Ja nie chce sie przeprowadzic: co mam robic?? - Netkobiety.pl

Dlaczego tak mowisz??
Jestesmy razem od ponad 3 lat i na sama mysl, ze sie do Niego nie przeprowadze i zwiazek sie rozpadnie, rowniez robi mi sie slabo i jest mi ciezko! Ale z drugiej strony, czuje sie strasznie rowniez gdy mysle o zyciu w Jego miescie..

Probowalam tam mieszkac, tak jak napisalam, ale sytuacja mnie po prostu zaczela wykanczac.. Czemu to ma znaczyc, ze ja nie kocham?

A nie macie możliwości zamieszkania w zupełnie innym mieście teraz? gdzie będziecie tylko razem i tam wspólnie znajdziecie pracę i swoje mieszkanko? Dlaczego musicie czekać aż 2lata? Przecież w innym mieście chłopak też mógłby znaleźć pracę i to nawet może lepszą...
Ja nie wyobrażam sobie zrywać związku przez taką sytuację...sama wprowadziłam się do chłopaka w niezbyt "przyjazną" dzielnicę, gdzie lepiej nie wychodzić w nocy samemu - ale oboje wiemy, że to przejściowa sytuacja...że niedługo to się zmieni, najważniejsze są uczucia, to jaką atmosferę tworzymy wspólnie w naszym domku

a mi się wydaje że problem nie tkwi w przeprowadzce a w tym że boisz się odseparować od rodziny.

Dziekuje Wam za odpowiedz.

Nimfa: Ja tez sie wlasnie chce przeprowadzic do jakiegos innego miejsca, do wiekszego miasta, gdzie bede sie mogla rozwijac, ale niestety w jego miescie nie ma praktycznie na to szans.
Nimfa badz w kontakcie, moze bedzie nam latwiej? Ja tez z jednej strony wierze, ze milosc wszystko przetrwa, bo jesli jest prawdziwa to wytrzyma wszystko, ale z drugiej strony wiem, ze partner i tylko partner calego szczescia nie daje... I nawet nie mozna go obarczac taka odpowiedzialnoscia! Wiec co z tego, ze sie pojedzie na sile, skoro i tak bedzie sie nieszczesliwym?
Tez wlasnie stoje przed bardzo trudnym wyborem i miotam sie strasznie.. nie wiem juz co mam robic i myslec.

Sueno6: niestety inne miasto nie wchodzi w rachube, gdzy on musial wrocic do swojego rodzinnego miasta, by pomoc w utrzymaniu rodzinnego biznesu. Niestety jesli sie tym nie zajmie, biznes moze pasc a wtedy skoncza sie dochody jego rodzicow. I ja to jak najbardziej rozumiem i nigdy w zyciu nie probowalam bo na sile przekonywac, by tego nie robil, chce by robil tak, by byl szczesliwy i to, co musi robic, a jesli idzie to w calkiem innym kierunku niz moje plany, to moze po prostu doszlismy do takiego punktu w naszym zwiazku, gdzie nasze drogi sie rozchodza?
A 2 lata to okres jaki musi poswiecic na to, by znow nakrecic rodzinny biznes. Po tym (moze) bedzie mozna wyjechac a rodzice poradza sobie sami, ale to tez niewiadome, bo rodzice powoli sie starzeja, wiec moga potrzebowac pomocy (nie zdrowotnej, ale wlasnie w pracy). Ja tez uwazam, ze zwiazek i uczucia sa wazniejsze od kariery, pracy i miejsca zamieszkania, ale czy zwiazek jest tez wazniejszy niz wlasne marzenia, plany, wlasny rozwoj, praca, ktora sprawia przyjemnosc itd?

Zgnilamandarynka: w mojej sytuacji tez tak jest, ze nie mam tam zadnych znajomych i .. on tez nie, bo jego szkolni znajomi powyjezdzali, a znajomosci jakie ma to te typowo pracownicze: dostawca, taksowkarz, listonosz... a znajomych, z ktorymi mozna gdzies wyjsc jest chyba dwoch, ktorzy zreszta maja juz swoje rodziny i dzieci i po prostu zazwyczaj robia inne rzeczy niz my. Nie mowie tego, by narzekac - z nimi tez sie spotykamy, ale nie bardzo czesto.
A dodatkowo nie ma tam jakichs kursow jezykowych czy klubow, kolek, gdzie mozna poznac ludzi, wiec automatycznie juz nie wiem nawet jak poznac jakies nowe kolezanki czy kogos.. Widzialam jak to wyglada: czesto cale weekendy przesiadywalam w domu, bo ile mozna samemu gdzies chodzic, czytac, spacerowac, biegac, itp.

Apoteoza23: nie masz racji, gdyz ja wyjechalam z miasta rodzinnego 8 lat temu i mieszkalam za granica. Zaczelam jako studentka, potem byla praca. Teraz jestem tymczasowo w domu, by sobie bardziej to wszystko ulozyc. Ja bardzo chetnie przeprowadze sie do jakiegos fajnego miejsca, nie mam z tym zadnych problemow i wystarczy mi odpowiedzanie rodzicow raz na miesiac, raz na dwa a moze i rzadziej. Bedac za granica odwiedzalam ich raz albo 2 razy do roku i musze przyznac, ze bardzo bym chciala odwiedzac ich czesciej, po prostu ludzie tak szybko odchodza. Nie wydaje mi sie, zeby to bylo przesada.

Koma5: Tak, w idealnym swiecie uczucie pokona wszystko. Ale tak jak wyzej pisalam, czy odpowiednim dowodem milosci bedzie to, ze ja tam pojade i bede nieszczesliwa, nie bede miec pracy, znajomych, rodziny, ale za to bede blisko partnera? Przeciez przez to zwiazek predzej czy pozniej moze sie rozwalic.... Mam rezygnowac z samej siebie dla zwiazku? A jesli cos sie nie powiedzie, bede tylko wsciekla, ze przez tyle lat/miesiecy nie myslalam o sobie i stracilam kontakt z wlasnym wnetrzem. Nawet jesli to banalnie brzmi.. Ja nawet probowalam - moze to tez glupie i niedojrzale, ale robilam sie coraz bardziej szara z dnia na dzien, niezadowolona z niczego i zyjaca zyciem mojego chlopaka a nie moim wlasnym. To bardzo boli.
I ostatnia rzecz: tak jak napisalam apoteozie23, opuscilam moje rodzinne miasto i dom rodzicow gdy mialam 18 lat. Kazde z nich ma swoje wlasne zycie i naprawde nie sadze, by to mnie wlasnie powstrzymywalo przed takim wyjazdem.

Pozdrawiam.

Janka - patyczek juz wcześniej napisała, że póki co inne miasto nie wchodzi w grę gdyż w tym mieście ten chłopak musi zająć się rodzinnym biznesem...