Czy można żyć szczęśliwie w samotności? - Netkobiety.pl

Toeretycznie, Monisiu, można-przecież możemy (a nawet powinniśmy) sobie sami budować swój świat nie uzależniając go od innych.
Ale tylko teoretycznie...bo mamy tak, ze potrzebujemy się sobą dzielić, chcemy by na to co nas cieszy patrzyła inna para oczu.
Jestem typem samotnika. Lubię swoje "jedyne w swoim rodzaju, atrakcyjne i niepowtarzalne towarzystwo", ale też bardzo lubię rozmowy z innymi ludźmi. Jednak sama świdomość, że mam kogoś bliskiego zercu, pozwala mi czuć się w tej swojej samotnosci spokojnie i bezpiecznie-bez poczucia opuszczenia.
Rozumiem ten rodzaj samotności jako pewną autonomię.
Bo ta bolesna samotność, to własnie takie poczucie, ze odwrócenia się od świata, niezrozumienia i izolacji...na dłuzszą metę to nie jest przyjemne i boli-a to wyklucza szczęście.

Monisiu uważam, że wszystko zależy od człowieka. Jedni wolą wyłącznie swoje towarzystwo inni natomiast nie wyobrażają sobie życia bez grona przyjaciół.  Osobiście uważam, że w życiu każdego człowiek pojawia się moment w którym tęskni i potrzebuje drugiej osoby. W końcu o to w życiu chodzi żeby móc się dzielić z innym zarówno swymi sukcesami i radościami jak również smutkami i porażkami.

Bo w życiu chyba chodzi o to, żeby znaleźć osoby które są z nami na dobre i na złe. Ja mam sporo znajomych na których teoretycznie mogę liczyć. Jednak wśród nich są 2 osoby, co do których jestem pewna, że zawsze będą chciały mi pomóc. Mogę na nie liczyć w każdej chwili wystarczy, ze zadzwonię i są.

Tylko jak taka osobe znalesc ... jak juz nie raz sie na tym przejechalo

On_26, masz rację, odpowiedzi trzeba szukać w sobie, ale nie zawsze można je znaleźć. To tak jak ze szczęściem... Czasem robimy wszystko, żeby je odszukać, a gdy już znajdziemy, chcemy aby zostało na zawsze. Jednak ono tak często znika, odchodzi. W samotności chyba można odnaleźć jakiś rodzaj szczęścia, ale ja uważam, że na dłuższą metę samotność jest strasznie wyniszczająca. Nie jestem ekspertką od życia... sama szukam tego szczęścia, zadaję sobie setki pytań, ale na żadne nie słyszę odpowiedzi. To znaczy serce słyszy,  jego się nie da oszukać.... ale szczęście pojawia się na kilka dni, a potem są miesiące bólu i łez. Nie chcę tak...

Ostatnio tez zaczełam się zastanawiac czy mozna byc szczęsliwym człowiekiem będąc samotnym....
I sama nie wiem. Ja jestem samotna i coraz gorzej mi z tym. Oczywiscie nie uzalezniam szczęścia od faceta. Ale powiem szczerze , że zycie w pojedynkę dla mnie staje się katorgą. Brakuje mi tego by ktos mnie wspierał. Jestem towarzyska , otwarta..
Ale to nic nie zmienia w moim życiu...  Ale juz nie szukam... Już nie wierzę w to , że znajdę... W sumie ogarnęła mnie obojętność...
Ale serducho chwilami bardzo boli...

On_26, sentencja prawdziwa, piosenka piękna. Wiesz, czasem myślę, że to ludzie na siłę niszczą szczęście. Hmm jeśli chodzi o mnie to historia jest znacznie bardziej skomplikowana, ale ten wątek nie na ten temat jest. Tyle zawiści, niesprawiedliwości wokół. A gdyby każdy choć w maleńkim stopniu przyczynił sie do tego, żeby było lepiej, żeby nie ranić drugiego człowieka, to ziemia powoli stawałaby się rajem.
Emka, nie poddawaj się obojętności. Walcz o każdy kolejny dzień, aby był piękniejszy od poprzedniego. Uśmiechaj się, bo nigdy nie wiesz, kto może zakochać się w Twoim uśmiechu.

Pozdrawiam

Nie można żyć samotnie i być szczęśliwym. To bez sensu, takie życie. Najpiękniejsze to wspólne cele, do których się dąży. Wspólne łzy, wspólne uśmiechy. Romantyczne kolacje, robienie niespodzianek, przytulanie się, to sprawia radość.  Samemu to można iść na piwo, albo pooglądać tv.

Czasem i samotność przynosi szczęście, chociaż nie na dłuższą metę.
Co zaś się tyczy piwa czy telewizji, to lepiej jest w większym gronie.

W moim życiu już było tyle smutnych dni, że to robi się aż nudne. Już nie wierzę w szczęście.

Samotność jest bardzo trudna...ale moim zdaniem bycie w świecie jest jeszcze trudniejsze.
Znam smak samotności nazbyt dobrze-to ten stan opuszczenia i ból-niemal fizyczny...nawet gdy dzieje się coś wspaniałego brakuje kogoś z kim chce się to przeżywać (mimo, że ludzi wokół bez liku)
Jednak potwornie trudno jest zgodzić się na obecność Kogoś Ważnego, gdy przywykło sie do samotnego świata.
Z jednej strony dobrze mieć taką osobę z a drugiej...kiedy wraca się do swojej jaskini jest jakoś...bezpieczniej.
Łatwiej jest być samotnym...Łatwiej zamknąć się w skorupce.

Wiesz zawsze jest jakiś klucz do człowieka, do samego siebie. Czasami trzeba poszukać odpowiedzi na pytania "co daje mi samotność, co daje mi smutek, co załatwia mi cierpienie"
To wymaga dużej szczerości wobec siebie i pozwala ruszyć do przodu.

A ja uważam, że każdy jest inny. I dla każdego samotność ma inny wymiar. Jedni są szczęśliwi, inni potrzebują kogoś bliskiego. Nie każdy potrafi znaleźć szczęście w tym co robi, jeśli nie ma obok ukochanej osoby, z którą można się podzielić sukcesami, otrzymać wsparcie, gdy cos się nie udało.

Witam.
smutna88 ma racje każdy jest inny. Nawet jeśli mamy obok siebie grono bliskich nam nam ludzi  to i tak możemy czuć się samotni. Tak jest ze mną. Nie wiem jaka jest tego przyczyna ale tak jest. Mam przyjaciółkę której mogę powiedzieć wszystko, rodzinę. Może dlatego że nie mam u boku faceta, chociaz od kilku lat jestem sama więc wydaje mi się że nie w tym tkwi problem. Przeżyłam sporo rozczarowań w swoim życiu i boje się że każdy mój następnt krok przyniesie kolejne rozczarowanie. Zastanawiam się czy juz zawsze tak będzie , czy zawsze będę czula się samotna...