Noga Ci się powinie i zostaniesz bez niczego! - Netkobiety.pl

Nie mam w zwyczaju zrzucać winy na los. Właściwie moja wieloletnia obserwacja wskazuje, że bardzo mało rzeczy w życiu to skutek wydarzeń losowych. Zdecydowana większość to konsekwencja wcześniejszych wyborów.
A ponieważ nie zrzucam na los, więc pławię się w błogim poczuciu kontrolowania swojego życia. Nie wiem, naprawdę nie wiem, co może pokrzyżować plany poza ciężką chorobą moją lub kogoś bliskiego. Nie przewiduję porażki - kiedy jakaś się przytrafia to dopiero wtedy się zastanawiam jak z niej wybrnąć.

Ale owszem, znam ludzi, którzy nie zaczynają niczego, bo boją się porażki. Tacy ludzie, zamiast zadawać sobie pytanie: jak to mogę zrobić, żeby wyszło jak najlepiej - skupiają się na szukaniu argumentów: dlaczego nie powinienem się za to zabierać, dlaczego się do tego nie nadaję + pięćdziesiąt przykładów ludzi, którym się nie udało (precyzyjnie omijając te 100 tysięcy ludzi, którym się udało ). Dla takich osobników każda wymówka jest dobra, więc tym bardziej slogan, który każdy słyszał, więc MUSI być prawdziwy: "każdemu się może noga podwinąć"

W psychologii to się nazywa wewnętrznym i zewnętrznym umiejscowieniem kontroli.
Wewnętrzne umiejscowienie kontroli to przekonanie, że nasze życie zależy od naszych wyborów, zewnętrzne - że główny wpływ ma na nie los i przypadek. Jeśli upadniecie, to osoba z wewnętrzną kontrolą najpierw pomyśli sobie coś w rodzaju "Cholera, mogłam patrzeć pod nogi!" albo "Mogłam założyć inne buty", osoba z zewnętrzną kontrolą pomyśli "Ja to zawsze mam pecha, na prostej drodze się wywalę!".

To, jakie się ma umiejscowienie kontroli, zależy w dużej mierze od wychowania. To nie jest tak, że te osoby "wewnętrzne" to są mądrzejsze czy silniejsze same z siebie, po prostu od małego uczone były samodzielności, odpowiedzialności, albo ewentualnie musiały się tymi cechami wykazywać. Osoby wychowywane autokratycznie, które niewiele miały prawa do decydowania o sobie, będą miały raczej zewnętrzną kontrolę, bo nie będą miały wpojonego decydowania o własnym losie.

Natomiast jedno i drugie umiejscowienie kontroli może być problematyczne, bo osoby "wewnętrzne" będą miały problem z pogodzeniem się z sytuacjami, na które serio nie miały wpływu, z kolei "zewnętrzne" do uciekania od problemów, chowania głowy w piasek.

To jest też stricte związane ze strategiami radzenia sobie ze stresem - osoby "wewnętrzne" będą starały się raczej aktywnie zwalczać stresujący problem, będą poszukiwały wyjść i rozwiązań (co nie zawsze jest słuszne, bo nie na wszystko mamy wpływ). Osoby "zewnętrzne" będą "czekały na cud", liczyły, że z czasem pojawi im się jakaś okazja, szansa, że coś się zmieni samo z siebie, będą uciekały od stresu w inne aktywności.

Jedno i drugie ma swoje wady i zalety.

Ja mam na przykład bardzo silne wewnętrzne umiejscowienie kontroli i kiedy trafiam na sytuację, która nijak ode mnie nie zależy, to po prostu szaleję, bo mój mózg próbuje znaleźć rozwiązanie, którego nie ma. To jest bardzo niezdrowe, wręcz niebezpieczne dla psychiki. Nie ma tak, że jedna opcja jest lepsza od drugiej, wszystko zależy od sytuacji.

Vian, ale sytuacje, w których nie mamy na coś wpływu są rzadsze od tych, na które wpływ mamy. Więc, nawet jeśli czasami męczysz się daremnie nad szukaniem rozwiązania, to w innych wypadkach to rozwiązanie znajdziesz.
A człowiek z nadmiernym umiejscowieniem kontroli na zewnątrz np. będzie siedział i ubolewał, ze w tym niedobrym kraju nie ma pracy, bo on wysłał już 2 CV i nikt go nie chce, bo rząd nie zapewnia pracy, bo takie bezrobocie, bo wszyscy muszą wyjeżdżać i takie tam blebleble.

Ooo, to ja mam jeszcze bardziej uwewnętrzniony ośrodek kontroli od Ciebie:

ja uznam, że rozpad związku był wynikiem mojej niewłaściwej decyzji o związaniu się z tą osobą A że nie mam w zwyczaju nadmiernie zadręczać się swoimi błędami, więc idę szukać następnych okazji do ich popełniania

Sa sytuacje na , ktore nie mamy wplywu. Takie jak np smierc bliskich czy wlasna smiertelnosc, wypadki i inne. Reszte mozna kontrolowac, chociaz jest to naprawde, naprawde trudne.

Jesli chodzi o prace i pieniadze, to ja sama jestem osoba , ktora w pewnym momencie zycia stracila wszystko. Mialam 0 na koncie, nie mialam dachu nad glowa i bylam sama z jedna walizka. Czy to byla sytuacja losowa? Nie. Moje akcje do tego doprowadzily i powiedzialabym nawet, ze czesciowo umyslnie.
Mysle, ze bylam w depresji w tamtym czasie i zdecydowalam sie zepchnac w przepasc i zobaczyc czy bede latac.
I byla to swietna decyzja.
Wiele razy widzialam ludzi w zlych sytuacjach finansowych i wszystkie, ktore ja znam to byly konsekwencje glupoty.

Mialam ciekawa rozmowe na podobny temat z jednym z moich znajomych ostatnio, ktory od czterech lat przymierza sie do zmiany pracy a CV wyslal mniej niz dziesiec. Za to iloscia "problemow" i klod pod nogi, jakie mu zycie rzuca i uniemozliwia wysylanie tych CV, moglby obdarowac pol spoleczenstwa

A juz tak calkiem na serio... Jedyny moment, w ktorym powiedzialabym "tak sie potoczylo moje zycie" to wynik choroby, wypadku, na ktory nie mialam najmniejszego wplywu, z podkresleniem "nie mialam wplywu". O ile nie mam wplywu na to, czy zachoruje na raka jajnikow czy nie, tak mam zdecydowany wplyw na systematyczne badania profilaktyczne. O ile nie mam wplywu na pijanych kierowcow na drogach, tak mam wplyw na to, czy zima, przy trzaskajacych mrozach i slizgawicy na drogach, bede jezdzic na oponach zimowych, czy "jak zwykle zima zaskoczyla mnie, biednego kierowce z letniakami". Poza moja choroba, bylaby to choroba jednego z rodzicow, kiedy jedno z nich wymagaloby opieki 24/7 i wiedzialabym, ze sa to nasze ostatnie wspolnie spedzone chwile. Nawet jezeli stac mnie na zapewnienie profesjonalnej opieki i wyreczenie mnie w tych obowiazkach to siedzialabym przy ich lozku do konca. Nawet za cene utraty pracy.

Byl czas, kiedy bylam bez pracy. Byl czas, kiedy bylam zwolniona z pracy, kiedy kompletnie sie tego nie spodziewalam. I chociaz nie moglam przewidziec tego, ze firma z dnia na dzien zmieni swoj plan biznesowy i kilka osob nie bedzie im juz potrzebnych, tak wczesniej moglam pracowac nad swoim CV, doszkalac sie, robic kursy, miec cos do zaoferowania potencjalnemu pracodawcy - cos wiecej niz "jestem punktualna i szybko sie ucze". Szukanie pracy jest trudne, i fizycznie, i psychicznie. Ale wyslanie dwoch CV to nie jest szukanie pracy, kiedy jest sie bezrobotnym. Szukanie pracy to wowczas praca na pelen etat. Pamietam tygodnie, kiedy siadalam przed komputerem o 7 rano i konczylam o 17, kiedy moj chlopak wracal do domu. Caly ten czas spedzalam na wypelnianiu formularzy, przegladaniu ofert, szukaniu informacji o firmach, pisaniu listow motywacyjnych.

Jak probowalam zachecic wczesniej wspomnianego kolege do pracy nad swoim CV, uslyszalam "no tak, ale najglupszy i najkrotszy kurs teraz kosztuje fortune". I wlasnie takiego podejscia nie lubie. Zyjemy w takich czasach, kiedy mamy pelen dostep do informacji. Sa darmowe kursy w internecie, filmy instruktazowe, osrodki przy gimach, ktore sa w stanie czasami w takich rzeczach pomoc. Pamietam sama jak robilam kolejne kursy online Narodowego Banku Polskiego-kwalifikacji nie dawalo mi to zadnych, ale jak mialo sie te 20kilka lat i nie za duzo rzeczy w CV, kazda dodatkowa linijka "inicjatywy" byla powodem do malej dumy. Moze filmikow instruktazowych z Excel czy PowerPoint do CV nie wrzucimy, ale kilka razy w trakcie testow podczas rozmow kwalifikacyjnych niektore triki byly wiecej niz przydatne. Jezeli nie mamy dostepu do internetu, sa biblioteki, osrodki kultury, mam kolezanke, ktora na zajecia komputerowe chodzila do swietlicy dzialajacej przy kosciele.

Latwo jest zwalac wine na los, na zycie, trudniej sie przyznac przed innymi a przede wszystkim samym soba, ze moglo sie temu jakos zapobiec. I chociaz podejscie niektorych doprowadza mnie do szewskiej pasji, czasami im tego zazdroszcze Bo, tak miedzy nami, jak cos mi sie nie udaje, chcialabym moc powiedziec czasami "taki zycie, tak sie ulozylo" - tak dla wlasnej higieny psychicznej, zwalic wine na los zamiast wsciekac sie na siebie sama, ze czegos nie zrobilam tak jak powinnam

Myślę, że mamy duży wpływ na to co dzieje się w naszym życiu. Właśnie dlatego wiem, że to ja leniłam się i dlatego mając 23 i pół lat nie mam doświadczenia zawodowego oprócz prac dorywczych gdzie i tak rzadko pracowałam, studiów licencjackich, a tak to leniłam się, siedziałam w domu, a mieszkam z rodzicami jeszcze To wiem, że to ja źle zrobiłam, a nie że los.Zrozumiałam to i lepiej to wiedzieć, umieć to otwarcie powiedzieć. Teraz to staram się naprawić i sumienniej szukam pracy. Jak chodzi o inne kwestie, to też mamy duży wpływ na nie. Na relacje z innymi, w sporym stopniu też na zdrowie itp. Teraz zrozumiałam, że to co możemy zrobić warto uczynić, dlatego już się nie lenię, szukam pracy staranniej. Są przypadki losowe, ale faktycznie jest ich mniej.

Świetny temat, po prostu UWIELBIAM takie podejście jak w temacie
Owszem, każdemu może "powinąć się noga", stracic pracę (zakładam, ze z przyczyn niezależnych, bo jeśli z zależnych, to już jego wlasna wina - trzeba było myslec wcześniej), rozwieść się, czy przytrafić się inna rzecz (nie mówie o chorobach czy kleskach żywiołowych, bo to już faktycznie nieszczęścia niespodziewane i od nas niezależne).
Ale wlasnie dziwnym trafem taki tok myslenia prezentują ludzie, którzy sami się przed takim "powinieciem nogi" nie zabezpieczają, nie myśleli o swojej przyszłości, wykształceniu, pracy, zabezpieczeniu się, odłożeniu. Dla nich wtedy to faktycznie tragedia, bo zostają na lodzie, a żeby było smieszniej - uderzają z tym argumentem do bardziej zapobiegliwych osob, które jednak będą zabezpieczone nawet, jeśli cos się stanie.
Owszem, może mi się "powinąć noga", np. strace pracę. To się zajmę swoją działalnoscią, która sobie jest, a nie mam dla niej czasu. Nie wypali? To mam na tyle wykształcenia, doświadczenia, wypracowanych kontaktów (bo nie urodziłam się z nimi, a od zera to jest cięzka praca) i sprytu, ze znajdę inną pracę. Nie znajdę? To mam oszczednosci i mieszkanie, które wynajmuję (i na które tez sama zarobiłam, nikt mi go nie dał) i z którego mogę życ. Będę miala prace, ale zostawi mnie mąż? OK, załamię się, bo bardzo go kocham, ale nie wyląduję na ulicy, tylko wroce do swojego mieszkania i będę się utrzymywać nie gorzej, niż teraz. Póki będę zdrowa, zawsze sobie poradzę, i to jestem przekonana, ze całkiem nieźle.
Nikt mi tego nie dał, wszystko wypracowałam sama, a więc można. A skoro mozna, to jeśli dla kogos "powinięcie nogi" będzie tragedią, oznacza, ze po prostu nie zabezpieczył się wystarczająco. I jak powiedziałam, pomijając choroby, wypadki i kleski naturalne - niestety sam jest sobie winien. Brutalne, ale całe zycie mi się ta obserwacja sprawdza...