Co z nim jest nie halo? - Netkobiety.pl

Rozstalam się z chłopakiem (niech będzie w tym wątku Marcinem). Uważam że z nim było coś nie tak, tzn. nie dojrzał do związku mimo tego że ma już 26 lat.
Stwierdziliśmy że zostaniemy w przyjaznych relacjach, nie bylismy ze sobą długo i niezbyt angażowaliśmy się w ten związek.
problem w tym, że ja nie potrafię ogarnąć ani jego, ani jego rodziny. Bylam jego pierwszą dziewczyną.  Juz po kilku miesiacach przestało mi sie to podobac, bo on tylko siedzial w domu, w ogole jakby spadl z ksiezyca - nie wie co sie dzieje wokół, jak żyją inni, jak mu zaproponowalam wspolny wyjazd powiedział "po co gdzies wyjeżdżać" Zył jak w klatce z dala od cywilizacji. Coś mi w nim nie gralo...
W koncu zerwał ze mną, prawdę mówiąc podając argumenty z tyłka. To co on powiedział, to nie były żadne argumenty za rozstaniem tylko ewentualna rozmowa co nam w drugiej osobie przeszkadza. Żadne poważne zarzuty, ot drobnostki. Przecież nikt z nas nie jest idealny.A to że ktoś nie umie dobrze gotować, to chyba nie powód do rzucania go? Nieźle mi nawrzucał, jego ,,krytyka" była tak konstruktywna, że przez 2 godziny nie mogłam się pozbierać i czułam się jak śmieć.  Wytknął mi wszystkie moje słabości, a przecież chyba nie po to z kimś jesteśmy, zeby udawać cały czas ideały? Ale na następny dzień płakał, przepraszał i chciał zebysmy sprobowali od nowa. Odmowiłam, stwierdziłam że skoro jestesmy krótko i on się tak zachowuje to nie ma sensu. Też parę rzeczy mi się w nim nie podobało, ale nie przyszło mi do głowy, żeby go pojechać w tak perfidny sposob i jeszcze wykorzystać wiedzę o jego słabościach. Bardzo mnie zawiódł, kto normalny wypomina osobie drobnostki? Kiedyś też tak się fochał, źle mnie traktował, ale potem przeprosił. Jak dziecko. Wtedy nie chciał się rozstawać. Wszyscy mi odradzali i mowili zebym odpusciła. Stwierdziliśmy że zostaniemy w neutralnych stosunkach. Tyle że on ciągle mowi mi że jestem cudowna, pięknie wyglądam, mam cudowną osobowość itp. No dobra, to po co mnie rzucał? Jego najdzwiniejsze zachowanie polega na tym, że raz jest miły, oddany, udaje fajnego przyjaciela, ze mu zależy, a innym razem zachowuje się jak palant, ma zachowania w stylu wycofywania się, tak jakby miał jakieś do mnie pretensje, jakby tak naprawdę mnie nie lubił. Czuje od niego momentami taki chłód, (tak też było w związku!) wręcz nienawiść. Potem się okazuje, że dobrze czulam bo on mnie wyzywa albo robi mi na złość. I jak mowie mu o tym, to on mowi ze nic sie nie stało i ze przecież jest normalny.
Jego rodzice bardzo dziwnie go traktują. Tylko jego matka jest jego biologiczną matką. Ma ojczyma i brata (syna ojczyma).  jego to rozpieszczają, kochają go, a Marcina traktują chyba jak służącego...serio... mam wrażenie, ze to przez nich on ma takie wahania. Nakladą mu coś do głowy i on jest przeciwko mnie. Bali się, że odbiorę go im, że on to mi coś kupuje, ze to mnie zabiera. On daje kasę rodzicom (mimo że nie są biedni). Mają super mieszkanie,samochod, są ubrani w świetne ciuchy. A on jeszcze im daje pieniadze. Mi często załował kilku zł, a rodzicom potrafił dać 400zł na paliwo do samochodu, ktorym on w ogole nie jeździ. Co więcej, oni mu nie pozwalają z niego korzystać, nawet w razie potrzeby. Bratu ciągle kupuje drogie sprzęty, jest na każde jego zawołanie.
Jego rodzice zarzucali mu, że się o mnie troszczy *tak wyczułam), dziwili się że jest dobry. Jak to możliwe, że ich synuś ma dziewczynę, która jest dla niego taka ważna. Wiele razy było, że jak mu coś proponowalam był zadowolony a potem po rozmowie z rodzicami wyzywal mnie to że beznadziejny pomysł i był wrogo do mnie nastawiony.
Takich przykladów jest mnóstwo. W sumie dobrze, ze ze mną zerwal. Ile mozna wytrzymać będąc dodatkiem do chłopaka, ktory hołubi swoja rodzinę i robi dla niej wszystko? A ja gdzieś na koncu, ta zła, ktora psuje rodzinne więzi.
Ja naprawdę tego nie ogarniam...jego matka zamiast go motywować, pomóc mu, chcieć zeby duzo osiągnął, zalozył rodzinę, to zamyka go w jakiejś klatce. Mnie się to nie mieści w głowie. jak można chcieć takiego losu dla swojego dziecka? Chciałabym mu jakoś pomóc, przeciez on obudzi się za 10 lat i będzie sam jak palec, bardzo mi szkoda! Żadna dziewczyna nie wytrzyma takiego traktowania. Powiedzice czy jest szansa, że takiej osobie da się pomoc?
On naprawdę ma problemy emocjonalne, dla mnie to wszystko jest totalnie chore, to co tu opisalam to wierzcholek gory lodowej... jak z taką osoba rozmawiać, jak mu przetłumaczyc do rozsądku? Szkoda mi go, naprawdę szkoda. Wiem że jak mu powiem to wprost to nic nie da.