starszy vs mlodszy mezczyzna - Netkobiety.pl

Witajcie,
Poznalam ostatnio faceta mniej więcej kolo 40. Fajny, dowcipny, kulturalny. Ja sama w tym roku będę mieć 30, ale nie chodzi tutaj o roznice wiekowe itp. itd. Chodzi o to, ze zawsze poznawałam mężczyzn w moim wieku, albo nawet młodszych a teraz poznałam tego starszego i narodzilo się takie oto pytanie... Jakie macie doświadczenia ze starszymi mężczyznami? Możecie ich jakos porownac z młodszymi? Jakies plusy, minusy? Wiem, ze to temat pewnie rzeka i wszystko zależy od człowieka jak zawsze, ale mimo wszystko... gdzies w glowie mam takie cos, ze może ten 40 chce się tylko zabawić? Czekam na Wasze cenne spostrzeżenia.
Pozdrawiam marcowo

P.S. Mysle sobie, ze określenie starszy nie jest tu na miejscu- powinno być dojrzaly;)

aronia85 napisał/a:

Witajcie,
Poznalam ostatnio faceta mniej więcej kolo 40. Fajny, dowcipny, kulturalny. Ja sama w tym roku będę mieć 30, ale nie chodzi tutaj o roznice wiekowe itp. itd. Chodzi o to, ze zawsze poznawałam mężczyzn w moim wieku, albo nawet młodszych a teraz poznałam tego starszego i narodzilo się takie oto pytanie... Jakie macie doświadczenia ze starszymi mężczyznami? Możecie ich jakos porownac z młodszymi? Jakies plusy, minusy? Wiem, ze to temat pewnie rzeka i wszystko zależy od człowieka jak zawsze, ale mimo wszystko... gdzies w glowie mam takie cos, ze może ten 40 chce się tylko zabawić? Czekam na Wasze cenne spostrzeżenia.
Pozdrawiam marcowo

P.S. Mysle sobie, ze określenie starszy nie jest tu na miejscu- powinno być dojrzaly;)

Wszytko zależy od punktu odniesienia. Dla mnie starszy lub dojrzały to taki po 50

aronia85, ja będąc w Twoim wieku związałam się z mężczyzną o ok 10 lat starszym i ta różnica wieku bynajmniej mi nie przeszkadza, bo to zależy od człowieka.
Ja jednak zawsze wolałam starszych, bo są po protu ciekawsi i mają więcej do zaoferowania. I nie mówię tu o sprawach materialnych, ale jakiegoś takiego obeznania, mądrości życiowej, odpowiedzialności, dojrzałości.
Z rówieśnikami mogę pójść na piwo czy pograć w bilard, ale jako partnerzy w ogóle mnie nie pociągali. Wcześniej, bo tylko imprezy w głowie, później raziło mnie takie zachłyśniecie się pierwszymi sukcesami zawodowymi, pozerstwo. Osoba starsza zawsze była jakby o krok dalej, miała już inne poczucie wartości, co mi zdecydowanie bardziej odpowiadało. 
Mi zresztą też się zawsze wydawało, że jestem emocjonalnie "starsza" od rówieśników, szybko dorosłam, usamodzielniłam się itd.
Także dla mnie ta różnica wieku jest plusem. Jednak czasem 20-stoltek może być bardziej dojrzały od 40-stolatka - tu nie ma reguły jednak da się to wyczuć przy bliższym poznaniu.
Piszesz, że twój znajomy wydaje się być zmęczony czy znudzony życiem - może tak być, jeśli wpadł w jakąś rutynę (to może się zdarzyć w każdym niemal wieku), jednak czasem nawet niewielki bodziec, zmiana powoduje, że znów chce się żyć a energia wraca.
Piszesz też, że nawet nie wiesz ile on dokładnie ma lat, że dopiero jesteście po drugim spotkaniu, co oznacza, że go jeszcze dobrze nie znasz. Pytanie czy wiesz, dlaczego jest sam (i czy w ogóle jest) i dlaczego? Chyba na nie w pierwszej kolejności chciałabym poznać odpowiedź. Jeśli już odpowiedź poznasz (choć może i już znasz), to już dużo łatwiej Ci będzie ocenić i człowieka i zamiary.

No wiec coz... facet ten dalej jest bardzo tajemniczy i wydaje mi się, ze ma jakos kolo 50. Dla mnie to mega dziwne i irytujące, bo wprawdzie widzieliśmy się 2 razy- to mało, wcale nie naciskam, ale wypadaloby powiedzieć co się robi w zyciu, ile ma się lat itp. itd. To nie wywiad, tylko jest to takie naturalne, milo ze wiemy z kim mamy do czynienia. Nie chce przeprowadzac wywiadu, dobrze nam się rozmawia, ale takie rzeczy sa ważne dla mnie, a on totalnie milczy. Jak mówimy o naszej pracy to mówimy jakimiś smiesznymi haslami, na okretke, żadne z nas nic nie chce powiedzieć. Dla mnie to dzieciniada. Skoro on tak postepuje, to ja rowniez. Ale jak długo ona może trwac?
Nie chce spotykać się, rozmawiać przez telefon z jakims prawie anonimem.. bo tak to trochę wygląda. Powiedzialam mu, ze mnie ta cala sytuacja irytuje z tym, ze nic o sobie nie wiemy, ale jak widać zero rezultatu. Facet chce isc na kawe, wiec może po raz ostatni nawiaze do tego aby zdradzil jakies szczegoly, a jak nie to podziekuje mu. A może boi się tego, ze jak dowiem się ze ma kolo 50 to strace nim zainteresowanie? Chociaz w sumie..to czuje podświadomie u siebie, ze mimo iż rozmawia nam się super, to tej roznicy wieku nie dam rady przeskoczyć...

Wiek nie tak do konca o czyms swiadczy.

Zgodze sie, ze tak do okolo 30stki, to niewielu mezczyzn jest uformowanych (podobnie jak kobiet), natomiast pozniej jest wieksza konsolidacja charakteru, celow zyciowych, rozwoj kariery itd. Tylko, ze to jest generalizacja. O ile rzeczywiscie sie to odnosi do wiekszosci, nie okresla kazdego mezczyzny.

Mam przyjaciela, ktorego poznalam jak mial lat 20, ktory od poczatku mial wyznaczone cele zawodowe, mial glowe na karku, a teraz zyje w Australii ze swoja zona w wieku 26 lat i ma swietna kariere. Znam tez faceta, ktory pod czterdziestke pracuje w pubie i marzy o byciu slawnym malarzem

Jedno jest pewne- z wiekiem zyskuje sie doswiadczenie, ale co sie z tym zrobi to kompletnie inna sprawa.

PS. Moj facet jest 10 lat ode mnie starszy.