Raz blisko, raz daleko - Netkobiety.pl

dlaczego tak się dzieje? jakie są twoje motywy, że tak się zachowujesz?

sosenek - chciałabym do tego dotrzeć, ale nie potrafię. Staram się obserwować siebie najbardziej jak to możliwe, ale nie potrafię wejrzeć w głąb siebie... Nie wiem, co mną kieruje. Wiem jedynie, że to jest coś jak 'siła wyższa', jest poza moją kontrolą. To nie jest celowe zachowanie, nie chcę nikogo skrzywdzić, oprócz tego, że druga osoba cierpi, ja też mocno przeżywam takie sytuacje...

Przyszłośc - Być może jest to jakiś lęk przed zaangażowaniem? Sama się w tym wszystkim gubię

Byłam w związku z facetem który zachowywał się podobnie. Przez jakiś czas dużo bardziej okazywał swoje uczucia ,a po jakimś czasie po prostu tracił gdzieś zainteresowanie okazywaniem uczuć. Mówił przy tym, że dla niego to normalne zachowanie i będę musiała się do tego przyzwyczaić. Bo on nie zamierza się zmienić. Raz był bardziej czuły, innym razem w ogóle tego nie pokazywał.
Kiedyś mi powiedział,że nie lubi nadmiernej czułości przy obcych osobach. I uznał temat za zamknięty.

Myślę, że nie wszyscy będąc z kimś w związku potrafią na ,,każdym kroku" pokazywać swoją wielką miłość i przywiązanie. Warto powiedzieć tej drugiej osobie, jak widzisz kwestię pokazywania swoich uczuć na co dzień. Żeby nie było wielkiego zaskoczenia.

Lęk przed bliskością. Nie angażujesz się, bo boisz się, że ta osoba finalnie cie odrzuci. Ciężka sprawa.

Wahania nastrojów są zupełnie normalne i druga osoba powinna to zrozumieć zamiast naciskać na stałe okazywanie uczuć. Nie należy mieć pretensji, tylko pomóc wtedy partnerowi w jego smutku. Trudne sytuacje są najlepszym sprawdzianem uczuć. Jeśli partner jest zdolny do poświęceń i udzielania pomocy, to dobrze rokuje dla trwałości związku.

Ciężka sprawa, wiem, bo sama zawsze tak miałam Na początku zawsze wielkie zainteresowanie i chęci, a kończyło się na tym, że odrzucałam wszystkich, nie dawałam rady się zaangażować. Aż w końcu poznałam mojego dotychczasowego chłopaka, z którym wszystko wyszło tak naturalnie, nic nie udawałam i naprawdę się mocno, sama z siebie zaangażowałam
Z tym, że poznaliśmy się dość przypadkiem, nie mieliśmy żadnych wspólnych znajomych, wręcz bym powiedziała, że trochę dwa różne światy, więc może to też zrobiło swoje.

Zastanów się nad tym czy podświadomie nie bronisz się przed wzięciem odpowiedzialności za drugiego człowieka i jego uczucia. Na początku jest fajnie i łatwo, bo nie ma zobowiązań. Później gdy wszystko się pogłębia taki strach przed odpowiedzialnością i/lub obawa przed podeptaniem naszych uczuć kiełkuje coraz mocniej. Napisałaś, że nie jesteś zwolenniczką publicznego okazywania uczuć, ale są różne formy. O ile całowanie się i namiętne obściskiwanie można przełknąć w miarę łatwo o tyle jeśli masz opory przed publicznym np. chodzenie za rękę z facetem to już powinien być dla Ciebie jakiś sygnał ostrzegawczy.

Niedawno czytałam książkę " Toksyczne związki " Pia Melody  Jest tam ciekawy rozdział o dysfunkcjonalnych/ uszkodzonych granicach.

Przytoczę Ci fragment: "Ludzie, którzy wyrośli w dysfunkcjonalnych rodzinach zwykle cierpią na różnego rodzaju upośledzenie swoich granic i albo brak im zdrowej osłony albo jest ona nadmierna. Rezultatem takiego rodzicielstwa mniej niż opiekuńczego są 4 podstawowe rodzaje upośledzeń systemu granic:
1. Brak granic
2. Uszkodzenie granic
3. Mury zamiast granic
4. Przerzucanie się od murów do braku granic, a także z powrotem. "

Autorka podkreśla też że są dwa podstawowe poziomy granic. 1. Granice dla osób obcych i wszystkich z zewnątrz 2. Granice dla osób bliskich z którymi jesteśmy związani emocjonalnie. Każda z granic na tych poziomach może być dysfunkcjonalna w inny sposób. Np. Poziom 1 -granice funkcjonalne (zdrowe), uszkodzenie granic lub brak granic, za to poziom 2- MURY zamiast granic. 

Może w tym kierunku należy szukać ? Mnie to bardzo pomogło w zrozumieniu pewnych mechanizmów i trudności z którymi się borykam.

Książka nie jest wybitna, chociaż zawiera w sobie kilka odkrywczych dla mnie kwestii. Rozdział o granicach, bardzo mi się przydał.
U mnie problemem jest raczej to, że na zbyt wiele pozwalam w bliskich związkach. Zbyt często za to stawiam mury na zewnątrz. Taka sytuacja . Czytam i próbuję nad tym pracować.

Obojętnie jakie są przyczyny tych wahań nastroju, sposób na to jest taki. Musisz starać się z tym chłopakiem być na stopie KOLEŻEŃSKIEJ przez dłuższy czas. Może to trwać nawet kilka miesięcy. Gdy już będziesz czuła, że nie odczuwasz emocji na myśl o bliższej więzi z nim, wtedy możesz o tym pomyśleć. Ten sposób zawsze działa.