gdzie poznać fajnych znajomych? - Netkobiety.pl

Najważniejsze to złapanie kontaktu z koleżanką/kolegą. A ponieważ każdy ma znajomych (mniejszą lub większą ilość) to przy odrobinie chęci wszystko leci jak kula śnieżna. Umawiając się z koleżanką A, ta przyprowadza koleżankę B i C. Koleżanka C przypadła Ci do gustu, zaprasza Cię na jakąś imprezę, a tam poznajesz 10 kolejnych osób.

Nie uważam, że napisanie na facebooku po kilku miesiącach jest dziwne - wręcz przeciwnie.

"Hej! Mam nadzieję że wszystko u Ciebie w porządku. Co powiesz na jakąś kawę w ramach odświeżenia kontaktu?"
Gdyby ktoś tak do Ciebie napisał - czy uznałabyś że to dziwne/jest nachalny/zdesperowany? No właśnie!

Z kolegami z podstawówki nie kontaktowałem się od lat (po pierwsze nie było nigdy po co, po drugie mieszkam za granicą), ale gdy przyjechałem do rodzinnego miasta, to napisałem do kilku dziewczyn i kolegów z dawnej klasy, czy ktoś byłby chętny na herbatkę/piwko, bo jestem w mieście. Jak napisałem do 12/13 osób, tak wszyscy odpowiedzieli! Niektórzy przeprosili, bo pracowali/uczyli się, inni mieli zaplanowaną imprezkę i zapraszali mnie do siebie, a reszta była bardzo chętna by się spotkać. Także mając te 5 osób (+ja) w klubie nas było prawie 20, bo każdy wziął po 3 znajomych. 

Napisz do 10 osób z podstawówki/gimnazjum których lubiłaś. Czy to koleżanka, czy chłopak który Ci się podobał. Zdziwisz się, ile osób jest chętnych by ponownie się spotkać i porozmawiać. Niektórzy może sam na sam niekoniecznie (moja koleżanka myślała że "zarywam". Rozmowę zaczęła, że chętnie by wyszła ale ma chłopaka...) ale gdy dowiedziała się, że organizujemy coś większego, to wtedy już nie miała obiekcji.

To nieprawda że, trzeba się przed kimś od razu otwierać. Nowo poznanym osobom nie mówi się zazwyczaj o swoich problemach - bo po co? Oczywiście problem problemowi nie równy. Jeśli zaczniesz się żalić, że nie masz chłopaka, nigdy nie miałaś, jesteś brzydka i nikt Cię nie lubi, to wiadomo jak ktoś zareaguje. Ale jeśli podejdziesz do tego na spokojnie (wyniknie temat pracy, mówisz że miałaś strasznie ciężki tydzień i musiałaś odsapnąć na imprezie - koniec tematu) to czemu nie.

Spotkaliśmy się by spędzić miło czas, a nie smutkować, nie tak? Ty opowiesz trochę o swojej pracy/kierunku studiów, ktoś o swoim, temat zejdzie na hobby, wakacje czy na śmieszne owłosione rogi renifera. Ważne, by być towarzyskim, a wraz z poznawaniem kogoś, można podzielić się o problemach.

Dodam jeszcze od siebie, że też byłem zamknięty. Miałem swoją małą grupkę znajomych i było mi dobrze. Akurat my się troszeczkę różnimy, bo ja bałem się poznawać nowych ludzi (bo niby o czym ma z nimi rozmawiać? - myślałem) Niemniej zmieniłem podejście, zacząłem pisać do ludzi z facebooka (których tez nie widziałem rok/dłużej) i teraz jest fajnie.
Otworzyłem się na tyle, że pojechałem z moim przyjacielem na Woodstock. Strach (w trakcie podróży) był tak wielki, że to aż niewyobrażalne. Ale gdy już dotarłem na miejsce i gdy zobaczyłem tych szczęśliwych ludzi, to własnie wtedy coś się we mnie przełamało i to przezwyciężyłem. A poznałem tak wiele pozytywnych ludzi, że to aż ogrom. Zagadywałem do obcych, śmiechy żarty... Sporo z nich mam w znajomych i nawet niektórych odwiedziłem w Polsce - ot takiego "tripa" sobie machnąłem.

Niedługo po tym czasie koledzy z internetu zapowiedzieli że jadą na targi gier komputerowych (brali udział w turnieju) - znamy się od jakiegoś czasu, ale tylko przez internet. Jeszcze przed wyjazdem na Woodstock raczej bym nie pojechał (a bo mnie nie polubią, a bo okradną i w ogóle...).
No ale do rzeczy - dowiedziałem się że jadą, zapytałem czy mogę dołączyć (ich grupa 9 znajomych - oni znają się od wielu lat, ja kompletnie sam) ale się zgodzili bez problemu. Powiem, że było tak fajnie, że wszyscy nie możemy się doczekać wspólnego wyjazdu.

Także nie bój się rozmawiać, to nie jest tak straszne jak się wydaje!

Może to trochę głupie i nie do końca związane z tematem ale... Przeczytaj też to.
http://www.wikihow.com/Make-Friends

W swoim gronie też miałem problem z tym, że to ja zawsze inicjowałem spotkania, także koniec końców jesteśmy trochę podobni - Ty i ja z przed kilku lat.
Przede wszystkim pozbądź się przeświadczenia, że mieszkanie z rodzicami jest be. To, że z nimi mieszkasz nie ma żadnego związku z Twoją sytuacją. Szanujesz swoich rodziców i całą rodzinę, a to jest atut który nie wszyscy posiadają. Mi by nawet przez gardło nie przeszło powiedzenie "Mój stary", "moja stara". A jest sporo osób, które tak mówią i nie widzą w tym nic dziwnego. A jeśli ktoś śmieje się z Ciebie (jedna sprawa zwrócenie uwagi/pytanie dlaczego, inna śmianie się) to znaczy, że to nie jest odpowiednie towarzystwo.

Co do "moje miasto takie puste" to też uważam że to nieprawda. A nawet jeśli to miasteczko na kilka tysięcy osób, to przecież masz w okolicy kilka większych miast, prawda?

Ważna sprawa: Jak wygląda u Ciebie sprawa z alkoholem? Pijesz coś niekiedy, czy raczej niespecjalnie?
W wieku 16/17 lat byłem bardzo samotny. W szkole niby normalnie rozmawiałem ze znajomymi, sporo osób miało mój numer telefonu, ale gdy dzwonił, to była to Mama, lub siostra. Zawsze...

Też myślałem, że wszyscy wokół są źli, że przecież jestem fajny, można ze mną o wszystkim porozmawiać, pośmiać się... Okazało się jednak, że to tak naprawdę ja nie dopuszczałem do siebie tych ludzi - mało o sobie mówiłem, bo zawsze miałem przeświadczenie, że kogo obchodzi moje życie, moje sukcesy/problemy. Jednocześnie, ironicznie, nie przeszkadzało mi słuchać problemów innych i pomagać w ich naprawieniu. Rozmowa o pogodzie, malarstwie czy historii jest fajna, ale po jakimś czasie okazuje się że tak naprawdę nie znasz człowieka z którym rozmawiasz. Nie pozwalałem ludziom się do mnie zbliżyć, a więc tego nie robili. Raz zostałem zaproszony na imprezkę - domówka na 20 osób, WOW.

Usiadłem, wziąłem piwo i chrupki na kolana. Po około dwóch godzinach i połowie piwa (tak, pół piwa przez 2 godziny) wróciłem do domu bo nie czułem się dobrze z tak dużym towarzystwem - nikt nie chce ze mną rozmawiać i w ogóle... Sam oczywiście nie wychodziłem z inicjatywą rozmowy, do tańca jak wołały dziewczyny to twierdziłem że tańczyć nie umiem więc nie ma sensu (zawsze przejmowałem się aż nadto - bo co taka dziewczyna pomyśli?) no i... Siedziałem sam, z kimś zagadałem jedno zdanie, z kimś innym pięć...

Do czego zmierzam: Przez rok "nigdzie" nie wychodziłem (czyli miałem już 17 lat, 6 miesięcy przed 18), gdy kolega zaprosił mnie na swoją imprezę - w tym samym miejscu co wcześniej, z tymi samymi ludźmi. Tym jednak razem wypiłem jedno, dwa piwa i tak się rozkręciło dalej... Alkohol nie smakował mi wtedy jak cholera jasna, ale piłem, bo stwierdziłem że coś muszę zrobić...Wiesz, jest takie powiedzenie, że jeśli Ci coś nie wychodzi, to nie wyjdzie kolejnym razem gdy będziesz ciągle to robić w ten sam sposób...
Tak się otworzyłem do ludzi na tej imprezie, że nikt mnie nie poznawał. To było oczywiście po pijaku, ale gdy ludzie w szkole już chętniej ze mną rozmawiali (pamiętali imprezę i mnie) i nawet zapraszali mnie do siebie bo umiem się bawić (co dla mnie wtedy było WOW), to poczucie mojej własnej wartości zwiększyło się o 500%.
Alkohol był w moim wypadkiem środkiem do przełącznika w moim mózgu. Po prostu zmieniłem podejście, zacząłem się czuć w sposób: "Jestem interesujący" i ludzie to zauważyli...
Nie twierdzę że musisz pić alkohol, że to jedyne rozwiązanie, że bez picia alkoholu nie jesteś nic warta... Ale alkohol nieco zagłusza umysł, pomaga wyzwolić prawdziwą Ciebie, co jest naprawdę bardzo pomocne. Oczywiście znać umiar trzeba!

Sprawa z własną inicjatywą - czy to naprawdę coś złego? Rozumiem, że po jakimś czasie może to trochę męczyć, ale hej! Zorganizowałem swoją 18 (wcześniej bałem się kogokolwiek nawet na herbatę zaprosić w obawie że odmówi!) niespełna pół roku później. Przyszło około 30 osób, a ja wszystko miałem dopięte na ostatni guzik - Od najważniejszych rzeczy typu odpowiednia ilość alkoholu/zapojki, poprzez jedzenie/przystawki i kilka gotowych playlist, do takich głupich rzeczy jak kupno ekstra wieszaków na kurtki czy pochowanie wszystkich butów do szafy.
Gdy ludzie to zobaczyli, byli tak wniebowzięci (Sami jak zapraszali to przyjdź, coś się wymyśli), że po jakimś czasie całą inicjatywę zrzucali na mnie. Jak ktoś organizował urodziny, to prosił mnie o pomoc w ogarnięciu tego - a że nie byłem/nie czułem się wykorzystywany, bo byłem w "gronie", to chętnie to robiłem. Także od prawie 5 lat, większość imprez ja organizowałem i nie czuje się z tego powodu źle

Ostatnia sprawa którą poruszyłaś - Skąd wiesz, że się nie interesują malarstwem? Pokaż komuś swoje rysunki. Jeśli nie chcesz się czuć, że się chwalisz, to zrób to "przypadkiem" - Kartka wypadła, czy coś. Ludzie może nie lubią malarstwa, ale zdecydowanie podziwiają kogoś, kto potrafi rysować. A jeśli jesteś świetna (Ah, jeśli nie pokażesz którejś ze swoich prac na tym forum któregoś dnia, to oficjalnie się obrażę! ;]) w rysowaniu, to ludzie będą wniebowzięci gdy zobaczą Twoje prace. Jedna sprawa rozmawiać o malarzach/o obrazach (to taki temat że nawet ja bym się nie podjął - nie znam się na tym, to nic nie mówię) ale inna o faktycznym rysunku który TY SAMA narysowałaś. Oczywiście nie będzie temat trwał godzinami, ale pytania typu:
- Ile czasu na niego poświęciłaś
- Od jak dawna rysujesz?
- Jak często rysujesz/ile godzin dziennie na to poświęcasz
- Masz inne rysunki? Pokaż je.
Wtedy zaczniesz odpowiadać na pytania i opowiesz trochę o malowaniu i trochę o sobie - Mam charakter X dlatego narysowałam ten obrazek bo przypomina mi o Y, a Y jest dla mnie ważne bo(...). Coś w tym guście.

Nie będziesz sama, uwierz mi. Teraz, niektórzy ludzie, to w ogień by dla mnie wskoczyli. A było kilka sytuacji że było gorąco (no pun intended ^_^)
To działa w ten sposób: Daj coś od siebie, ktoś inny da coś od siebie. Jeśli zaczniesz działać, kontaktować się z osobą Y, to ta osoba prędzej czy później się skontaktuje z Tobą, czego w przeciwnym razie by nie zrobiła, gdybyś Ty się nie odezwała do niej w pierwszej kolejności. Wychodzenie z inicjatywą (nawet wielokrotnie) nie jest złe, jeśli tylko podejdziesz do tego pod innym kątem.

W razie czego jestem tutaj i czekam na kolejne Twoje wpisy

po prostu w tym ostatnim semestrze miałam takie przeświadczenie, że musze jak najszybciej zaliczyć wszystko aby się od tych ludzi odpępowić. ale z drugiej strony chodziło tylko o 1 osobę. a ja znowu generalizowałam i patrzyłam na wszystkim przez pryzmat jednej czy dwóch osób... obecnie wiem, że ludzie ode mnie z uczelni są mega zajęci. wgl to bardzo specyficzni ludzie są. nawet mój brat ( poznając ich) kiedyś mowił, że mam dziwnych ludzi na kieurnku i że dziwi się jak ja z nimi daję radę. przez 4 lata wyszliśmy może z 2-4 razy na piwo ( z czego 3 razy ja organizowałam to wszystko, a w zeszłym roku byliśmy na wielkiej imprezie). a tak nawet w okienkach nie wychodziliśmy- bo każdy miał swoje sprawy prywatne. i mimo, że kiedyś chcieliśmy się poznać i byliśmy bliżej ( ja tak uważam , z niektórymi osobami) obecnie np nikt od mnie sam z siebie nie napisze a kiedyś było inaczej
no tak, ale 95% osób ode mnie z uczelni ma kogoś więc całą energię oddaje tamtej osobie i cały wolny czas. bo takie panuje przeświadczenie. że nie dzielić się życiem prywatnym z ludźmi z uczelni. nawet jak organizowałam spotkania, bez par przychodzili na godznikę aby się odmeldować. a moi inni znajomi spoza uczelni, nawet spoza tego kierunku ni emają obiekcji przyjść na piwo z parą i normalnie siedzieć kilka godzin i rozmawiać.
dlatego mój brat uważał, że Ci ludzie są dziwni, oni tworzyli 'porównywanie', presję, wyścig szczurów, któremu ja też niestety podległam i dlatego nie wiedząc co zrobić zamknęłam się sama ze sobą... moje niekóre znajome mówiły, "no tak X jesteśmy w tej samej sytuacji, ciągle pesymistki, jesteśmy z chłopakami,którzy się nami nie interesują tak jak  tego byśmy chciały, jeszcze ta uczelnia, nikogo nie lubimy, nie mamy nikogo poza uczelnią- X ja mam tylko Ciebie i tą Z i Y., nie miałabym obiekcji wyjechać z miasta do innego na 2 stopień". ja wtedy sobie myśłałam, że może takie biedne są te osoby, powinnam się z nimi zadawać, są samotne, ale teraz widzę że żadnego kontaktu ze mną nie mają. ja chciałam je zabierać na jakieś spektakle, koncerty, a zwykle nie przychodziły, mówiąc, że są zajęte.....a później znowu marudziły.. a ja mam pełno znajomych ( może miałam, byłam zawszetowarzyska, takie osoby się mnie trzymały) aż później stałam się taka jak one...i też sobie wkręćiłam, że lepiej wyjechać, że nic tu na mnie nie czeka, że lepiej być gdzieś indziej. a przecież ucieczką się nic nie zdziała. jeśli tu sobie nie poukładam życia, to nikt na mnie TAM nie będzie czekał. jeśli one nie miały nikogo nie znaczy to, że tak samo JA nie miałam nikogo. ja właśnie miałam a zaczynałam myśleć jak ONE. a teraz boję się powrócić do starych znajomych, bo uważam, że mnie nie przyjmą, wyśmieją. Ale tak nie powinnam myśleć...

PS jeśli chodzi o alkohol. już nie piję tyle co kiedyś. kiedyś ok, mogłam dużo wypić i się szybko 'zakolegować' i wiem dlaczego np ni emiałam chłopaka. bo byłam chyba zbyt rubaszna, grubsza i chciałam dodać sobie fajności alkoholem. jak patrzę na zdjęcia z przeszłości widzę otwartą, ale grubszą dziewczynę. ludzie mnie lubili jak koleżąnkę. obecnie schudłam i wyładniałam ( ok skromność), wiem, że mogę się podobać, ale nie mogę się przełamać. miałam bardzo dużo dziwnych zdarzeń poalkoholowym. wiele razy urwał mi się film- i dlatego teraz ograniczam. wolę wypić np wino niż piwo. piwa nie cierpię pić. a kiedyś mogłam w siebie wlać ok 5 kufli na raz. ogólnie to mam tak, że wpadam ze skrajności w skrajność. towarzyska- alien, gruba- chuda, alkoholik-abstynent, nie mam problemy z powiedzeniem nie nałogowi- np z dnia na dzień przestałam palić papierosy. minęły 4 miesiące i wypaliłam 2 papierosy. a kiedyś na tydzień 2-3 paczki

dlatego lepiej się czuję, wiem, że jestem już subtelniejsza i bardziej dziewczęca- to mi też się na i po erazmusie zmieniło. wcześniej byłam taką kumpelką. a teraz? wiem, że jestem kobietą, tylko, że się zamknęłam z powodu tych moich jakiś obiekcji i kompleksów które prawdopodobnie w 90% sobie wymyśliłam.
jakbym się dobrze czuła to bym nie pisała tego na forum.. wiem, że jedna z moich lepszych koleżanek od 8 lat, miała ten sam problem. teraz jest osobą ogarniętą, mieszka sama, pracuje i ma pełno znajomych. a wcześniej wypisywała na Vitalii o swoich problemach, tak jak ja tutaj. Mam nadzieję, że mi też to się zmieni... Bo kiedy nie wyjdę nawet nie poznam jakiś fajnych osób, może przyszłego chłopaka. Nie wiem tego. Przecież nikt nie wie, że ja siędzę przed kompem 24/7 i mam sesję. Ale powoli się kończy i chcę wychodzić. Panuje przekonanie, że w moim zawodzie tak trudno się spotykać z innymi itp, bo tyle pracy- to fakt ale jak teraz o tym myślę, to jednak z 2 str jest to przesada. Po prostu trzeba żyć bez presji otoczenia i bez presji tego co mówią inni, nie porównywać się tylko robić swoje...
A ja zawsze sie porównywałam z lepszymi i do nich dążyłam nie zważając na swoje życie

no właśnie problem jes taki, że ja chyba podświadomie chciałam się wyrwać z miejsca zamieszkania i samowolnie zrobiłam sobie taką otoczkę- nie jakby lepszej ale może się tak ludziom wydawało. to nie był mój pierwszy wyjazd za granicę. ale pierwszy na tak długo i może trochę mi się poprzewracało w głowie. tzn ja żyłam wtedy, uczyłam się, chodziłam na imprezy i robiłam to co tamci ludzie. żyłam tak samo - ok biedniej niż oni ale inaczej nawet niż w Polsce. i może przez to czułam się automatycznie lepsza? obecnie nawet nic nie wkładam na fejsbuka opórcz jakiejś muzyki czy jakiś głupot. zauważyłąm, że więszość z nich 'lajkują' mi znajomi z zagranicy. wiem,że ogólnie zmieniłam styl bycia, czuję się sama ze sobą lepiej, bardziej kobieco, zwiewnie i bardziej pewna siebie- tam w tej szkole np dziewczyny były bardzo pewne siebie, same zagadywały do facetów, panował luz i np relacja student -profesor była zupełnie inna niż jest np u mnie na uczelni. tam było po prostu inaczej. dopiero wtedy zauważyłam porównanie, jak można żyć inaczej.
i po moim powrocie, zauważyłam, że mogę być właśnie odbierana jako chwalipięta-i dlatego też np zamknęłam się, albo przestałam być aktywna na fejsbuku, bo uważałam,że lepiej będzie jak przemilczę mój powrót niż komuś coś powiem. albo automatycznie stawałam się takim błaznem, klaunem, który robi z siebie idiotkę, aby tylko 'przypodobać' się znowu. i wstawiałam jakieś głupoty, beznadziejne obrazki
tyle że tam za granicą miałam też styczność z ludźmi o wiele bardziej otwartymi niż tutaj. i to też na mnie wpłynęło,że kiedy wróciłam byłam znowu b otwarta aby znowu się zamknąć. i od tego zamknięcia teraz musżę się wyrwać- ale w dobrą stronę- bycia normalnym.

wcześniej przed erazmusem, jak powiedziałam, byłam taką głośną, trzpiotką, trochę zagubioną, ale było mnie pełno, miałam pełno znajomych. później czułam,że muszę się tłumaczyć z tego że tam byłam niektórym. i to było bardzo kiepskie. bo wiedziałam, że np wielu rzeczy nie zrobiłabym  będąc w Polsce i np moi znajomi by nigdy nie zrobili. i podświadomie też miałam żal, że np jestem tagowana tu czy tam. tylko, że tam w kręgu tamtych znajomych to wszystko było normalne, oni tak normalnie żyli. podróżowali po całym świecie, zwiedzali. tam był/jest inny standard życia. i to jakby mnie zmyliło. wiem, że gdybym np teraz pojechała za granicę zupełnie inaczej bym się zachowywała, wiem, że nie pokazywałabym tyle ze swojego życia bo przecież ludzie są ciekawscy a nikomu nie muszę się chwalić. ale wiem, byłam głupia i naiwna.  i też mam o to pretensje.

właśnie chciałabym być postrzegana tak jak ty. jako ciekawą osobistość. i tak kiedyś byłam postrzegana wg mnie.

wiem,że popełniłam błąd właśnie wtedy kiedy możliwe, że ludzie uważali mnie za wywyższającą się ( albo znowu, ja coś sobie wmawiam). wtedy też automatycznie starałam się zawsze coś wytłumaczyć, jakbym była winna tego. rozumiesz? tak jakbym musiała się usprawiedliwiać przed każdym, którego spotkałam co mi się zdarzyło, co mi się przytrafiło, jak do tego doszłam. ogólnie powinnam nie zwracać na to uwagi i się nie przejmować, ale nie mogłam...bo podświadomie czułam,że coś jest nie tak.

z tym wychodzeniem z inicjatywą w sprawie spotkań to się zgodzę. tylko że musże skończyć sesję w ten piątek i mam nadzieję wejdę znowu w życie.

Ja tez jestem osoba dosyć zamknieta. Kiedyś mialam mala grupkę znajomych i nawet zamieszkalam z jedna koleżanką. Zaniedbalam ich przez durny związek i falszywych znajomych bylego. Paczka się rozpadla. Czy zaluje? chyba nie. Wiem ze gdyby moim dawnym znajomym zalezalo na mnie to by się zainteresowali mną. Jak pytalam się ich czy gdzieś chcą wyjść zawsze pracowali.
Ze starego kierunku utrzymuje kontakt tylko z paroma osobami. Na nowych studiach mam parę koleżanek bylam na kilku imprezach z nimi ale one tez jakos nie SA zbyt rozrywkowe
W sumie od marca nie bedw wiedziala gdzie ręce wlozyc 2 kierunki studiow. Chce znaleźć prace i planuje iść z koleżanką na silownie.  Najbardziej czego mi brakuje to chyba takiej przyjaciolki z która mogę o wszystkim porozmawiać z dawna się poklocilam i nie mam zamiaru się godzić.
Z tego co zrozumialam piszesz, ze czegoś ci brakuje. Ale może nie chodzi Ci wcale o większą grupkę. Tylko o jedna osobę z która możesz o wszystkim porozmawiać.