jacy tak naprawde jestesmy.. - Netkobiety.pl

Uważam, że nie jesteśmy tacy jak inni nas oceniają. Oni widzą tylko kilka naszych zachowań i na podstawie tego nas oceniają. Nie mówiąc już o tym, że przy różnych ludziach różnie się zachowujemy. Nie są z nami wszędzie i nie widzą wszystkich naszych zachowań. Opinia ludzi zawsze będzie powierzchowna.

Kosmiczny, dzieki , to jest taki klub?
Dzieki za Wasze komentarze! Malo, ale dla mnie wystarczy.
Czasem za duzo mysle, nad tym co pomysla inni. Uwazam co mowie i co robie. To dotyczy glownie spraw sluzbowych. Nie znaja mnie dobrze, a chyba jestem trudnym przypadkiem.. :-). Wydaje mi sie tez, ze sposob myslenia i zachowanie jest zalezne od wieku. "Mlodsze pokolenie", chociaz rozni nas kilka lat, mysli inaczej.
A moze to my myslimy inaczej. Zauwazam obojetnosc na pewne sprawy i olewczy stosunek. Dodatkowo, kazdy z nich jest madry i wie wszystko najlepiej... A gdzie odrobina pokory? Coz moge wiedziec, jak dopiero zaczynam.  Dla mnie to szok. Nie zachowywalam sie tak.. Szacunek dla starszych i liczylam sie z ich zdaniem. Szczerze mowiac, irytuje mnie to olewanie pewnych spraw. Chetnie sama bym ta sprawe zalatwila i to duzo szybciej. I tu wlasnie moje pytanie.. Nie wtracam sie, chociaz w srodku mnie skreca, bo to tez moja sprawa... Nie udzielam sie i nie wychylam, chociaz mi tez na tej sprawie zalezy.. Nie robie nic, tylko czekam az ten kto powinien, zrobi co trzeba. A w srodku kawalek po kawalku umieram patrzac na ta obojetnosc i dostosowujac sie do niej.( Excop, pieknie poradziles w jednym temacie. Juz dosyc dawno. Dlatego tak cenie Twoja obecnosc tutaj. Ale to tak na marginesie.) Boje sie zareagowac, boje sie przejac inicjatywe i zalatwic co trzeba.. Boje sie, ze pomysla ze sie wtracam i chce kogos wygryzc... A ja po prostu nie moge tak obojetnie przejsc obok i czekac. Taki juz mam charakter. Staram sie zmienic, bardzo sie staram zgodnie z radami. Ale czuje ze juz za bardzo nnie to pochlonelo. Za duzo mysle przed kazdym ruchem. Zeby mnie nie znienawidzili. Za to trace siebie i chec do zycia. Zaczelam na sile obojetniec tak, jak inni. Bo tak teraz trzeba. A ja taka nie jestem.
Z drugiej strony, mam duza swiadomosc tego wszystkiego co sie dzieje ze mna i w mojej glowie. Czasem mam wrazenie, ze wiem za duzo.. Przytlacza mnie to. Ciagle analizowanie i swiadomosc. Zbyt duza swiadomosc. Czy jest jakis sposib, zeby przestac? Zeby wrocic do siebie? Walcze juz dlugo i efekt jak widac na zalaczonym obrazku. Nie radze sobie. Zaczynam myslec, ze nie obejdzie sie bez psychologa, ktory mnie postawi na nogi. To sie odbija na mojej rodzinie. Bo zaczynam zyc tak, aby sie przypodobac. A i tak ciagle jest zle. Bo mysle co powinnam zrobic, czego on oczekuje ode mnie. I okazuje sie, ze sie myle. I znow krytyka. To skomplikowany problem i rozwiazanie tez nie jest proste i jednoznaczne. Ale pytam Was i Was prosze o pomoc. Moze macie podobne (pewnie dla niektorych banalne) problemy i dajecie rade.

Chetnie poczytam kazdy komentarz . Moze dam rade bez specjalisty..
I Zdrowych i Spokojnych Swiat

Długo myślałem, co odpowiedzieć Koni po jej wynurzeniach z ostatniego postu.
Twój post, Summerko, oddaje mniej więcej to, co zamierzałem napisać.
Dodam, że zjawiska i odczucia, które są Twoim udziałem, Koni, nie są wcale rzadkością. Mnie to również spotkało w ostatnich latach pracy. Brak zaangażowania młodych policjantów, praca od gwizdka do gwizdka, a potem "niech się wali, niech się pali, mam wolne". I ta obojętność, co do skutku, jakim zakończy się postępowanie.
Doszedłem do wniosku, że mój czas minął, że nadeszły czasy, w których wizerunek policji w mediach stał się ważniejszy od skuteczności formacji. Oddałem broń, bo mnie świerzbiło i odszedłem.
Tobie zostało jeszcze dużo czasu. Niech nauką dla Ciebie będzie, że wszystkiego nie załatwisz tak, jakbyś chciała i nie zmusisz  kogoś do czegoś, czego on nie chce bez wykorzystania środków nacisku. I nigdy nie zadowolisz wszystkich. Rób swoje i żyj tak, jak się da w tych warunkach.
Prawdę mówiąc, gdybyś miała wszystko w dupie, nie chciałoby Ci się nawet myśleć, że są ludzie, którym nie jest wszystko jedno (nie pamiętam, kto to pierwszy powiedział, ale to prawda).
Myślę, że to co czujesz (przy całej uciążliwości świadomości tego) świadczy, że należysz do grona tych, którym jeszcze zależy. Witaj więc w klubie!
I tak podejdź do dręczących Cię kwestii.

Każdy z nas jest inny tak? Więc dlaczego mam patrzeć na Arka, Darka, Kasie, Asię i jeszcze kilka innych ludzi ?
Pierwsza podstawowa zasada: nie przejmuj się innymi. Aby coś zmienić w swoim życiu, musisz coś działać. Jeżeli czujesz, ze musisz coś zrobić, rób to. Inaczej będziesz się ciągle katować i nigdy nie będziesz szczęśliwa. Ja wiem, że praca nad sobą jest trudna, ale przynosi owoce. Warto jest poznawać samą siebie, poznać własne zalety, wady, złapać sie na jakieś myśli. Nikt inny Ciebie nie pozna lepiej, niż Ty sama, a to potem sprawi, że łatwiej poradzisz sobie w codziennym życiu.
Opinie innych? To jest ich sprawa. Ty zajmuj się swoim życiem, problemami czy hobby, bo nikt Ciebie na siłę nie uszczęśliwi. Przejmując sie innymi tylko marnujesz niepotrzebnie czas i jeszcze bardziej to przyciągasz. zresztą nigdy wszystkich nie zadowolisz, to jest po prostu niemożliwe, bo ile ludzi tyle oczekiwań. A naprawdę nie masz obowiązku spełniać czyiś oczekiwań, jak sie zawiedzie to trudno. Jak będzie miał pretensje, to trudno, to siedzi tylko w głowie innej osoby i jest jego/jej problemem. Żyj tak jak czujesz. chcesz zmienić pracę, zrób to. Wiem, żz bedzie łatwo, wiem ze bedą komplikacje, ale jeżeli nigdy nie zrobisz pierwszego kroku, nigdy nie poczujesz sie lepiej. Każdy z nas ma prawo do samorealizacji, spełniania marzeń czy nawet wygrania w totka Inaczej to nie jest życie tylko wegetacja, stajesz się więźniem we własnych przekonaniach. naprawdę chcesz spędzić tak całe życie, a potem na starość żałować i mówić " mogłam jednak zmienić to w swoim życiu, kiedy miałam czas..." ? Jeżli coś Ci sie nie uda, nie przejmuj się, będziesz bogatsza o to doświadczenie i następnym razem dasz rade. na tym właśnie polega życie: na zdobywaniu wiedzy i doświadczenia, a nie na bycie grzeczną cichą myszką.
Kiedy inni zobaczą, że wyrwałaś się z kleszczy i zaczynasz żyć pełnią życia, to zaczną Ci jeszcze zazdrościć ! Ale musisz się przełamać, musisz zdać sobie sprawę, ze nie jesteś niewolnikiem innych ludzi i ich przekonań. Jeżeli chcą mieć takie a nie inne życie to ich sprawa, najwyżej będą żałować, ale Ty wcale nie musisz się na nich oglądać. Dobre rady tez traktuj w krytyczny sposób. Zwłaszcza starszych pań z gatunku zagorzała katoliczka, bo te potrafią wyzwać od wszystkich diabłów.
Każdy z nas jest inny tak? Więc dlaczego mam patrzeć na Arka, Darka, Kasie, Asię i jeszcze kilka innych ludzi ?

Może ględzę bez sensu, albo coś, ale przeszłam niedawno to samo. też żyłam według rad i opinii innych i ściskało mnie od środka. Kiedy wzięłam swoje życie w swoje ręce teraz mam wokół siebie burzę z piorunami. Codziennie mam jakieś wyzwanie, ale wiesz co? Podoba mi się to, bo czuje ze żyje, a kiedy to sie skończy będzie lepiej. A ze sąsiad powie "wariatka jakaś" to trudno. Nikt za mnie nie zmieni mojego życia.  To są przekonania wpojone przez otoczenie i środowisko w jakim żyjemy. te hamulce tylko sprawiają, ze boimy się rozwinąć skrzydła i kroczyć własna drogą. Trzeba zrzucić te łańcuchy.

I więcej wiary w siebie. Na pewno jesteś wspaniałą kobietą która ma wiele ciekawego do powiedzenia, i która ma w sobie zalety.