Zazdrość o rodzeństwo? - Netkobiety.pl

Poczytaj o współuzależnieniu. Jak to działa, jakie są mechanizmy. W internecie jest sporo informacji na ten temat. Moim zdaniem Twoja siostra oraz matka są współuzależnione od męża siostry. W rozmowach z matką zaczęłabym podkreślać ich (jej i siostry) swobodę wyboru i możliwość wpływu na sytuację - bo to nie jest tak, ze ktoś im przyłożył pistolet do głowy i kazał trwać przy pijaku i psychopacie - taka sytuacja to ich własna decyzja.
Do tego dziecko, które w przyszłości będzie leczyło swoje wspaniałe dzieciństwo na kozetce u psychologa.
Zaczęłabym podkreślać jak bardzo traci cała rodzina, że można i trzeba coś zrobić. Zasugerowałabym wizytę u psychologa, siostra jej potrzebuje. Do tego zaznaczyłabym, że nie życzę sobie rozmawiać o szwagrze. Na każdy inny temat tak, o nim - nie. Czy matka uświadomi sobie wtedy, że tak naprawdę nie ma o czym z Tobą rozmawiać, bo jej cała uwaga i energia jest skierowana na toksyczne małżeństwo siostry? Może to jedna z dróg, którą coś do niej dotrze.
Może jakimś rozwiązaniem byłoby zaproszenie matki do siebie na jakiś czas, żeby oderwać ją od tamtych problemów i umieścić w innej perspektywie. Czy ona da się oderwać, to inna sprawa, Ty ją znasz najlepiej.

Jesteś obciążana emocjonalnie jakbyś to Ty była rodzicem, a nie matka. Zazdrość w Twojej sytuacji wydaje mi się uczuciem adekwatnym, ale jej natężenie chyba przeszkadza Ci w życiu, więc może spróbuj porozmawiać z matką bardziej szczerze. Że jeśli z Tobą rozmawia, to nie chcesz rozmawiać o siostrze, tylko o sobie i o matce. Że czujesz się pomijana i mniej ważna. Że nie masz wsparcia i zainteresowania z ich strony, a byłoby ono dla Ciebie cenne. Że sytuacja ze szwagrem wysysa energię  z całej Waszej rodziny i że trzeba coś tym zrobić, zamiast się wiecznie żalić.

Witajcie. Dziś jestem trochę spokojniejsza, emocje nieco opadły i mogę spojrzeć bardziej trzeźwo na relacje w mojej rodzinie. Moja mama zawsze miała nawyk zrzucania na mnie problemów rodzinnych, wręcz bywało że wymagała abym pomogła je rozwiązać bo przecież ja jestem ta odpowiedzialna, mądra itp. i faktycznie długo próbowałam to wszystko kleić kosztem własnego życia, sytuacja nieco się zmieniła kiedy urodziłam dziecko bo wtedy poczułam, że tworzę odrębną rodzinę i muszę robić wszystko aby moje dziecko miało w życiu lżej niż ja miałam więc zaczęłam bardziej zaznaczać granice i często mówiłam mamie wprost, że nie chcę słyszeć o mężu mojej siostry. Mimo wszystko często bywają dni, że mama i tak robi to samo a ja później chodzę przytłoczona bo ciągle mam pod skórą uczucie odpowiedzialności za całą rodzinę. Często czuję się jak drzewo, które ma gnijące korzenie
Co do siostry, to wiem, że jest współuzależniona, nieraz sugerowałam jej pójście na terapię a nawet mówiłam wprost, że powinna się rozwieść dla dobra swojego dziecka ale ona podczas rozmowy jest jakby nieobecna, widzę po jej minie, że złości ją to co mówię, "jednym uchem wpuszcza drugim wypuszcza" a często nawet broni swojego męża, tłumaczy go. Doszłam do wniosku że "głową muru nie przebiję", owszem zawsze chętnie pomogę ale nie własnym kosztem bo ta sytuacja trwa już ładnych kilka lat i nic się nie zmienia w pozytywną stronę. Czasami mam wrażenie, że moja cała rodzina patrzy na mnie jak na dobrą wróżkę, która za dotknięciem magicznej różdżki wszystko zmieni, a to nie tak bo tam nie ma w nikim chęci i odwagi do zmian a ja czarować nie umiem.
To chyba nawet nie zazdrość a żal do siostry i mamy, że wciąż pozwalają aby ta chora sytuacja trwała. Czasem czuję, że z tej sytuacji nie ma dobrego wyjścia i jest mi wtedy bardzo bardzo ciężko.

Sprawa jest prosta. Z czasem zacznij sie uczyc dystansowac od problemow rodzinnych a na razie wyznacz sobie terminarz kontaktu z domem rodzinnym i scisle sie tego trzymaj!!!! W tej chwili proponuje Ci raz w tygodniu (czyli nie odbierasz tel. od matki, nie odluchujesz wiadomosc a najlepiej spraw sobie drugi numer i oddziel ten kontakt) a potem nawet raz na 2 tygodnie. Sytuacja tam sie nie zmieni, zachowanie matki rowniez, wplyw tego na Ciebie obecnie tez nie od razu. Nie ma innej drogi niz oddzielanie sie od destrykcyjnych bodzcow i nabieranie do nich dystansu po prostu.

Kawusia - wpadłaś w mechanizm tzn." Trójkąta w relacjach rodzinnych."

Poczytaj sobie książkę :" Gniew kobiety" Harriet Lerner  , tam są rozdziały poświęcone właśnie takim relacjom i wskazówki jak z tego wyjść . Jeśli jej nie znajdziesz daj meila . podeśle Ci skany 

Jestem przekonana, ze można, tylko nad tym trzeba pracować albo w formie psychoterapii, albo "rozwijając" się w dziedzinie zdrowego egoizmu.
Każdy sam jest odpowiedzialny za siebie i swoje wybory. Rodzice mają być dorosłymi, a dzieci-dziećmi. Prawidłowy rozwój psychiczny dziecka i jego zdolność do budowania prawidłowych relacji jest zachwiany, gdy rodzice "wyręczają się" dziećmi, uciekają od odpowiedzialności. Takie dziecko jest wychowywane w dysfunkcyjnej rodzinie i ma syndrom DDA.
Twoja mama możliwe, że nieświadomie "wpisała" ciebie, gdy byłaś dzieckiem, w rolę Rodzica. Twoim zadaniem jest Uwolnienie się od tej roli...
Twoja matka swoją postawą wywołuje w tobie poczucie winy, bo emocjonalnie nie odcięłaś się od niej pomimo tego, że masz wlasną rodzinę. Szczególnie uwidacznia się to w jej roszczeniowej postawie wobec ciebie "to ty masz rozwiązać" za nią wszystkie problemy i jeszcze problemy rodzinne swojej siostry. Twojej mamie wygodnie jest odgrywać rolę "małej dziewczynki", bo innej nie zna. Tobie może jest potrzebne pełne spojrzenie na swoją rodzinę, jako system aby "odczarować" ciebie.. dzięki np. ustawieniu twojej rodziny wg B.Hellingera.
www.hellingerpolska.pl/

Mozna, - tylko nie radziłabym podchodzić do tego zadaniowo - raczej jest to uporanie się z poczuciem winy, czyli przepracowaniem destrukcyjnych emocji, pozbyciem się ich. Poczucie winy jest często mylone z wyrzutami sumienia, i jest (razem z poczuciem krzywdy) jednym z bardziej destrukcyjnych emocji.

Poczytaj o ustawieniach rodzinnych Hellingera.

A sory, a gdzie w tym wszystkim tkwi twój tata?
Nie wiem, czy takie odejście na maksa od rodziny jest dobrym pomysłem, zawsze będzie się ciągnąć za tobą poczucie winy. Ja też jestem takim "bohaterem " rodzinnym i powiem ci, że wspierałam mamę w problemach z pijącym trochę dziecinnym, a na pewno egoistycznym ojcem.Było mi jej zwyczajnie żal, chociaż to moja siostra była jej oczkiem w głowie, nie ja.Ale ona akurat miała w d... to co się dzieje, odcięła się własnie i spokojnie układała sobie życie. Tak jest do tej pory.Teraz ja po śmierci mamy  opiekuję się leciwym już ojcem i choć łatwo nie jest, nie umiałabym zostawić go samemu sobie, to zżarło by mi sumienie. Rodzice to rodzice. A co do siostry, to powinna się wyprowadzić i to jak najszybciej. Skoro dobrze jej z takim mężusiem, to droga wolna, niech się męczą, ale z dala od rodziny.Dopóki sama nie przepłynie przez to swoje goowno, nikt jej nic nie wytłumaczy. Trudno.

A dlaczego przykro?

ps. Tzn, rozumiem, co chcesz powiedzieć (odpowiadam na wypadek jakbys postanowila znow zignorować moje pytanie), ale czy to ma jakiś merytoryczny wkład w dyskusję..?

Ehh, wiem, że nadaję się na terapię ale nie potrafię się całkiem odciąć, wydaje mi się, że mama nie ma świadomości, że robi mi krzywdę. Ostatnio jak dzwoni to po prostu jej wysłuchuję i daję jej się wygadać i staram się później już o tym nie rozmyślać. Staram się ale zazwyczaj mam zepsuty dzień.
A gdzie w tym wszystkim tata? Tata też jest alkoholikiem pijącym ciągami, tyle że w przeciwieństwie do szwagra nieagresywnym. Ciężko mi się nawet przyznać do patologii z jakiej się wywodzę. Pochodzę z rodziny megadysfunkcyjnej. Macie rację, jestem bohaterem rodzinnym, już jako dziecko byłam wyznaczona do tego żeby przyprowadzić pijanego ojca do domu, żeby przypilnować żeby nic mu się nie stało. Teraz służę mamie terapią psychologiczną. Czasem mnie ta odpowiedzialność wgniata w ziemię. Szkoda, że nie można sobie wybrać rodziny. Z drugiej strony i tak dobrze się mam jak na kogoś kto w czymś takim wyrastał.

Mama nie ma świadomości, to ją uświadom.
Ona też ma ciężko i nie chcesz jej dokładać? Ma ciężko, bo na to zapracowała i nadal pracuje, bo oparła ten układ (znoszenia wybryków alkoholika-skarżenia się i bycia ofiarą-emocjonalnego obciążania tym Ciebie żeby ulżyć sobie-nie robienia nic żeby to zmienić), w którym się jej znośnie funkcjonuje w dużej mierze na Twoich plecach. W tym kontekście, Ty też jesteś w pewien sposób odpowiedzialna za istnienie tego układu: bo w końcu cały czas trwasz w swojej pozycji bohatera i służysz ramieniem do wypłakania się.
Zbuntujesz się, to wyjmiesz jeden z filarów, na którym ten układ się opiera, przez co stanie się dużo mniej stabilny. Czy jesteś swoją mamą, która pomimo skarżenia się na sytuację, nie chce podjąć radykalnych kroków?