Sami ocencie... ja jestem zdruzgotany - Netkobiety.pl

z własnego doświadczenia również radzę - odpuść sobie. Nie staraj się o nią, nie walcz, nie poniżaj i nie proś. Im szybciej zaczniesz walkę sam ze sobą, próbę pogodzenia się z tym faktem, tym lepiej dla Ciebie. Ja zmarnowałam na walkę i próbę uratowania związku 7 miesięcy - 7 miesięcy płaczu, nieprzespanych nocy, niejedzenia, nie wspomnę jak to odbiło się na mojej pracy- koszmar którego nikomu nie życzę. Nic na siłę, jeśli ona nie żałuje, nie stara się to nie ma sensu. Zmarnujesz tylko swój cenny czas a i tak nic z tego nie będzie. Gdyby chciała ratować Wasz związek to definitywnie zerwałaby kontakty z tym facetem i nie okłamywałaby Cię.
Trzymam kciuki i powodzenia życzę !

ona wybrała innego, może byłeś dla niej za dobry? ona doskonale wie że i tak za nią w ogień polecisz nawet jak pobzyka na boku przez jakiś czas! Umówiła się z kolesiem na "kawę" a ty z miłości to zaakceptowałeś... bo zaufanie. Normalnie laski w związkach którym zależy nie umawiają się na kawę z jakimś gościem. Bo to oznacza że:
1. myślą o innym
2. w razie okazji zdradzą.
Gdybyś zachował się bardziej po męsku, byłbyś był bardziej stanowczy, uniósł głowę do góry i powiedział NARA, to może by i zrozumiała, ale jak dla mnie to to już i tak pozamiatane.

a mógłbyś? bo to byłby twój największy błąd, osobiście nie lubię jak facet tak się poniża i siłą chce mnie zdobyć.

ty nie masz jej zabraniać umawiać się z kolegą na kawę, dla ciebie to po prostu powinna zapalić się czerwona lampka że ona cię juz nie kocha i to od dawna.

Jesteś wulgarny, mam wrażenie jakbyś był tez agresywny, porozmawiaj z psychologiem, choć dalej na terapię, a jeśli chodzi o twoją ex partnerkę to ... nie szukaj z nią żadnego kontaktu, nie interesuj się nią, ona już wybrała.

czy dobrze? myślę że wina zawsze jest po obydwu stronach. Mam wrażenie jakbyś miał problemy ze sobą na tle emocjonalnym. Panuj nad sobą chłopie.

tak tylko ze ona ciebie wtedy odbierze jakbyś o nią walczył, a zarazem miał problemy psychiczne ze sobą,
pamiętaj... milczeniem/spokojem/ najlepiej tutaj zyskasz. Po porostu idź gdzieś na siłownię żeby ci emocje opadły.
Zajmij się sobą w jakikolwiek sposób. A najbardziej to boli cię to że cię zdradziła, robiła to za twoimi plecami.

"ona mowila ze idzie z nim na kawę. A co miałem jej zabronic? - ufałem jej, powiedziałem ok tylko nie wracaj późno kochanie."

Oczywiscie ze miales zabronic! Powinienes wiedziec jakie moga byc skutki czegos takiego. Jesli sie ma szacunek do samego siebie to sie na takie rzeczy nie pozwala. Rowniez nie pyta partnera sie o ot jesli sie ma do niego szacunek. Jest tu tez na forum taki co prowadzil takie zycie, pozwalal sobie i zonie na spedzanie czasu z innymi. Skonczylo sie tak samo.

Natomiast co do zwiazku? O jakim mowimy? W zwiazku wazny jest tez szacunek. Do kogos ale i do siebie. Warto miec kryteria i nimi sie kierowac zwracac na to uwage a nie tylko fascynacją i porzadaniem.

współczucia, będziesz miał jakiś czas przerąbane.... ale pomyśl, że gdyby była twoją żoną, matką twojego dziecka, taż by to zrobiła. na takie nie ma siły, mają to we krwii. przypuszczam że i wcześniej cię robiłą w **uja, tylko się kryła. trzym się, to mija i będziesz szczęśliwy za jakiś czas, wszyscy to przeszliśmy.

Generalnie...   jestem w fatalnym stanie. Zakończył się mój 6 letni związek. Ludzie się schodzą i rozchodzą. Lepiej po 6 latach niż po 16.

Cały nasz związek polegał na ustępstwach z mojej strony. Zawsze rezygnowałem dla niej ze wszystkiego. Byłem nadopiekunczy, co sprawiało w niej uczucie złości, czy też zazdrosci. Wychodzę z założenia, że każdego można zagłaskać na śmierć. Nadopiekuńczość i nadmierne nadskakiwanie szkodzi związkowi równie mocno jak niedostępność i ignorancja. Tylko czemu zazdrości?

Psycholog (bo chodzę na terapię) orzekł że chciałem być takim troszkę, ojcem w tym związku a ona zaczęła się buntować... Mielismy to naprawić, przysięgalismy ze popracujemy ja i ona. Ja w koncu zauwazylem moje błędy, ale to nie wystarczyło. Mój poprzedni partner również starał się być mi ojcem i opiekunem. Brakowało tylko, żeby szlabany na komputer i tv dawał... To jest trochę chore podejście do drugiej osoby. Nie wierzę, że "zauważyłeś swoje błędy", sorry.

Jej "przyjaciółka" potrafiła jedynie chodzić na dyskoteki, pierdolić się co tydzien z nowopoznanymi palantami (z dyskoteki) do tego chodzic na dyskoteki i chlac na dyskotekach..

nie muszę tłumaczyc ze wsparcie jakie jej dawała to było pojdzie na dyskoteke i wyjebanie dwóch winiaczy - zero porad zero jakiegokolwiek zainteresowania. Mowilem ze jej nie lubie i ze tylko mąci w jej zyciu - tak samo mówili jej moi i jej rodzice... no ale byłą mądrzejsza.

potem pare razy się nacieła na nią więc już odpusciłą te kretynke..
Każdy uczy się na własnych błędach.

Co prawda nie było mnie zaledwie 30 minut, ale niestety to był wystarczający argument do awantury w której doszło też do przemocy fizycznej z mojej strony. Oho...

kiedy jeszcze znajomiła się ze swoją wspaniałą psiapsułą ona poznała ją z pewnym palantem. No i zaczęło się spotykanie No i zaczęło się hulaj duszo, piekła nie ma.

Moim zdaniem ten związek sypał się partiami i to, że zaczęła się z kimś spotykać to naturalna kolej rzeczy. Nie znam całej sytuacji, mogę ją jedynie przyrównywać do tego, co sama czułam w podobnej relacji. Partner nie może być ojcem/matką, to pierwsza, podstawowa zasada. Nie masz jej zastąpić rodziny, lecz pomóc stworzyć nową. Poza tym, w sposobie, w jaki opisujesz wszystko jest mnóstwo powstrzymywanej z trudem agresji i jeśli w rzeczywistości się nie hamujesz, to aż nie chcę widzieć, jak wyglądają Wasze kłótnie. A dziewczyna, z tego co piszesz, również ma charakterek.
Nie próbuj ratować tego za wszelką cenę, bo według mnie, niewiele zostało do odratowania. Na Twoim miejscu zachowałabym jakieś resztki honoru i zakończyła to ze spokojem.
Wyciągnij wnioski z tego związku i będziesz wiedział, czego unikać w kolejnym. Każde doświadczenie czegoś uczy, a ból i rozczarowanie miną z czasem.