Czuję się samotny, mam kompleksy. Co zrobić? - Netkobiety.pl

nie od razu Rzym zbudowano. byłem, a poniekąd jestem w podobnej sytuacji, ale się tym po prostu nie przejmuję - kompleksów należy się wyzbyć, bo one niszczą pewność siebie i potęgują nieśmiałość. Nie ma co się rzucać na głęboką wodę, bo się można zachłysnąć, małymi krokami musisz się przełamać. To, że źle się czujesz w dużej grupie ludzi, no cóż... nie jesteś sam. Mnie osobiście bardzo to męczy i nie lubię zbyt długo przebywać np. w galerii handlowej. Nie ma złotego środka, trzeba zmian, musisz się otworzyć na ludzi, zbierz się na odwagę. Piszę bardzo ogólnikowo, ale Ty sam też opisałeś wszystko ogólnikowo.

Nie wiem jak sie mam pozbyc kompleksow. Miałem kiedys tradzik i sie go pozbylem ale dalej mam na tym punkie kompleks. Zostały mi blizny. Mam zeby krzywe i wstydze sie tego, ale nie chce aparatu bo tez bedzie mi wstyd z nim chodzic.
W galeri czy innym sklepie to nie az taki problem. Gorzej jest np jak jestem w jakiejs poczekalni, na sali na wykladzie, albo pare razy jak bylem w klubie, a najgorzej jak mnie w tym klubie koledzy samego zostawili, to nie wiedzialem co zesoba zrobic. Mam wrazenie jakby sie wszyscy na mnie patrzyli w takich miejscach. Zaraz sie poce z nerwow. Czasami jak jestem w galeri albo gdzies to widze ze ludzie a zwlaszcza kobiety sie na mnie czasami patrza jak idziemy z naprzeciwka to tez mi troche przeszkadza.

Mam krotkie wlosy, obciete maszynka ale nie na zero. Ubran mam duzo i czyste, nie zniszczone. Nosze jeansy, tshirty, bluzy z kapturem, czasami polo. Ubieram sie w sieciowkach. Jedyne "markowe" ubrania jakie nosze to buty.
Prawda jestem taki ponury, zamkniety w sobie. Czasami jak widze jakas dziewczyne ktora mi sie podoba to chcialbym podejsc i zagadac ale nie wiem co powiedziec, mam doslownie pustke w glowe. Nie mam w sumie o czym rozmawiac bo wiekszosc czasu i tak spedzam przed komputerem, grajac w gry i ogladajac filmy/seriale, sluchajac muzyki itp.
Juz mi tyle czasu przelecialo przez "palce" rzeczy z przed 5 lat wydaja mi sie jakby byly niedawno. Czuje sie jakbym mial kryzys wieku sredniego majac 22 lata.

Takie problemy ma sporo osób, ja mam może nie dokładnie te same ale podobne bo również mam blizny po trądziku z tym, że to mój jedyny kompleks nie czuję się jakoś gorszy z charakteru od innych. Widzisz autorze na pewno jest dużo dziewczyn co nie patrzą tak na defekty w wyglądzie jak np. Spokojna Babka ale problemem jest przynajmniej w moim przypadku to, że trochę się boje zagadać nie dlatego, że mam jakieś problemy z samooceną tylko to, że nie wiem jak zareaguję po iluś tam negatywnych reakcjach na moją osobę. Tzn pracowałem dużo czasu nad sobą, charakterem i osobowością i trochę boję się, że to co sobie wypracowałem stracę przez jakieś docinki czy zlewki. Na tym polu kobiety mają dużo łatwiej bo to facet zazwyczaj robi pierwszy krok Nie oszukujmy się, pierwsze wrażenie jest bardzo ważne a ta choroba tego nie ułatwia...Tak czy siak masakryczne jest to uczucie, że czas leci i człowiek przez chorobę tyle traci. Kurde miałem pocieszyć a wyszło jakoś ponuro, sorry to przez pogodę Najważniejsze żebyś pamiętał, że to tylko zwykła choroba, nie robi z Ciebie gorszego

Ite, ja nie miałam faceta do 28 roku życia i jakoś żyłam. Mało szczęśliwie, ale pracowałam nad sobą i swoimi lękami. Widocznie wtedy nie nadawałam się do związku. Teraz jestem szczęśliwą żoną i mamą i nie mam żadnych problemów w relacjach z płcią przeciwną, pozdrawiam.

Mam 183cm i 72kg. Nie jestem ani chudy ani gruby i nie chce tego zmieniać. Srednio mi się "podoba" takie napakowane ciało. Po za tym czułbym się na siłowni nieswojo. Do dermatologa chodziłem od 15 roku życia i do tej pory używam specjalnych maści i kremów. Trądzik już prawie znikął. Czasem się coś zrobi ale nadal mi sie strasznie tłusci cera, włosy. Mam pełno wągrów. No i blizny na policzkach i w okolicy ust. Zarost mi nie rośnie wiec tego nie zakryje.

ProCatharine86 jak Ci się to udało?

Lubię samochody, muzykę, filmy i gry komp. Co ja tutaj mogę realizować? Na studia raczej nigdy nie pójdę. Narazie to muszę pracę znaleźć. Chodziłem jeden semestr na studia i nikogo nie poznałem, nie umiem się otworzyć na ludzi, mam taką blokadę wewnetrzną, a najgorzej było jak miałem referat prezętować przed klasą całą, wolałem nie przyjść. Próbowałem na na badoo, sympati, fotce, wiekszość dziewczyn nawet nie odpisuje na 1 wiadomość, a jak jakaś odpisze to po krótkim czasie sie kontakt urywa. Za wyjątkiem jednego razu gdy trafiłem na dziewczyne która dorabiała do czynszu swoim tyłkiem. Ta była chetna do konwersacji a nawet spotkania.

Ite ja tez miałam taką blokadę wewnętrzną. Bałam się podejść do innych, zagadnąć pierwsza. Bałam się, że mnie wyśmieją, co sobie o mnie pomyślą. W szkole często na przerwach stałam sama bałam się zagadnąć do ludzi z klasy, nie poszłam na studniówkę bo nie miałam chłopaka. Na szczęście spotkałam na studiach fajnych ludzi, którzy mnie otworzyli i dzięki nim nabrałam pewności siebie, znalazłam przyjaciół. Studiuje teraz dziennikarstwo. Zawsze lubiłam pisać, ale bałam się że sobie nie poradzę na takich studiach bo jestem mega nieśmiała, ale się udało. Życzę Ci żebyś też na swojej drodze spotkał takich dobrych aniołów jak ja, którzy pomogą Ci nabrać pewności siebie Będzie dobrze musisz w to wierzyć. Jak mi się udało takiej szarej zakompleksionej myszce to tobie też się uda.

Nie , pssycholog niestety nie pomaga;) Chodzę od paru lat i od paru lat słyszę , że ona - psycholożka nie wie , daczego jestem outsiderką , dlaczego wszystkie proby wyjścia do ludzi kończą się fiaskiem. Ni chodzę tam już po radę- pogadać sobie tylko , nic więcej...

Cześć Ite. Jestem w tej samej sytuacji co Ty, nawet wiek sie zgadza . No może z tą różnicą, że swój wygląd lubie, nawet ten krzywy nos( wkurza mnie tylko tym, że na zdjęciach wyglądam przez niego jakbym miał krzywy łeb). Poczyniłeś już jakieś kroki by zmienić tą smutną i przygnębiającą sytuacje?

Musisz zaakceptować siebie takim jakim jesteś i małymi kroczkami dążyć do większej pewności siebie. Będzie dobrze Trzymaj się

Cześć, z własnej perspektywy i doświadczenia mogę Ci doradzić tylko jedno, musisz przełamać się w sobie (zagadywać ludzi wbrew sobie), zniszczyć tą blokadę i wychodzić i zaczepiać ludzi, najlepiej zacznij od małych celów zacznij od patrzenia ludziom w oczy, następny krok to podtrzymywanie rozmów o niczym w codziennych czynnościach jak w sklepach rozmowa z ekspedientką, ludzi na przystanku o autobus, o godzinę, itp. Każdy kiedyś zaczynał i był początkujący, najgorszy jest pierwszy raz, potem leci już z górki. Im wcześniej to zrobisz tym lepiej dla Ciebie, bo na wszystko jest najlepszy czas (ty masz akurat moim zdaniem ostatni dzwonek w dobrym czasie) oczywiście rozmowy z kobietami to inna bajka, level 3 lub 4  

Powodzenia kolego, niech Moc będzie z tobą

Może brakuje dystansu do siebie? Albo jakieś kompleksy?

To witam w klubie

broda-Zarost moglby zakryc tradzik itp

Broda była by ok ale narazie to mam tylko dziewiczy wąsik, pozatym blizny są na całej twarzy, na czole nie zakryje ich. Chyba, że grzywką ala bieber ale to odpada.
sonoderoma- tak to prawda to wszystko siedzi w glowie.
Pozostałosci po trądziku to tylko jeden z moich problemow, które pogorszają moją samoocene.

W sumie, gdybyś chciał kiedyś pogadać, to napisz, bo o ile nie czuję, że mam problem z kontaktem, z kobietami, to też cierpię, na brak wielu przyjaciół, przynajmniej chwilowo. Introwertykom nie jest wcale tak łatwo utrzymać relacje, ze znajomymi. Ogólnie dużo o Tobie mówi sama postawa, gesty i to, co masz w głowie. Chodzi mniej więcej o to, że sam wpływasz na swoją samoocenę równie mocno nie tylko kompleksami, ale i pozycją ciała, gestami itp. Innymi słowy, jak będziesz się kulił, przed rozmową z kimś, to spadnie poziom testosteronu, a podniesie się poziom kortyzolu, który wpływa, na stres. Trudno jest to wszystko opisać tutaj w kilku zdaniach, dlatego musisz mi wybaczyć skrótowość. Sam miałem ogromne problemy z nawiązywaniem kontaktów, z ludźmi, a zwłaszcza kobietami. To, jak się opisałeś w pierwszym poście, pasuje idealnie, do Bantrotha z dawnych lat.

W skrócie wygląda to tak, że na twoją samoocenę i to, jak postrzegasz swoją wartość, wpływa:
- Poziom twojej atrakcyjności umysłowej [charakter, ciekawa wiedza]
- Twoje przydatne umiejętności, lub zainteresowania [np. gdy umiesz masować, pomyślisz o sobie lepiej, gdy będziesz rozmawiał z potencjalną partnerką, bo masz dodatkową zaletę, podobnie jest z zainteresowaniami]
- Twoje kompleksy związane z wyglądem [nie muszę chyba wyjaśniać, warto eksperymentować ze zmianą wizerunku, nie wszystko można zmienić, ale zawsze coś da się poprawić, ważne, byś to Ty czuł się lepiej, a nie otoczenie, co wyjaśnię niżej]
- Twoja postawa ciała, przed rozmowami i w ich trakcie [otwierasz się, dla ludzi, czy zamykasz swoją przestrzeń, masz silną postawę, czy kulisz się, bo nie jesteś pewny siebie...]

Co ma największy wpływ, na twoją samoocenę? Otóż wszystko ma bardzo podobny wpływ. Spełniając trzy, z czterech warunków, najprawdopodobniej dasz radę przeskoczyć, a raczej zakamuflować kompleksy związane z wyglądem. Najważniejsze. Dlaczego postawa jest taka ważna? Postawa nie tylko wpływa na to, jak my jesteśmy odbierani, przez innych, ale przede wszystkim, jak sami odbieramy siebie. Widzisz, mówi się, że kłamstwo powtarzane tysiąc razy staje się prawdą. Tak jest, bo przywykamy do pewnych myśli, nawet, jak okłamujemy sami siebie. Tak samo można okłamać swoje ciało. Efekty zmiany postawy są naprawdę zaskakujące. Dlaczego zmieniając wygląd, masz patrzeć głównie na własne upodobania, a nie na to, jak odbierze Cię otoczenie? Z tego samego powodu. Jak poczujesz się dobrze we własnej skórze i ubraniach, będziesz bardziej atrakcyjny, niż osoba próbująca się przypodobać na siłę.

Tak, jak napisałem, nie sposób wszystko opisać. Do zrealizowania wszystkich punktów długa droga, ale skoro ja, dałem radę, to Ty też sobie poradzisz. Jeszcze kilka lat temu, podczas rozmów z kobietami dosłownie się dusiłem. Czasem wychodziły dobre rozmowy, ale jak naprawdę chciałem zagadać do jakiejś kobiety, która mi się podobała... Ogólnie katastrofa. Też masa kompleksów, głównie na punkcie wyglądu, z niektórych do dzisiaj się nie wyleczyłem, ale to nie przeszkadza w poznawaniu ciekawych osób. Introwertycy mają to do siebie, że lubią mieć silne zaplecze. Długie godziny poświęcone, na zbieranie informacji, nawet pozornie nieistotnych, które potem może uda się zamienić w coś praktycznego. Trzeba pamiętać, że dla introwertyków pewne tematy zwyczajnie są nie do rozmów. Można oczywiście udawać, że są ciekawe, ale wewnętrznie są po prostu nudne, zbyt proste, a konwersacja nic nie wnosi.

A tak. Jak wygląda "silna postawa"? Głowa lekko podniesiona, nie powinieneś mieć jej opuszczonej, a ręce muszą być w otwartej pozycji. Nie możesz np. ich krzyżować, wkładanie obu do kieszeni też odpada. Najlepiej mieć je luźno przy ciele lub oparte, o biodra. Nie garbimy się. Nie można też siedzieć jak kujon na lekcjach. Trzeba wypracować coś pośredniego.

Mam nadzieję, że to Ci w jakiś sposób pomoże. Nie jestem ekspertem, ale mnie pomogło. Chyba za bardzo się rozpisuję.
No i musisz mi wybaczyć. Jestem introwertykiem i gdybym był na twoim miejscu, wolałbym dostać taki poradnik, niż słowa otuchy, bo jeszcze jestem młody. Nie obrażając nikogo, to jest ważne, nawet bardzo, po prostu ja wolę podzielić się wiedzą i mieć nadzieję, że to pomoże.