Internetowa znajomość i głęboka więź - Netkobiety.pl

No niestety nic z tego nie będzie, dałeś się strollować. Twój przykry stan minie, zapewniam Cię.

A nie pomyślałeś, że to mężatka.
Zaczeła się wycofywać.
A może ona jednak ma coś z głową.
Nie ubliżając tobie, to powienieneś zrozumieć, iż pisanie to jest dobre ale przez krótki czas a nie ciągnąć to prawie czy 2 lata. Człowieku to jakieś skrzywienie.
Nie ważne ile was dzieliło. masz urlop. weekend, wsiadasz w pociąg, samochód, stopem , przecież nie zyjemy w czasach, gdzie dorożki jedynie były.
Uważm, że powinieneś po max, 4 miesiącach dokonać spotkania, choć to i tak za długo.
Pretensje możesz mieć tylko do siebie.
Miłość to nie pukanie w klawiaturę, to bliska relacja i też fizyczna.
Fakt, trochę mi to zajeło przeczytanie.
Mimo wszystko jesteś młody , to odstaw ten komputer i wyjdź do ludzi.

Chłopie, wkręciła cię.
Weź daj sobie spokój , żadna to luba, tylko internetowa znajomość.
Jak by chciała,to spotkałaby sie z tobą.
Porozmwawiała w cztery oczy.

Ok. nie ma nic z głową, ma poukładane tylko  zimna jak lód. Słuchaj. jesteś młody , dużo młodszy niż ja, może nawet dobre 20 lat. Dla mnie internetowe pisanie to tylko traktuje jako zapoznanie się , i dręcze o spotkanie nazwijmy tak, Inaczej odpuszczam. Szkoda mojego czasu i tej osoby.
Takie pisanie mógłbym robić z znajomoą, przyjaciółką ale nic bardziej poważnego. Chyba, ze wchodzi zjazd do mnie lub odwrotnie. A nie ciągnięcie , wchodzenie w głąb czyjegoś serca a przynajmniej tak myślisz, ze dotarłeś. gdzie jest inaczej.
Ja byłem 5 lat z kimś fizycznie, a przez prawie 3 lata mnie zciemniała, że wszystko jest ok.
Dlatego, uważam , iż takie historie mnie nie wzruszają. Kobiety kłamią, lawirują oczywiście pewnie nie wszystkie aż tak postępują jak moja była ale uwierz kłamią. Jak to się mówi " Gdzie diabeł nie może to babę pośle"

Mam podobną sytuację, ale my się spotkaliśmy po 3 miesiącach rozmów i pisania. Wasza relacja moim zdaniem jest bardzo dziwna, to wszystko trwa za długo, w dodatku jeszcze to jej zwodzenie, chociaż może nie - dziewczynie się wydawało, że coś czuję, potem zrozumiała, że jednak nie; ale może być też tak, że ona czuję ale ściemnia, bo coś tam, może mieć milion takich powodów, zazwyczaj jest to ubzduranie sobie, że boi się zmian.. Albo faktycznie ma coś z głową, chociaż to najbardziej drastyczna możliwość..
A, że kobiety kłamią? Sama nią jestem, ale tak właśnie jest kłamią - zazwyczaj w sprawach uczuć.. Faceci oczywiście także potrafią kłamać i robią to pewnie tak samo często jak my baby. Czytając Twoją historię przypomniał mi się pewien program, amerykański puszczany na jednym kanale tv - Catfish (nie mam pewności czy tak się to piszę), opowiada on o ludziach, którzy tworzą coś przez Internet, ale nigdy się nie spotykają - bo ta druga strona zawsze coś wymyśla, często podszywają się tam pod kogoś kim nie są, same kłamstwa ogólnie tam się pojawiają.. Sorry, po prostu z tym mi się skojarzyło. Ale chłopie moim zdaniem odpuść, nic z tego nie będzie, ona ma jakiś problem ze sobą przez co ma problem z innymi, broń Boże jej nie obrażam, ale wszystko na to wskazuje.

Pozdrawiam.

Byłam w podobnej sytuacji tzw "miłości przez kabel". Wiem jak to boli bo facet zachował się wobec mnie tak jak ona wobec Ciebie i to po 3 latach wciskania kitu jaka to jestem ważna. WIem że to bedzie dla Ciebie cholernie trudne ale skoro ona tak się wobec Ciebie zachowała to widocznie boi się jakichkolwiek zobowiązań. Być może myślała że na pisaniu się skończy... Ja bym odpuściła jak Cię kocha to nie da ci odejść, ale nie narzucaj się bo to najgorsze co możesz w tej chwili zrobić. Trzymaj się życzę Ci jak najlepiej

Tak na prawde, to ty jej nie znasz. Ty masz wlasne przekonanie, ze ja znasz, ale to nie prawda- znasz ja na tyle, itylko z tej strony, z jakiej ona dala Ci sie poznac.
Ona nic konkretnego nie deklarowala- bo nie traktowala tego " konkretnie".
Wrecz starala sie ciebie chronic przed zaangazowaniem( ze ma serce z lodu, ze nie dazyla do spotkania, )

Wez pod uwage fakty/czyny, nie mysl o slowach( wiem, ze w twoim stanie to ciezko), co ona ZROBILA, zeby sie z toba zblizyc? - nic.

Wiekszosc z nas ma podobne doswiadczenia za soba- nic wyjatkowego.

Sory, ja juz na pocztku twojego postu, pomyslalam, ze ty sie " zmozdzasz " nad nia, analizujesz, rozkminiasz, zakochujesz sie.............bez wzajemnosci.
Sory, ja nie neguje twoich uczuc, ja nie widze zeby ona je odwzajemniala. Po mojemu z jej strony to flirt. Niezobowiazujaca znajomosc, ciepla, przyjacielska, serdeczna, ale przejsciowa.

Jestes zaslepiony.....

Może to co do niej czuję sprawia, że nie myślę w przejrzysty sposób i chcę widzieć rzeczywistość taką jaką nie jest. Zaczynam się już powtarzać, ale mam tak bardzo skołatane myśli i muszę dać temu upust. Przypomniałem sobie jak kiedyś pokazywała mi zapis rozmowy z jej znajomym, który wyznał jej sympatię i chciał się spotkać. Okazało się potem, że to był bardzo niemiły żart. Była wściekła. Czuję się podle, że opisuję takie rzeczy publicznie, ale zostałem sam ze swoimi myślami. Wciąż łudzę się, że może wystraszyła się tego, że ją zranię i może dlatego postanowiła powiedzieć, że nie ma do mnie uczuć. Wierzyć mi się nie chce, że nie ma już między nami więzi, bo ona nadal do mnie pisze. Zadeklarowała nawet, że nie chce tracić kontaktu. Może i jestem rozmarzonym Piotrusiem Panem, ale robi mi się przyjemnie jak sobie przypominam nasze rozmowy na komunikatorze głosowym, to jakie ciepło biło z obu stron, to że potrafiła zadzwonić późno w nocy, by się pożegnać gdy przypominam sobie jak grała dla mnie na ukulele i śpiewała mi. Uwielbiam jej głos.Wszystko to robiła już ze świadomością tego co do niej czuję. Jej zachowanie nie pasuje mi do tego co mi powiedziała, że nic nie czuje. Może i jestem głupi, naiwny albo jakiś narwany.Chwytam się już każdej możliwości, która przemawiałaby na moją korzyść. Nawet jeśli naprawdę niczego do mnie nie czuje, a chociaż starała się to świadczy o tym, że miała chęci, bo dobrze o nas myślała. Mówiłem jej, że przecież to tylko kabel i niepotrzebnie starała się wmówić sobie na siłę jakieś uczucia do mnie. Mówiłem przecież, że ona wcale nie musi poczuć tego samego co ja, bo różnimy się od siebie i dlatego przydałoby się spotkanie. Sam fakt jak się zachowywała wobec mnie i jej dobre chęci sprawiają, że mam wciąż tę głupią nadzieję, że będzie chciała się spotkać. Nie zmuszę jej do tego, by coś do mnie czuła. Nie będę naciskał za wszelką cenę na spotkanie jednak jeśli się zgodzi mogłoby to o czymś świadczyć. Głupi ja.
@Pola24
To akurat prawda, osaczyłem ją w pewnym momencie. Mówiła mi wiele razy, bym zwolnił, bo ona nigdzie mi nie ucieknie. Ja jednak byłem zafascynowany moim uczuciem i pędziłem niemiłosiernie.
Nigdy jej nie idealizowałem i przez moją nadgorliwość w słodzeniu jej mogła w końcu pomyśleć, że nie jestem szczery.(naprawdę miałem wielką frajdę mówić jej, że mi imponuje pewnymi dokonaniami lub znajomością tematu)Nawet w dniu, w którym powiedziałem jej co czuję, niczym największy baran chciałem wyciągnąć od niej jakiś konkret. Pytała mnie nawet czy zawiodła moje oczekiwania. Straszny matoł ze mnie. Chciałbym mieć wszystko ot tak, na pstryknięcie palcami. Dzięki za miłe słowa

Możliwe, że wykorzystała to jako pretekst, by się obronić przed ewentualnym uczuciem. Może wolała uciec niż zaryzykować i pozwolić sobie na coś bliższego, by nie zostać zranioną. Wciąż wierzę w to jak głupi. Nie zraniłbym jej. Może to także durne z mojej strony, ale czuję się jej całkowicie oddany. Cóż, jutro się dowiem.

Wiem, czasu już nie cofnę. Muszę liczyć na to, że wciąż ma chęci do mnie i czekać na jutrzejszą rozmowę. Najgorsze jest to czekanie i ta niepewność co robi w danej chwili. Wiem, że nikogo nie ma choć sobie to wkręcam. Nigdy nie robiłem jej absolutnie żadnych pokazów zazdrości, bo nigdy nie miałem ku temu powodów. Ona po prostu przyzwyczaiła mnie do tego, że sama z siebie mówi mi, że wychodzi tu i tam, a gdy nie było jej dłużej, zawsze pisała do mnie. Nigdy sam jej nie wypytywałem o takie rzeczy. Nie czuła, że jest na smyczy za przeproszeniem.

Ja właśnie nie potrafię się niczym zająć. Biorę się za coś i odkładam. Wcześniej także myślałem o niej bez przerwy i ciężko było mi się skupić na czymś konkretnym, bo wiedziałem, że zaraz do mnie napisze lub zadzwoni. To było bardzo pozytywne. Dziękuję za wsparcie, postaram się być dobrej myśli.

Bardzo długo to wszystko trwało i nie mogę zrozumieć dlaczego ona nie chciała się spotkać. Tyle długich rozmów. Z Twojej opowieści wynika, że znaliście się na wylot. Zwykłe koleżeńskie spotkanie. Ta odległość 250 kilometrów to jest tak na prawdę nic.

Napisz co tak naprawdę się stało, że musiałeś ją przepraszać? Tutaj jesteś anonimowy więc wstydzić się nie musisz.

Czyli reasumując, na czym stanęło?

Jeżeli będzie zbytnio zwlekać z tym spotkaniem i ciągle szukać wymówek to odpuść sobie ją

Dobry wieczór:)

Właśnie, że miałeś konkretną datę podać.

Tylko, że nie możesz postępować tak,żeby Jej nie wystraszyć, bo wtedy nie jesteś sobą.
Jasne, że masz liczyć się z Jej zdaniem, ale nie możesz robić wszystkiego "pod Nią".

A ja to odebrałam właśnie tak jak Ci wcześniej napisałam, że patrzysz, żeby jej nie wystraszyć i nie jesteś ze sobą do końca szczery. Oczywiście mogę się mylić.

Jeżeli ona nie zgodzi się na to spotkanie to jak dla mnie powinieneś dać sobie z nią spokój bo Ty chcesz czegoś więcej a ona niekoniecznie w końcu zacznie Ci to ciążyć być może nawet poczujesz się urażony jej odmową. Wszystko albo nic. Owszem danie jej czasu teraz i nie wspominanie o tym jest dobrym rozwiązaniem ale ten czas nie może trwać w nieskończoność. To prawda co pisze koleżanka wyżej, że postępujesz pod nia żeby jej nie spłoszyć. Ok rozumiemy dlaczego to robisz ale jak już mówiłam nie może to trwać w nieskończoność Zadaj sobie pytanie czy będziesz umiał być po odmowie/braku reakcji  przyjacielem i czy taka relacja Cię będzie satysfakcjonować.

Z tym nieryzykowaniem niczego to może być różnie, ona może widzieć ryzyko w tym że Cie zawiedzie i zmienisz o niej zdanie lub może i Ty ją zawiedziesz? Może widzieć ryzyko w tym, że straci z Tobą kontakt z Twojego powodu. Może widzieć ryzyko też w tym że Ty jeszcze bardziej zachcesz czegoś więcej i się w tym upewnisz a ona dalej nic nie poczuje..

@Pola24 @feniks35
Obie napisałyście wiele mądrego i naprawdę docierają do mnie Wasze słowa i staram się ogarnąć te sytuację bardziej na chłodno. Wiem, że tym razem nie będzie przeciągać w nieskończoność. Dam jej trochę czasu do namysłu i za jakiś czas odezwę się do niej powracając z tym tematem. Nie wiem jak poradzę sobie w razie odmowy. Jest bardzo inteligentną dziewczyną jednak sama o sobie mówi, że jest durna jeśli chodzi serducho. Ma koleżanki, ma kolegów, ale nie dopuszcza do siebie nikogo bliżej. Mówiła, że wiem o niej takie rzeczy, o których nawet jej matka czy "psiapsióły" nie wiedzą. I naprawdę musicie wierzyć mi na słowo, że w obie strony byliśmy szczerzy ze sobą do bólu i na pewno żadne z nas nie zbudowało sobie fałszywej wizji tej drugiej osoby. Spędziliśmy "ze sobą" tyle czasu, że oboje mamy pewność, że nie mamy dla siebie jakiejś niespodzianki w postaci partnera za granicą itp. Wiele razy powtarzała mi, że przez to jaka jest i tę jej niewiedzę na tematy sercowe, jest sama jak palec gdy jej koleżanki mają już pozakładane rodziny. Ona ma mętlik w głowie, który sprawia, że raz myśli, że wszystko jest OK, a czasem, że jest źle. Mówiła, że jest nieporadna socjalnie (miała na myśli bycie z kimś bliżej i swoje uczucia), ale nie jest no lifem, bo ma swoich znajomych i kuzynkę, do której jeździ często. (Nie, na pewno nie jest to chłopak, bo wiele razy w trakcie spotkania u niej, potrafiła pisać ze mną) Wiem, że ludzie nie zawsze są szczerzy po tej drugiej stronie, ale samym faktem, że starała się myśleć o mnie w podobny sposób pokazuje mi, że ona ma chęci. Jeszcze parę dni temu przecież słyszałem, że boi się tego, że mi się nie spodoba, bo zdjęcia to jedynie zdjęcia. Że boi się, że może nie dojdzie nigdy do spotkania i że to wszystko nie wyjdzie poza monitor. Ona bardzo lubi siebie samą (nie w narcystyczny sposób) jednak ma też swoje babskie kompleksy. Jest dziewczyną z krągłościami przez co jest parę rzeczy, które ją trapią. Mówiła mi o tym co jej się nie podoba w jej wyglądzie. Wiele razy "dostawałem" po dziobie, bo przecież cytuję "otyłości nie powinno się komplementować" i "komplementy są fajne, ale na nie nie zasługuję, czuję jakby każde nie wiadomo jak szczere, było kłamstwem". Mówiłem jej, ze podoba mi się bez względu na wszystko i z mojej strony nie ma mowy o przymykaniu oka czy jakimś kompromisie. Mówiłem jej, że wiem jak wygląda to czego tak bardzo w sobie nie lubi i to nie robi mi żadnej różnicy, bo i tak to jej charakter spodobał mi się w pierwszej kolejności. Może sobie wmawiać przez swoje kompleksy, że byłem z nią nieszczery. Ona zna swoją wartość, ale to co uznaje u siebie samej za wady w swoim wyglądzie blokują ją przed próbą zbliżenia się do kogoś. Ona jest naprawdę śliczną dziewczyną. Sama często żartowała mówiąc mi, że "ryj to ma nawet całkiem przyjemny, ale cała reszta..." Naprawdę jest piękną dziewczyną i gdybym poznał ją na ulicy to także zwróciłbym uwagę na nią. Na pewno bardzo boi się, że może nie sprosta moim "oczekiwaniom", bo wie ile dla mnie znaczy, co czuję i boi się, że nie okaże mi tego samego "na czas". Może boi się tego, że gdy się już spotkamy to mi nagle się odwidzi i woli nie zostać zranioną i nie ranić mnie. Mówiłem jej, że jeśli nie będzie miała pewności i nadal będzie miała skołatane myśli po pierwszym spotkaniu to zawsze będziemy mogli zobaczyć się kolejny raz jeśli poczuje pustkę i tęsknotę za mną. Feniks, dobrze rozumiem co chcesz mi powiedzieć. Zdaję sobie sprawę z tego, że na żywo jest inaczej i to samo mówiłem Heldze. Mówiłem, że zamiast głosu w słuchawce i chłodu monitora spojrzy mi w końcu prosto w oczy i poczuje moje ciepło. Może to się wydawać naiwne dla Ciebie, bo przecież też byłaś w podobnej sytuacji i już tego doświadczyłaś. Wiem, że starasz się wbić mi do głowy fakt, że wszystko może się okazać inne niż to sobie wyobrażaliśmy. My jednak nie budowaliśmy żadnych fałszywych obrazów na podstawie domysłów tylko na podstawie faktów i naszych rozmów. Nawet oboje słyszeliśmy nasze rodziny gdzieś tam w tle przez mikrofony, ot takie codzienne sytuacje typu "co na kolację" itp. Nie krępowaliśmy się nawet jeść i siorbać zupę w swojej obecności, by nie zrywać połączenia ani na chwilę. Ona nawet dziś gdy rozmawialiśmy na luźny temat, mogła zwyczajnie w trzech słowach opisać mi pewną listę rzeczy, a zamiast tego, zrobiła zdjęcie, podłączyła telefon i zuploadowała zdjęcie, by mi to pokazać, choć nawet nie było takiej konieczności. Trzy słowa w kilka sekund VS zrobienie zdjęcia i upload w kilkadziesiąt.

Floki ja bynajmniej nie próbuję Ci wmówić, że Helga Cię oszukuje tylko dać do zrozumienia, że Ty sam możesz widzieć ją niekoniecznie taką jaka jest. Nie znaczy to też, że w rzeczywistości jest gorsza, ale możliwe że jednak nieco inna niż się wydaje. Mówisz, że budujecie swój obraz na podstawie faktów...jakich faktów? Przeżyliście chociaż jeden wspólny dzień? Sprawdziliscie się w różnych życiowych sytuacjach? Rozwiązaliście chociaż jeden wspólny problem i nie na zasadzie pisania o tym i rozkminiania co zrobić tylko realnej pomocy, wymagającej poświeceń?
Piszesz również, że ona prawdopodobnie boi się Ciebie stracić poprzez to że rozczarujesz się jej wyglądem na żywo. Nie jest zastanawiające, że inteligentna podobno dziewczyna (piszę podobno gdyż nie znam osobiście ;-)) nie boi się, że prędzej Cię straci z winy swojej niezdecydowanej postawy, chwiejnych emocji i ciągłęgo odpychania Ciebie??  Ze świecą szukac drugiego takiego jak  Ty, który poświęci prawie 2 lata swojego życia czekając na prostą w sumie decyzję kobiety.... kobiety, której powiedzmy sobie szczerze tak naprawdę nie zna.  Inny już dawno odwróciłby się na pięcie i poszukał takiej, która będzie umiała powiedzieć jasno: tak chcę z Tobą spróbować stworzyć coś prawdziwego bo zależy mi na Tobie. Nie szkoda życia Floki..?

No tak, wyobrażenie o niej jakieś mam, ale nie idealizuję jej. Mówiłem jej także o tym, że spotkanie pozwoli nam przenieść ten chłód monitora na rzeczywistość, bo dzięki temu w końcu poznamy także nasze reakcje. To właśnie to o czym mówicie. Gesty, mimika, odruchy. By spędzić ze sobą jakiś czas i się sprawdzić w zwykłych codziennych sytuacjach. Oboje mówiliśmy sobie wiele rzeczy, o których nasi bliscy nie wiedzą. Mówiła, że to wyzwoleńcze, bo nie oceniamy siebie nawzajem. Być może obawia się także tego, że zbyt wiele wiemy o sobie. Z jednej strony dobrze, że nie działa się krzywda ani mi ani jej, że nie było takiej sytuacji, w której potrzebowalibyśmy realnej pomocy. Z drugiej jednak to byłby sprawdzian zaangażowania obu stron. Wspieraliśmy się, ale jedynie na tyle na ile pozwalał kabel. Wspominałem o tym, że w ostatnie święta także poświęcała mi swoją uwagę mimo tego, że była u rodziny. Z każdą jej wizytą u rodziny czy na dłuższych zakupach także pisała do mnie. Nie raz gdy byłem przygnębiony potrafiła suszyć mi trąbę przez wiele godzin często nawet zarywając noc. Nie jest to realna pomoc wymagająca aż takiego poświęcenia jak użyczenie dachu nad głową, ale przez to dawała mi do zrozumienia, że myśli o mnie nawet gdy nie dawałem po sobie poznać, że jest mi źle. Na więcej nie mogliśmy sobie pozwolić przez internet. Niezliczoną ilość razy żartowała sobie o tym żebym przyjechał. Wiem, że żart to tylko żart, nie jestem jakiś opętany, ale wszystko to brzmiało co najmniej jak sugestia "weźmy się za to". Potem powiedziała mi o swoich obawach związanych ze spotkaniem. Przy każdej rozmowie na komunikatorze głosowym słychać było chęci i taką swobodę, ale co jakiś czas dostawałem pisemny opierdziel, bo przecież "ona nie zasługuje na adorowanie". Z jednej strony mówiła mi o swoich kompleksach, z drugiej jednak mówiła, że nie jest jej źle ze swoim ciałem, a jedynie czasami sprawia jej to trudności. Mówiłem jej zbyt często miłe rzeczy, choć były szczere i zapewniała mnie, że wierzy to jednak swoje mogła pomyśleć, bo i często czuła się z tym niezręcznie. To bardzo skomplikowana baba, często obrywałem za adorowanie jej i wiało chłodem, bym po jakimś czasie usłyszał od niej, że "spróbuje być dla mnie mniej wiedźmowata, bo w końcu zrobi mi krzywdę tym chłodem i wie, że chcę dla niej dobrze". Nawet w poniedziałek przerywając mój w zasadzie monolog, powiedziała, że zależy jej na mnie. Powiedziała, że ma mętlik w głowie i myśli nad tym co jej powiedziałem. A ględziłem przez ponad godzinę nie robiąc jej żadnych pretensji. To jest nasz pierwszy wspólny problem, bo po raz pierwszy sytuacja dotyczy nas obojga. Wcześniej rozmawialiśmy o problemach, ale naszych, osobnych. Często radziła się mnie, bo jestem inny i w inny sposób patrzę na jej sprawy. Niezliczoną ilość razy dopytywała o moje problemy. Jest to silne wsparcie z jej strony, ale jeszcze nie realna pomoc, bo takiej na szczęście oboje nie potrzebowaliśmy. Jak tak patrzę na to z perspektywy czasu to mam wrażenie, że ona przez cały ten czas delikatnie sugerowała mi bym popychał to do przodu, bo ona tego nie zrobi, ale w pewnym momencie ją to przerosło. Wiedziała, że jest dla mnie bardzo ważna i co mi tam w środku gra, ale wystraszyło ją to, że nie potrafi tego odwzajemnić przez kabel. Wiedziała jak bardzo się zaangażowałem i jak bardzo mi na niej zależy, że wolała się wycofać, by nie ryzykować i nie ranić bardziej ani mnie, ani samej siebie. Tak to widzę.

Ale ja naprawdę jej nie idealizuję. Widziałem ją w całości na kilku zdjęciach. Ma obie ręce i nogi, bo prowadzi auto. Ona jest grubą dziewczyną i najwidoczniej wkręca sobie, że grube babki nie mogą się podobać żadnemu chłopu. Choć w pewnym momencie przyznała, że nie wie dlaczego tak się spina gdy ją komplementuję, bo sama ma koleżankę z większą figura, która od wielu lat jest szczęśliwa ze swoim facetem. Po tym jak powiedziała o strachu przed tym, że nie spodoba mi się na żywo, pociągnąłem ją za język i powiedziała, że ma rozstępy tu i tam i jest jeszcze parę rzeczy, które się jej nie podobają, ale nie powiedziała więcej. Ile bym jej nie zapewniał, że wiem jak to wygląda i nie robi mi to najmniejszej różnicy to i tak ona wie lepiej co myślę. Jak tak sobie myślę ile uwagi mi poświęciła, potrafiła nawet wyjść z pokoju zostawiając swoją mamę z gośćmi i zadzwonić, by pogadać choć przez chwilę. Dzwoniła nawet z najdrobniejszymi sucharami, które ją spotkały w ciągu dnia byle tylko się odezwać. Niech ją Amor w dupę strzeli.

Floki nie znam Helgi ale z tego co piszesz to dla mnie ta osoba ma spore problemy emocjonalne. Z jednej strony lubi swoj wyglad a z drugiej " nie zasługuje by ją adorować" ...rozumie ktoś coś z tego.. Ty sam rozumiesz?  Serio chcesz czekac na spotkanie z tak pokręconą osobą i co lepsze wiązać z nią jakieś plany na przyszlość?
Ja wiem ze poswieciles Jej dwa lata zycia i zalezy Ci na Niej więc ciężko Ci zrezygnowac z tej znajomosci ale tu naprawdę nie ma na co czekać. Albo się z Tobą spotka i probujecie cos budowac albo sorry batory. A Ty zamiast wziąc sprawy w swoje ręce analizujesz, gdybasz interpretujesz jej słowa no i dajesz czas... dwa lata już miala hello ;-)  Za duzo tu jak dla mnie słodko- pierdzących monologow Twoich i Jej a za malo konkretow. Tymbardziej, że jesli ona ma ze sobą problemy to przez internet czy telefon nie pomozesz jej ich rozwiazac. Przepraszam za moze dosc ostry ton posta ale jestes wkoncu dorosłym meżczyzną a nie 15 latką więc do dzieła albo w jedną albo w drugą.

Drogie Panie. Ja sam mam tak pokręcone myśli, że nie wiem co myśleć. Nie rozumiem dlaczego mówi, że się sobie podoba, ale jeśli powiem jej coś miłego to się krępuje albo dostaję opierdziel. Może mając świadomość tego, że nie odzwierciedla moich uczuć, nie pozwalała mi się tak angażować. To nie tak, że patrzymy na siebie przez różowe okulary. Co to to nie. Może wydawać się inaczej, ale ani ja ani ona nie jesteśmy słodko-pierdzącymi osobami i nie wzdychałem do niej bez przerwy jak jakiś nastolatek. Oboje czujemy się wobec siebie bardzo luźno i nie krępujemy się rzucić mięsem gdy trzeba. Oboje mamy dystans do siebie, bo i potrafiła opowiedzieć mi anegdotę związaną ze swoją wagą. Tylko właśnie, z jednej strony dystans do siebie pozwalający żartować z siebie samej, z drugiej zaś obawy przed tym, że mi się nie spodoba. Podoba się sobie i lubi siebie pomimo tych swoich kompleksów, ale już adorować nie wolno. Samo określenie "problemy emocjonalne" mnie przeraża, bo brzmi poważnie, ale miała przykrości związane ze swoją wagą w latach szkolnych. Docinali jej, ale twierdzi, że gdyby się tym przejmowała to nie skończyłaby szkoły. Czuję się podle, że mówię o tym, bo mi zaufała. Wspomniała coś o tym, że była u lekarza, badali ją pod kątem tarczycy, by sprawdzić czy wszystko jest z tym OK. No i dostała jakieś leki, ale powiedziała, że będzie musiała sobie znowu załatwić Endokrynologa. Nie wiem czy to zrobiła i nie wiem co dalej z tym. Może przez jakieś problemy ze zdrowiem będzie tyła bardziej i boi mi się o tym powiedzieć. Nie wiem, nie znam się na tym. Gdybam. W czerwcu stukną dwa lata odkąd się znamy jednak na samym początku było to zwykłe koleżeństwo. Dopiero po jakiejś krótszej przerwie w grudniu 2013 zaczęła to być bliższa znajomość, która z jej inicjatywy przeniosła się na komunikatory. Trwało to do pierwszych dni lutego 2014, potem straciliśmy kontakt z powodu moich problemów z internetem. "Wróciłem" w grudniu 2014 i od tamtej pory po dziś dzień mamy ze sobą kontakt. Tak na dobrą sprawę to to kwiecień jest piątym miesiącem tej "właściwej" znajomości odkąd oboje zaczęliśmy tyle o sobie się dowiadywać. O tym, że coś czuję wie dopiero od 9 lutego. Powiedziała, że przeczuwała to. Wiem, że się zdenerwowała tego dnia gdy zapytałem czy poświęci mi dłuższa chwilę. Nie był to jednak gniew, wręcz przeciwnie. I tak od lutego zafascynowany moim uczuciem zacząłem ją tym osaczać. Znowu się powtarzam. Wiem, że jeśli chodzi o jej kompleksy to nie pomogę jej przez kabel i dlatego chcę się z nią zobaczyć. Od samego początku świtało mi to w głowie. Chcę ją zapewnić, że nie jest dla mnie "opcją" a moim celem. Poczekam jeszcze parę dni i zaproszę ją do rozmowy. Jeśli zechce się spotkać to ustalimy datę i do dzieła. A jeśli chodzi o tego Amora to miałem na myśli, by coś ją w końcu podkusiło, by się spotkać.

Ależ ja się nie gniewam o to słodkie pierdzenie. Ona także parę razy rzuciła mi cukrem jednak nasze rozmowy wyglądały bardzo luźno i choć słyszałem w jej głosie, że mamy się ku sobie to w żadnym razie nie byliśmy gruchającymi gołąbeczkami. Nie chciałem mówić wtedy jeszcze o konkretach, bo i tak twierdziła, że strasznie się spieszę. Nie jestem psychologiem, nie znam się na tym. Jeśli to tylko kwestia kompleksów to chciałbym żeby kiedyś przy mnie o nich zapomniała albo chociaż, by aż tak jej to nie dokuczało. Ale przez kabel nic nie mogę.

To także jest myśl. Parę razy potrafiłem strzelić chłopskiego focha po tym jak mnie opierdzielała za adorowanie jej. Nie to żeby mnie uraziła jednak chciałem dać jej do zrozumienia, że nie będzie mówiła czy i kiedy wolno mi rzucić cukrem. Oczywiście sama się potem łasiła gdy w bardzo oszczędny sposób jej odpisywałem, a nawet pomrukiwałem na mikrofonie. Nie chcę sobie pochlebiać, ale czasami jestem zbyt dobrą dupą, bo i mi brakowało normalnego kontaktu z nią i dość szybko dawałem za wygraną. Za jakiś czas postawię sprawę jasno. TAK- robimy coś z tym, bo chcemy i jest sens albo NIE-bo wygodniej jest niczego nie zmieniać, bo łatwiej jest nie być odpowiedzialną za drugą osobę. Jeśli odmówi mając tak naprawdę w głowie swoje kompleksy i strach przed odrzuceniem to będę musiał po chamsku przestać jej odpisywać. To będzie bardzo trudne dla mnie, bo nie chcę jej tak traktować i tym bardziej nie chcę tracić kontaktu, ale będę musiał być stanowczy. Boję się, że pomyśli, że mam ją w tyłku, ale może zda sobie sprawę z tego, że i ja przecież nie byłem jej obojętny.

Przeczytałam cały post, a rzadko mi się to zdarza, gdy jest aż tak długi. Rozumiem Cię, Twoje uczucia itp. Jak mniemam, jesteś w takiej sytuacji, jakiej jesteś bo 1. nigdy nie byłeś w związku z kobietą 2. nigdy nie byłeś w poważnym związku z kobietą.

Poza tym, to bardzo niezdrowe zamykać się w takiej relacji przez tak długi czas. To wszystko to jest ułuda, nie znasz tej dziewczyny, ba, nawet nie widziałeś jej na żywo. Chciała się Tobą zabawić, robiła to świadomie, albo jest skrajnie niedojrzała emocjonalnie. Nie kochała Cię. Ty też jej nie kochasz. Zajmij się realnym życiem. Naprawdę odradzam związki internetowe, choć takowe po prawdzie mają rację bytu. Jeśli już, to można poznać się przez Internet i wtedy ewentualnie kontynuować spotkania. Rzeczywistość kreowana online nie jest ok. Stanowczo.

Jestem bardzo ciekawa zakonczenia tej historii bo mozna powiedziec ze sama wlasnie przezywam cos podobnego moze nie az tak glebokiego ale sytuacja przedstawia sie jeszcze gorzej... Tak ze czekam na opis co tam sie dzieje ????

Juleczka może napisz coś więcej, też jestem w nieco podobnej sytuacji, ach te gry online;) Jeżeli Floki tu zagląda to też może będę mogła coś doradzić:) ps. Swoją drogą widzę, że ktoś tu jest fanem Vikingów;)

Hahaha:D raczej wątpię, bo gier online jest naprawdę dużo (od przeglądarkowych poprzez mobę po mmo;p).

W tego typu grach nadal przeważają mężczyźni więc jeżeli jakaś niewiasta rozpoczyna swoją przygodę z grami online to prawie na pewno spotka ją zainteresowanie ze strony płci przeciwnej i tylko od niej zależy jak to zainteresowanie wykorzysta.

Mogłabym napisać jak widzę tą sytuację z mojej perspektywy, ale mam wrażenie, że autor zapomniał o tym temacie, bądź relacja z dziewczyną na tyle się pogorszyła, że zdążył już zakończyć tę znajomość.

Floki chyba przegral walke ze nic sie nie chwali. A ja swojego obiektu zainteresowania nie znalazlam w grze ???? na szczescie u mnie sytuacja sie rozwiazala. Pozdrawiam ????