jak naprawić to co zepsułam? - Netkobiety.pl

chodzi o to (tylko nie oceniajcie mnie od razu proszę), że urządziliśmy sobie coś w rodzaju głupiego gadania- o lizaniu z siebie np. śmietany, czekolady. I zaczęliśmy się tak ''bawić''. Nie wiem jakim cudem się na to zgodziłam, do dzisiejszego dnia mi wstyd straszny bo ja nie jestem taka. Raz w życiu się całowałam a do innych spraw mam ogromny dystans i jestem zdania, że seks po ślubie. Niby nie było to aż tak odważne bo skończyło się na szyi, buzi i rękach ale wstyd mi, że zniżyłam się do takiego poziomu. Od tamtej pory nikt tego nie rozpamiętuje, on też nie ale mimo to wiem, że co się stało to się nie odstanie.

może masz i rację ale nie, nie dałam nic po sobie poznać, że coś nie jest tak. Samej przed sobą jakoś mi wstyd ale nikomu tego nie ukazałam. A bariery mam i to spore, boję się, że nie podołam jego oczekiwaniom, że ciągle robię zbyt mało i nie wiem już jak się starać siebie doskonalić. Nie wiem czemu tak mam ale to robię. A on raczej nie jest zaborczy a czy uległ wdziękom, jak to nazwałeś- ciężko stwierdzić, niby słyszałam od jego kolegów, że widzą jaki ma wzrok itd. ale on sam nic nie robi. Nie rozumie dlaczego.

dzięki a to na pewno będę stosować. Nawet nie celowo ale i tak nie umiem tego kontrolować, powstrzymać się . A co do niego to obawiam sie, że mogę tak czekać aż do śmierci niestety. Nie rozumiem o co chodzi bo sam stwierdził, że podoba mu się mój charakter (jeśli można tak powiedzieć), sposób bycia i zachowanie. Widzę też, że mu się podobam jako kobieta a nic nie chce sam zrobić. Nie wiem w czym tkwi problem. Od czasu jak się spotkaliśmy na tym zjeździe wiem, że był w kimś. Sam się wtedy przyznał, że od niedawna ma kogoś. Mnie się wtedy nogi ugięły ale się zebrałam jakoś i stwierdziłam, że trudno- jeśli jest szczęśliwy to ja nie będę się mieszać, że lepiej nich jest szczęśliwy niż nieszczęśliwy ze mną. Potem okazało się, że tamta dziewczyna go niezbyt potraktowała (wiem to od wspólnych znajomych, nie od niego). Był sam i nawet próbował mnie w tym czasie zaprosić na wesele znajomego (niestety nic nie wyszło). Potem słyszałam, że znowu ma kogoś, też mnie to trochę zabolało. Spotykali się chyba jakiś czas intensywnie i chyba też nie wyszło z tego co wiem. I biorąc to wszystko pod uwagę no sama nie wiem jak mam to rozumieć. Skoro mu się nie ułożyło do tej pory to może to jest coś w rodzaju sygnału dla mnie czy dla niego. Tylko bez śmiechów proszę to moje luźne rozważania.

może aż tak jak sceny w tym filmie to nie wyglądało ale dzięki bo w końcu jakoś przestało mnie to dręczyć, że wyszłam na... A tak teraz jeszcze myślę, że on może pomyśleć, że kogoś mam. I nie wiem co z tym faktem zrobić. Chodzi generalnie o to, że mam na studiach kolegę. On jest bardzo fajny, miły, szarmancki i czasem się wygłupia mimo iż ma dziewczynę (np. bierze mnie ze rękę, podnosi, śmieje się, że jest moim opiekunem w wielkim mieście itp.). Ja nie mam nic przeciwko temu bo po pierwsze- nie robimy nic złego, on nigdy nie próbował ze mną flirtować, dotykać w sposób nieodpowiedni, po prostu są to można powiedzieć swego rodzaju wygłupy. I tak myślę, że on może o tym wiedzieć, chociażby z facebooka- np. kiedyś mi napisał na tablicy kiedy idziemy na randkę (wiem ten portal czasami działa na nerwy). Możecie jakoś się jeszcze do tego ustosunkować. Czy ewentualnie powinnam podczas jakiejś rozmowy tak pokierować, żeby było jasne, że nie mam nikogo? Dzięki z góry

Z tym "9 i pół tygodnia" to oczywiście przerysowałem, ale ideę oddałem chyba?????
Natomiast nie sądzę, by opisana przez Ciebie relacja z kolegą z uczelni, jeśli rzeczywiście jest niewinna, mogłaby wzbudzić w obiekcie Twoich westchnień błędne przeświadczenie, że jesteś z kimś związana.
Co możesz zrobić? Nawiązać rozmowę o życiu uczelnianym, koleżankach i kolegach. Między innymi o tym "od wygłupów". Lubisz go, ale nie jest w Twoim typie.
Myślę, że  to wystarczy, by chłopak (jeśli to nie jakiś jełop) zrozumiał, że nie masz nikogo.
Do dzieła!????

Jeśli zależy Ci na nim, pomóż okazji.????