fatalne zauroczenie - Netkobiety.pl

bardzo Was proszę o odpowiedź..

To co robisz swojemu chłopakowi jest NIEUCZCIWE. Tak to się właśnie nazywa :-)
Ja nie chciałbym byc z osobą, która traktuje mnie jako jedną z możliwości
i kiedy ją przytulam myśli o kimś innym.

A czy Twoim największym pragnieniem jest właśnie, ktoś taki kto po cichu myśli o innym a z Tobą jest "tak sobie" -  bo inny, ktorego stale się pragnie NIE ZAINTERESOWAŁ SIĘ?
Najlepiej przypomnieć sobie powiedzenie :nie rób drugiemu co tobie niemiło.

Zostaw swojego chłopaka, NA PEWNO wart jest PRZYNAJMNIEJ tego aby być z kimś, kto jest wobec niego uczciwy. To zupełnie inna jakość hdy partner chce nas na całe 100% Nie dajesz mu tego a wmawiasz że jest inaczej. A on nie wie co jest grane, kiedy dochodzi do nieporozumień...

Ale zapomniałem... Przecież nie zrobisz tego, bo to także wymagałoby uczciwości... A ja to mówię jakbym wyjaśniał kolory daltoniście... Coś mnie chyba pogieło...

Widzę, że zanim będę mogła liczyć na jakąkolwiek kulturę z Waszej strony będę musiała streścić swoje życie. Ja jestem z moim chłopakiem 6 lat i w ciągu tych lat to ja musiałam dawać mu czas na to by zrozumiał czym jest (NIE)UCZCIWOŚĆ. Ale nie wymagam od nikogo idealności i także nie chciałabym by wymagano jej ode mnie, bo każdy w swoim życiu może zrobić coś złego. Oceniacie mnie na podstawie moim uczuć i myśli, na które nie mam w ogóle wpływu, a nie na czyny, których unikałam i nie zamierzam w tej sprawie niczego zmieniać.

I mój chłopak nie jest możliwością, bo ten inny się mną nie zainteresował. Długo unikałam spotkania z tamtym, w obawie, że ma nieszczere intencje wobec mnie. i pragnienie bądź pożadanie to jedna sprawa a mój głos rozsądki to druga sprawa, bo gdybym chciała takiej sytuacji jaka nastała pchałabym się w to dalej, nie zastanawiając się nad niczym. I zwróćcie uwagę wszyscy krytykujący moją osobę że w całej tej otoczce iskrzenia nie pozwoliłam sobie na jakieś wybryki.

Zdaję sobie sprawę, że póki jestem młoda nie powinnam się tym przejmować i najbardziej boli mnie fakt, że nie chcę myśleć o innym będąc z moim chłopakiem. Nie chcę całkowicie zatracić się w młodości i popełniać wszystkie błędy z przyjemnością. Irytuje mnie fakt, że staram się być wartościową osobą, a wystarczy jeden facet, którego ani nie widuję ani nie mam z nim kontaktu by zburzył moje wszystkie zasady, które mi wpajano przez całe życie. I wiem, że jest to nie w porządku wobec mojego chłopaka i nawet wobec siebie samej czuję się nie w porządku bo nie chcę ulegać takim uczuciom. Czy mój chłopak to partner na odcinek mojej drogi? może, ale tego nie mogę założyć z góry. Przeszliśmy naprawdę sporo razem i nie wyobrażam sobie by z pozoru taka głupota mogłaby przyczynić się do rozstania.

Być może za bardzo to analizuję i staram się nie ulegać pewnym wpływom i to mnie zmusza do ciągłego myślenia o nim.

Tak czy siak chciałabym znaleźć sposób na uporanie się z tym...
bo właśnie dlatego kiedy jestem młoda zdaje sobie sprawę, że łatwiej jest popełnić błędy i je usprawiedliwić a także zmienić wzorce, a naprawdę nie chciałabym do tego dopuścić. Wolałabym rozmowy z kimś kto odciągnie mnie od tego, wytłumaczy,a  nie kogoś kto mnie skrytykuje, bo akuratnie samokrytyki nie brakuje mi wcale.. to, że nie jest to najlepsza sytuacja będąc w związku zauważyłam już bardzo dawno..

Wróćiłam do swojego byłego, dlatego, że wierzę, że ludzie się zmieniają. Dlatego, że rozstanie z nim było na zasadzie pokazania mu jak to jest beze mnie albo jak jest z innymi i po to by sam doszedł do wniosku, że takie prowadzenie życia jest puste i nic nie wnosi. Moje problemy z nim zaczęły się już po pół roku związku z nim, ale wtedy mi pokazał, że ludzie mogą się zmienić, ale on na dodatek ma trudny charakter, ciężko mu wysłuchać i zrozumieć drugą stronę i ten proces trwa naprawdę dłużej niż jest to warte, ale sparzy się i zrozumie i wtedy dopiero mogę z nim porozmawiać o czymkolwiek. Drugi powód: kocham go. a bynajmniej tak mi się wydaje.

Mój obiekt westchnień ma 27 lat. Myślę też, że także po to przestał się kontaktować by nie mieszać mi w głowie. Chciałam zerwać z moim i poczekać. Ale w imię czego? Mimo tych uniesień jakie towarzyszą całej tej sytuacji, wiem, że to nie jest miłość, a pożądanie, namiętność i to może uczucia silne, ale ulotne. Za moim chłopakiem może tak nie szaleje, ale wiem że to jest facet, dla którego chcę poświęcić życie i żałowałabym takiego wyboru.

Do robingirl:

My się poznaliśmy w styczniu i tydzień przed świętami się spotkaliśmy drugi raz, przez cały ten okres gdy się nie widzieliśmy mieliśmy kontakt tylko i wyłącznie przez tel i przez cały czas nalegał na spotkanie. Już wtedy byłam zaintrygowana nim, ale bałam się, że chce się moim kosztem tylko zabawić. Po świętach wielkanocnych napisał mi, że musimy przestać się kontaktować, bo ma dziewczynę. Powiem szczerze, że nie sądziłam że aż tak to mną "wstrząśnie" ale pożyczyłam szczęścia i nie narzucałam się. Wtedy odezwał się najpierw we wrześniu, odmówiłam spotkania. Mimo to myślałam o nim bardzo często. W listopadzie gdy się odezwał, spotkałam się z nim- ostatni raz. I mimo że nie dał mi tego odczuć, wiedziałam, że tak będzie. Dlatego gdy on się przestał odzywać, ja też tyłka nie zawracałam, skasowałam numer. W sumie ja zawsze byłam tą która spotkania odmawiała. I wiedziałam, że ma wyrzuty sumienia, dlatego nawet nie chciałam sparwdzać jak silna jest jego chemia. Nie chciałam być też tą drugą. Może też za bardzo go idealizuję, bo go po prostu nie poznałam. I wiążą się z nim same silne emocje ( w sumie emocje pasują nawet bardziej niż uczucia )
Fizycznie także bardziej pociąga mnie ten "chemiczny" , ale nigdy wygląd nie był czymś na co wyłącznie zwracałam uwagę u mężczyzn

właśnie zawsze stawiałam na stabilność w związku, nie potrzebowałam przygód.

jeśli chodzi o konkurowanie z jego dziewczyną nawet podświadomie to wykluczam to. Czekała na niego 9 lat, znaczyła dla niego dużo, o czym doskonale wiedziałam. Może też dlaczego tak łatwo pogodziłam się z zerwaniem kontaktu.

lubię niezależność, ale nie wolność. starałam się zawsze związek czy miłość z tym pogodzić.
Może pragnę czegoś innego, nieznanego, niestabilnego, ale w życiu już widziałam do czego takie igranie z emocjami prowadzi i wolałabym tego uniknąć i tym emocjom się nie poddawać..

Autorko, takie zauroczenie innym moze wskazywac na slabosc realcji z obecnym partnerem. Dlatego badz uwazna, baw sie to nie znaczy "rob glupstwa", przeciwnie dbaj o siebie i swoje samopoczucie ale  w zdrowy sposob. Z chemicznym:-) kolega jakos dobrze nie widze blizszej znajomosci. I nie zycze ci jej. Pachnie klopotami i nie kieruj swoich dzialan w tamta strone.

Jestem to w stanie zrozumieć, mimo wszystko wolałabym kontrolować swoje pragnienia i zachcianki, które całkiem zaburzają mi moją rzeczywistość i związek, o który walczę cały czas. Skupiam się w dalszym ciągu na tym, jednak moje pragnienia co do tamtego są cały czas. Chciałabym, pewnie że bym chciała robić to co ma dusza zapragnie, nie zastanawiając się nad niczym. Ale nie tak wyobrażam sobie swoje życie, dlatego wolę pielęgnować wszystkie wartości i zasady moralne niż ulegać emocjom. Pozbylam się każdej jednej możliwości odnowienia kontaktu, usunęłam nawet nr wspólnego znajomego by przypadkiem mnie coś nie pchnelo w tym kierunku. To jest 5 miesiąc bez żadnego kontaktu + miesiące wcześniej bez żadnego kontaktu i po prostu nie mogę w dalszym ciągu pojąć dlaczego muszę o nim ciągle myśleć. A najbardziej zależy mi by się tego wyzbyć.

Nie zdaje mi się bym go kochała. Ja po prostu zwariowałam na jego punkcie. Może ma cechy których mój chłopak nie ma, ale nie szukałam ich nigdy u nikogo innego, raczej staram się dawać do zrozumienia mojemu czego mi brakuje i razem próbujemy wnosić to do związku.

Extra Terrestial napisał CI bardzo kulturalnie i bardzo uprzejmie, tylko Ciebie ubodło nazwanie rzeczy po imieniu: nieuczciwością, bo jakby nie było w 100 % w porządku to Ty nie jesteś.

To po pierwsze.

A po drugie nie widzę żadnego sensu w ciągnięciu związku, w którym JUŻ TERAZ - a nie macie dzieci, nie jesteście małżeństwem - płyniesz emocjonalnie do innego? PO CO?

Twój chłopak to nie jest tzw. "to" - więc zauroczenia i fascynacje będą Ci się przydarzać...

Masz 20 lat i chcesz walczyć o miłość??? Walczyc to można o małżeństwo z 20 letnim stażem.
Masz DOPIERO 20 lat i wcale się nie dziwię, że interesujesz się życiem: człowiek podejmuje decyzje, ponosi konsekwencje, uczy się. A takim wlaśnie doświadczeniem jest zainteresowanie innym (chemicznym czy nie) facetem. Ja bym w tym wieku poszukiwała, smakowała życie, a nie walczyła (czyt. poświęcała siły i energię) na kogoś, kogo znasz już całkiem nieźle i wiesz jaki jest. Piszesz, że się może zmieni, a co jesli się nie zmieni? Obudzisz sie za kolejne 6 lat i będziesz żałowac, że straciłaś najlepsze lata na uganianiu się (czy lepiej: walce) za kimś, kto już teraz nie rokuje.
Pytanie podstawowe: czy Twój obecny jasno wyraził, że zna swoje słabe strony i chce się im przyjrzeć?
Czy znasz słabe strony partnera i jestes w stanie je zaakceptować, gdyby ich nie zmienił?
I pytanie ostateczne: czy jestes w stanie odejść, kiedy stwierdzisz, że nie zaakceptujesz wad partnera?

Jeśli odpowiedzi są na NIE, to zamiast partnerem, radze zająć się sobą i odpowiedziec sobie na pytanie, czemu jestem z kimś, z kim wcale nie jestem szczęśliwa.
pozdrawiam

Gdzie ja niby napisałam że moje zachowanie jest uczciwe albo że czuję że to w porządku?Pewnych rzeczy Wy nie potraficie zrozumieć . Nie ja- To po pierwsze.
A po drugie mój związek jest moją sprawą i nie z tym zwróciłam się o pomoc.
A po trzecie porównywanie prób tłumaczenia mi czym jest nie uczciwość do objaśnienia daltonisciekolorów nie jest kulturalne a chamskie.

Nie jest w porządku, dlatego staram(y) się to naprawić. Czasem z lepszym czasem z gorszym skutkiem.

A po czwarte, to po cholerę zakładasz wątek dotyczący prywatnych spraw na PUBLICZNYM forum i strzelasz fochy jak napisze Ci się cokolwiek, co nie jest zgodne z Twoją wizją świata?

Jak na razie nikt Ci niczego chamskiego nie napisał, to Ty się rzucasz i oskarżasz innych.

Lubilatanczyc,

po pierwsze, pisząc na forum nastaw się na różne opinie wynikające z różnych doświadczeń piszących. a niektórzy lubią "dopiec" i czasem taki kopniak jest potrzebny, bo stawia daną sprawę w zupełnie innym świetle. Również odbiór niektórych komentarzy jest indywidualny - jeden uzna za dosadny, drugi za obraźliwy. Moja sugestia: skupiać się na merytoryce.

"Nieuczciwość wobec mojego chłopaka jest dla mnie problemem ogromnym, NIEUCZCIWOŚĆ- nie chłopak, dlatego chcę się wyzbyć nieuczciwości, myślenia o tamtym albo przynajmniej zrozumienie tego i pogodzeniu tego wszystkiego i czekać aż minie samo. " . I wydaje mi się, że rozumiem, o co Ci chodzi. W obrazie poprawnego związku nie ma miejsca na dualność: spokojne życie z jednym i pożądanie do drugiego. Z taką dualnością jest przyzwoitym osobom źle i chciałyby to rozwiązać. Stąd Twój wątek. Tylko że nieuczciwość jest bezpośrednio związana z Twoim aktualnym chłopakiem (gdybyś była sama, to nie byłoby takiego wątku), więc się nie dziw, że nie można tych dwóch spraw do końca oddzielić.

Czy możesz "przepędzić" ze swojej głowy tamtego - niewykluczone. Czas robi swoje, więc jeśli nie będziesz do jego wizji wracała (trochę NLP w praktyce może by pomogło), to po jakimś czasie sytuacja się uspokoi. Zaciśnięcie zębów i przeczekanie jest moim zdaniem możliwe przy jednoczesnym odpuszczeniu autooskarżeń o nieuczciwość, bo to do niczego nie prowadzi, oprócz pogłębienia emocji związanych z tą sprawą. Ceną za potencjalne zapomnienie "chemicznego" są pewne wyrzuty sumienia ze względu na "nieuczciwość" i z tym się po prostu musisz pogodzić.

Tylko że ja myślę, że akurat w Twojej sytuacji, to rozwiązanie się nie sprawdzi.

Dlaczego? Bo wydaje mi się, że po prostu "odświeżony kotlet" w postaci powrotu do byłego najzwyczajniej w świecie nie wystarcza. Niby wróciliście do siebie, niby wierzysz, że on się może zmienić. Natomiast moim zdaniem rok to może wystarczająco, by człowiek zrozumiał błędy ale za mało, żeby się naprawdę zmienił. I że niby ma być dobrze, ale nie jest. I dlatego głowa ucieka Ci do czegoś nieznanego, co daje chociaż nadzieję, że może być lepiej niż jest teraz. Fajnie, że masz w sobie tyle dojrzałości, że chcesz to zmieniać i pracować. Rozumiem, że nie chcesz się poddać bez "walki". Ale ja sugerowałabym Ci, żebyś mocno się zastanowiła, czy jest sens biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności sytuacji (wasz wiek, staż waszego związku i nastawienie do "chemicznego"). Umiejętność odpuszczenia w sytuacjach, kiedy trzeba, jest równie ważna jak umiejętność pozostania konsekwentnym.

Powyższe to próba w miarę obiektywnych rozważań, natomiast gdybym miała dać Ci taką radę w stylu "zrób to i to" to moja sugestia byłaby taka: jesteś młoda (tak, gdybyś miała 30+ i walczyła o ustabilizowany związek, z którym łączysz zakładanie rodziny i przyszłość to radziłabym może inaczej), odpuść odsmażanego kotleta (czas, który przed Tobą jest niepowtarzalny i lepiej postarać się żeby był radosny i beztroski, niż walczyć z problemami, z którymi się walczyc nie musi), zajmij się studiami, i znajdź lepszą wersję chemicznego (na niego trafiłaś w "dziurze" po rozstaniu i dobrze, że wyszło jak wyszło - jak poczytasz nawet tu na forum, to większość takich relacji odbija się czkawką). I zamiast  się zadręczać, odetchnij, zrób coś fajnego albo sama, albo z chłopakiem. Bo pogoda ładna

Ty nie rozumiesz podstawowej sprawy, że Twój kisiel w majtkach jak myślisz o tamtym czy tego chcesz czy nie jest spowodowany tym, że go nie wywołuje obecny. Wyeliminujesz myśli o tym, to nie znaczy że zaraz zacznie Cie jarac Twój chłopak. No ale chcesz być w związku z rozsądku to Twoja sprawa tylko jak już tworzysz temat to pisz, że interesują Cię wyłącznie odpowiedzi zgodne z Twoimi założeniami.

Lubietanczyc,

smutna prawda płynąca z wątków na tym forum i też trochę z życia jest taka, że jeśli pojawia się ktoś, kto wywołuje intensywne zainteresowanie/pożądanie większe niż aktualny partner, to najczęściej taki związek skazany jest finalnie na niepowodzenie (zwłaszcza u tak młodych ludzi jak Ty i Twój chłopak). Ty masz swoje podejście, że chemia to nie wszystko, a nad relacją trzeba pracować, i ja uważam, że przydałoby się ono niektórym osobom w związkach małżeńskich, co to za motylkami latają.

W waszym przypadku jest ryzyko, że jednak Twój chłopak na tym ucierpi, jeśli za jakiś czas mimo Twoich poglądów racjonalnych nie dasz rady opanować emocji wobec "chemicznego" lub jego następcy. A na podstawie pierwszego postu (część osób nie czyta kolejnych) można przyjąć, że stawiasz aktualnego chłopaka w opcji "koła zapasowego", bo chemiczny się nie zdecydował i w sumie go oszukujesz.  Stąd te uwagi.

Czas zweryfikuje, czy Twoje założenia się sprawdzą. Naprawdę młoda osoba jesteś Podejrzewam, że jak Twój związek będzie się dobrze układał, to wszystko się uspokoi. Myślę, że musisz dać sobie czas.

Odrozniac milosc od zauroczenia...
Odroznic zachwyt od pozadania
Zrozumiec, czemu ktos wywoluje chemie, a inny, nie
Zrozumiec, co cie kreci- tak na prawde
Zrozumiec siebie- a to mozesz zrobic tylko ty
Jesli nie wiesz, czemu nagle sie kims fascynujesz- to zawsze grozi ci, ze spotkasz kogos takiego, nawet jak bedziesz matka

Dobrze, ze zastanawiasz sie nad tym teraz.
Musisz zadac SOBIE bardzo duzo pytan, i byc ze soba szczera( nawet jesli prawda jest brzydka i brudna)

Masz racje- wiele osob nie wyrasta z zauroczen, nie rozumie siebie, swoich potrzeb i sie miota krzywdzac ludzi, ktorzy im ufaja. Niestety, musisz byc baaardzo szczera ze soba. Nie boj sie tak krytyki, zawsze mozesz w niej znalezc ziarnko prawdy, albo ja olac....

Umiałabym odpowiedzieć na to wszystko, pomijając może punkt poznania siebie, bo na tym etapie dopiero jestem.
Brak zrozumienia: nie dla powodu fascynacji, a jej długiego trwania.
Nie stronię od krytyki. Gdybym miała wgłębiać się w dyskusję z każdym komentującym pewnie każdy napisałby coś co dałoby mi do myślenia, po prostu nad problemem w związku pracuje cały czas, z tego powodu, że kolorowo nie jest jestem podatna na wpływy z zewnątrz. I chcę się skupić na uporaniu się z tym.

Wolałabym uniknąć takich miłosnych uniesień będąc matką i żoną.
Mimo iż wydaje się, że staram się żyć wg. ściśle określonych zasad potrzebuję też silnych uczuć tj pożądanie czy namiętność. I to staram się otrzymywać i czerpać od mojego chłopaka.

Kiedyś czytałam artykuł oparty na psychologicznej wiedzy, że kobiety, które zdradzają czy fizycznie czy emocjonalnie mają niezdolność obudzenia pewnych uczuć w towarzystwie tego konkretnego faceta. Np o ile ja kiedyś byłam osobą oziębłą powstrzymującą się od namiętności tak przy "chemicznym" wręcz się cała gotowałam. Myślę, że raczej tęsknię za osobą jaką potrafiłam być przy nim i za emocjami jakie temu towarzyszyły.
A dla jasności, dla osób które nie czytały całego wątku- z chemicznym spotykałam się, gdy z moim obecnym nie byłam.
Szukam tego wszystkiego w Nim, w wspomnieniach z nim, a nie sama w sobie.

Ale sama nie wiem to tylko założenia.
Teraz dopiero dałam sobie do myślenia...

Nie, nie nazwałabym tego zakochaniem. Gdyby tak było mój obecny partner i związek byłby nie ważny dla mnie i zrezygnowałabym ze związku na rzecz walczenia albo chociaż czekania na tamtego. I raczej nigdy nie dopusxczslam nawet takiej myśli że to jest zakochanie.

Nie gdy w pracy w kwiaciarni poszło się na ' chorobowe ' a pracę w kancelarii wzięło się na dorobienie się. I praca może fajna i ciekawa, opłacalna ale ani przez chwilę się nie pomyślało opuszczać swoje kwiatk,  bo to po prostu nie moja bajka bajka.

Ja nigdy nie miałam nadziei na związek z nim dlatego że ja sama związku z nim nie pragnęłam. Facet jest fascynujący męski i zdecydowanie w moim typie,  ale i po przejściach. Sama oczekiwałam chwil zapomnieni.  Fajnie się rozmawiało była chemia ale każdy wracał do swojego życia i nie nastawialam się na więcej. I nie wiem skąd wam się wzięło że wróciłam do ex bo lepiej tak niż wcale.

Jakbyś go nie pragnęła, to byś o nim nie myślała.

Drogi Dominiku. Do sielanki w związku nawiązałam, a raczej do
jej braku dlatego by uzmysłowić Ci dlaczego zależy mi na związku i dlaczego staram się problemy w nim rozwiązywać - nie eliminować/bagatelizować.

Powtarzam po raz kolejny, że racją jest, że niczego co brakuje nam w związku nie szukamy w innej osobie. Racją jest, że takie rzeczy nie powinny występować. ALE WYSTĘPUJĄ. Dlatego ja staram się sobie z tym poradzić. Sposób jak -nie musi się Tobie podobać. Moje potrzeby staram się czerpać od mojego chłopaka,  jednoznacznie dając mu do zrozumienia że są tak samo ważne jak jego.

I masz rację. Jest to męczące strasznie. Bo o ile łatwiej byłoby wziąć czego się chce od kogoś innego. Jednak nie jestem typem człowieka, który podda wszystko od tak bo coś jest nie w porządku. Jak jest coś nie w porządku trzeba ruszyć tyłek i zrobić by było w porządku. Tak czy nie????  Brak mi było po prostu sposobu jak,  ale kilka osób nasunely mi kilka myśli. Więc zrozum w końcu gdzie mam.problem i nie stwarzaj mi nowych,  ale za dobre ( a może niedobre????)  chęci Ci dziękuję.

I wiesz co?  Mam nadzieję, że ten 3letni związek nie był najdłuższym Twoim związkiem,  a i miałeś okazję chociaż rok- dwa lata pomieszkać z ukochaną. Wiele rzeczy nagle się zmienia i o wiele więcej rzeczy,  co ja mówię DROBIAZGÓW trzeba dbać, bo później wychodzą różne dziwne sytuacje. A człowiek może się zapierać ile chce,  ale jest słaby i w chwilach słabości jest podatny na wszystko. Życzę Ci by Twoje związki były idealne, a Ty przyzwoicie nie mógł się wypowiadać tylko na Forum, ale i zawsze przyzwoicie się zachowywał,  BA- MYŚLAŁ! Nie tylko teraz kiedy próbujesz być taki mądry ale gdy w takiej sytuacji się znajdziesz.

Odpowiedziałaś sobie, ponieważ sobie swój wybór racjonalizujesz. Każdy dorosły człowiek tak robi, gdy czegoś nie chce przyjąć do wiadomości.

To że coś czujesz i nawet jesteś o tym przekonana, nie znaczy że ma to odzwierciedlenie w rzeczywistości.

Tak wyczucie się przyda, dziękuję !
Staram się też żyć zgodnie z moim wiekiem i nie zastanawiać się zbyt dużo,
jednak są pewne sprawy, które analizuję bez końca po to by nie przestały mnie uszczęśliwiać, ale również po to by się z nimi uporać w miarę moralnego zachowania.
I może też dlatego na każdym kroku się tak pilnuję by zaskakiwać siebie jak najrzadziej

A co do Twojego życia uczuciowego, chyba łatwiej żyć gdy nic nie rozprasza z zewnątrz? ; >

Wiem, że im bardziej staramy się zapominać tym bardziej pamiętamy.
Ale dobra sugestia wydała mi się ze strony Robingirl: nie wracać do jego wizji. Nie odtwarzać wspomnień.
Tak samo wiem, że jest to wywołane przez braki w związku. Czym są spowodowane? Tym co dzieje się wszędzie, a zapobiec temu można. Zrobić coś razem, wyjść, wyjechać, zjeść, poczuć, że jesteś dla niego kobietą, a nie tylko kucharką i sprzątaczką. Brzmię jak utkwiona z 20 letnim stażem w małżeństwie kobieta? Może tak. Moje życie dorosłe zaczęło się zbyt szybko- i wcale nie na moją prośbę. Szybko musiałam dojrzeć i emocjonalnie ale także wykazać się odpowiedzialnością w życiu codziennym. Nikt mi obiadu z pracy pod buzię nie podał ani za mnie nie posprzątał. Musiałam robić to sama. Musiałam przeskoczyć pewne etapy związku. Po dwóch latach związku wyprowadziliśmy się do Niemiec, on poszedł do pracy, ja do szkoły, szybko razem zamieszkaliśmy ( problemy rodzinne ). I tak się ciągnęło. Powstawały problemy, był brak rozmowy, tylko omijanie problemów, a przy kłótni o jakiś drobiazg wypominki i wymagania, żadnego zrozumienia. Czego można spodziewać się po takim scenariuszu?

Innych konfliktów typu "pisał z Tą i tamtą" albo "w rozmowach z kimś uważał mnie za mało ważną" podczas gdy ja się staram odnaleźć w sytuacji, mając lat naście prać jego brudne gacie, gotować i jeszcze żadnej wdzięczności nie dostać? Może nie wdzięczności, nie mam w zwyczaju robić czegoś w interesach, ale chociaż to docenić, nie traktować w ten sposób- pominę.

A więc zapraszam do mojej sypialni.
Nie miałam ochoty po tych kłótniach , czasem także wyzwiskach ( mimo iż stawałam na wysokości zadania z dbaniem o dom i dbaniem o niego ) po prostu uprawiać z NIM seks. Potrzeby miał, ale ja też, ze skały nie jestem. Jednak brakowało mi bliskości między nami. Wiadomo im mniej seksu tym większe napięcie, ale dla mnie było niemożliwe iść z nim do łóżka tylko po to.

Dlatego postanowiłam się na rozstać. Liczyłam, że się ocknie, zrozumie, ale nie powiedziałam mu, że będę na niego czekać. Wyprowadziłam się ( W Niemczech jest to o wiele łatwiejsze, więc miałam swoje pieniądze, nawet spore, gdyż nie mieszkałam z mamą- nie byłam nawet na jego utrzymaniu ) skupiłam się na sobie, imprezowałam, uczyłam się, pracowałam. Kontakt z moim chłopakiem ograniczałam do minimum nie było telefonów i pomaganiu mu w rozwikłaniu zagadki, co jak i dlaczego. Chciałam by doszedł do tego sam. I doszedł, ale zanim to się stało....

Poznałam chemicznego. On nie znał moich zamiarów w stosunku swojej osoby, ja nie znałam jego. I miałam ochotę się z nim przespać OGROMNĄ i nie mam nic do przypadkowego seksu, ale gdy świadomie się podchodzi do tego. Ja podeszłam i tego nie zrobiłam, bo bałam się, że będę na raz, i mimo, że zapewniał, obiecywał... ze strony moralnej go nie znałam. A samo przebywanie z nim, rozmowa, pieszczoty. Jak wspomniałam gdzieś wyżej ja się przy nim aż gotowałam z pożądania i to też dostrzegł, bo gdy się nie widzieliśmy ja też mu swojego zainteresowania nie pokazywałam, nie pisałam nie dzwoniłam, odmawiałam, przekładałam. Nie grałam z nim, ale naprawdę się bałam. To co on mógł ze mną zrobić było takim moim lękiem że on to wykorzysta. Więc zostałam tam gdzie było mi bezpiecznie ( nie mówię o moim chłopaku, a o tym, że nie rozładowałam tego całego napięcia idąc z nim do łóżka ) nikt mnie nie mógł skrzywdzić, źle potraktować, a mimo wszystko przyjemność czerpałam i wypełniałam braki.

Ostatnie spotkanie było 4.11, a pod koniec stycznia wróciłam do mojego obecnego chłopaka. Ja także miałam czas na przemyślanie tego czego mi brakuje i co z tym zrobić, jak i ja powinnam się zachować. Pytał czy kogoś miałam to mu powiedziałam, powiedziałam że były też emocje, ale szczegółów mu zaoszczędziłam, przyniosło by to raczej odwrotny skutek, popadł by w kompleksy, że on nie potrafi tego wzbudzić we mnie.

Pytanie tylko czy to nie problem w tym że ja nie mogę tych uczuć w sobie wskrzesić, a nie czy "chemiczny" po prostu miał taką zdolność, a mój chłopak tego nie ma.

Dużą rolę odgrywają problemy w związku, dlatego chcę je najpierw rozwiązać. Jeśli wyjdzie to na marne wtedy się zastanowię czy myślenie o tamtym to coś więcej niż tylko chwilowa fascynacja..

Zanim ocenisz człowieka, załóż jego buty i przebrnij przez wszystkie sytuacje przez które on przebrnął. To Twoja opini,  ale na litość bosk: ostatnią rzeczą jaką bym chciała to być bardziej dojrzała niż powinnam.

Co do reszty reszty. Mówiła,  że nie znam siebie na tyle jestem na etapie poznawania siebie siebie. Tak samo mówiłam mówiłam, że nie wiem jak mam się z tym uporać uporać. Nie chcę być bardziej dojrzała przez to jak sobie z tym poradzę tylko chcę sobie z tym poradzić tak bym mogła żyć w zgodzie ze sobsobą, a nie po to by w każdej sytuacji zachować się dojrzale.

Ale dziękuję. Naprawdę, nie wykluczam tego, że może źle się do tego zabieram i powinnam inaczej. Do tej pory w ten sposób nie pomyślałam

Pisze Ci to wszystko nie po to, żeby Cie oceniać - co może tak wyglądać. Mam bardzo podobne doświadczenia do Twoich i po prostu chcę się podzielić przemyśleniami. twoje zainteresowanie innymi mężczyznami cos znaczy w/g mnie.
Zrobisz jak zechcesz, to w końcu Twoje życie.