Błąd - Netkobiety.pl

Co Ciebie trzymalo przy tym bandycie?pzdr.

Ale ja tez kochalam wariata-przemocowca,a mimo to instynkt samozachowawczy u mnie zadzialal.

Zalecalabym ostroznosc z ta wiara w ludzi i ich intencje...rozumiem cie,ze do niego wracalas.Takie zwiazki sa szczegolnie uzalezniajace,choc na pozor kobieta ,ktora wraca do takiego potwora jest dla spoleczenstwa wariatka.Wiadomo-latwiej oceniac niz zrozumiec.pzdr.

Mam dopiero 22 lata zdążyłam już poronić, walczę z rakiem, straciłam moją prawdziwą miłość i ja naprawdę nie wiem co mam dalej robić.Czuje się jakbym wyczerpała całe szczęście...

Ogromnym błędem było to, że nie powiedziałaś Marcinowi całej prawdy o sobie już na początku. Albo by to zaakceptował, albo nie. Wtedy inaczej by się to potoczyło. Wierzę, że jesteś dobrym człowiekiem i te 4lata związku z byłym nie potrafiłaś z dnia na dzień zapomnieć (zresztą nikt by nie był w stanie). Często się tak zdarza, że mimo, iż ktoś nas ciągle rani, my nie potrafimy z tej osoby zrezygnować. Musisz ochłonąć. Układać sobie życie na nowo, zapomnieć o Marcinie, bo on w jakiś sposób Cię odrzucił i już żadne słowo tu nie pomoże. Wracaj do Polski, skończ studia. Szkoda, że nikt z bliskich osób nie może podnieść Cię na duchu. Tyle już przeszłaś, warto powalczyć o te wykształcenie i cieszyć się w przyszłości, że z tego udało Ci się wybrnąć. Ochłoń od mężczyzn, jeszcze trafisz na tego właściwego.

Twój błąd był , źe dusiłaś to wszystko w Sobie . Z tego co piszesz to Masz oparcie w Swoim bracie . Ten pierwszy , to manipulant , jak najdalej od takich ludzi . Powinnaś oficjalnie mu napisać , jak nie odwoła tych stek bzdur , które na Twój temat wypisał , zgłosisz do prokuratury .

Dużo myślałam przez ostatnie kilka dni i postanowiłam wrócić i dokończyć studia bo tu chodzi o moją przyszłość.Nie będę się przejmować facetem, który mówił że mnie nigdy nie przestanie kochać a co do czego przyszło skończył wszystko przez internet a na żywo bał się porozmawiać. Myśląc nad tym znalazłam taka wypowiedź "Czasem jeśli Ci na kimś zależy , a dana osoba robi wszystko by ograniczyć kontakt , warto taka osobę odpuścić.... Starając się coś zyskać , możesz więcej stracić .... Czasem potrzeba czasu by ta osoba przemyślała , co traci , lecz wtedy gdy zrozumie może być za późno , bo Ty już tego kontaktu nie będziesz chcieć..... ". Tyle w temacie.

Próbowałam go zmusić do rozmowy przed wyjazdem... Pojechałam do niego aby mi powiedział to samo co pisał, lecz niestety usłyszałam tylko aby go nie denerwować i nie potrafił powiedzieć żadnej z tych rzeczy którą pisał.Po prostu jak ja mówiłam to on miał wzrok wbity w ziemię.

Z tego co piszesz zaczynam podejrzewać, że Marcin był bardzo dominującą stroną w waszym związku. Takie ostentacyjne patrzenie w podłogę gdy ktoś do nas mówi to absolutny brak szacunku, którego musimy od każdego wymagać ZAWSZE! Dowodzi także wielkiej niedojrzałości emocjonalnej (więc jakkolwiek okrutnie to nie zabrzmi, nie masz czego żałować). Czy aby na pewno wcześniej nie czułaś się przez niego ignorowana? A może cały czas to on decydował jak mają wyglądać wasze WSPÓLNE relacje? Byli niestety często podejmują się demolowania życia osobom, z którymi coś ich kiedyś łączyło, choć partnerzy mający do siebie zaufanie powinni to zrozumieć i być do tego przygotowani (jednak mając pewne doświadczenia można uprzedzić ich czego mogą się spodziewać). Niestety gdy wchodzi się w bliższą relację z drugą osobą należy dążyć do pogłębiającej się wzajemnej otwartości. Dlatego nie zgadzam się z tym, że o raku nie należy wspominać. Owszem, na pierwszej randce na pewno nie, ale już około trzeciej, czwartej warto to zrobić. Nie można się wstydzić choroby, w końcu to nie jest Twoja wina, że Cię dotknęła. Jeśli partner tego nie zaakceptuje to lepiej niech odejdzie już teraz, jeśli dowie się po latach zacznie zastanawiać się czy tylko o tym nie powiedziałaś. Poza tym rak związany jest z przyjmowaniem dosyć inwazyjnych leków. To wszystko połączone z objawami choroby może bardzo różnie oddziaływać nie tylko na sferę fizyczną (np. osłabienie), lecz także tę wewnętrzną (np. gwałtowne huśtawki nastroju). To wszystko może być trudno ukryć, a mężczyzna będzie winił siebie (np. nie chciała pójść ze mną na spacer bo mnie nie lubi | skąd ma wiedzieć, że jesteś bardzo osłabiona przez zażywanie leków i to jest aktualnie nadmierny wysiłek?) Ale to bardziej na przyszłość. Teraz spróbuj sięgnąć po kartkę papieru i wypisz cechy swojego idealnego faceta, a potem na drugiej wymień kolejno cechy Marcina i poprzednich chłopaków. Oczywiście ideały nie istnieją, ale czy aby nie poszłaś na zbyt duży kompromis? Czy kolejni faceci nie byli wybierani na zasadzie przeciwieństw poprzednich? A może w dzieciństwie zetknęłaś się już z tymi cechami? O mężczyźnie, który uderzył kobietę w ciąży nie chcę się nawet wypowiadać, bo budzi to we mnie zbyt duże obrzydzenie. Niestety mogło tak być, że gdybyś nie poroniła to nie zainteresowałabyś się Marcinem. Ale to już sama musisz sobie odpowiedzieć czy ból po poronieniu nie obudził w Tobie silnej potrzeby otrzymania miłości od jakiegokolwiek mężczyzny i wtedy właśnie wypatrzyłaś Marcina.

Miał pomóc, ale czy był tego świadomy i to wyszło z jego inicjatywy? Jeśli tak to od początku powinien ustalić czerwoną linię jakiej w waszych relacjach przekraczać nie wolno. Gdy się za bardzo angażujemy emocjonalnie pewnych kwestii nie dostrzegamy, więc idea pomocy choć nieświadomie to jednak zanika (zasłaniają ją np. nasze własne potrzeby). Podejrzewam jednak, że to Ty traktowałaś go jako swoją pomoc, a ponieważ po traumatycznych przeżyciach potrzebowałaś szczególnej więzi z drugim człowiekiem więc stało się, zakochałaś się w kimś kto ostatnio było bardzo blisko Ciebie. Złych wspomnień nie możesz wypierać, bo to jak chowanie bałaganu pod łóżko. Niby go nie widać, ale kiedyś o sobie przypomni. Przeszłość wymaga zaakceptowania, co czasem wiąże się np. z rzeką przelanych łez. Świadomość własnej choroby też musi być w Twojej głowie, ale nie dlatego żeby się nią stygmatyzować. Twoim celem jest jej pokonanie więc nie unikaj w swej mentalności wroga z jakim walczysz. Nawet powtarzanie w myślach zdania: "muszę pokonać raka, bo mam wiele marzeń do zrealizowania" dobrze oddziałuje na psychikę. Kiedyś też czytałem o jakiejś wyleczonej pacjentce, która wyśmiewała nowotwór. Skąd wiedział że gdzieś wyszłaś? Czyżby miał jakąś manię kontrolowania? Dlaczego osoba deklarująca, że Cię kocha dąży do popsucia Twojego humoru? Koleżanka znała Twoje motywy czy tylko wysnuła przypuszczenie? Prosiłaś ją o taką "pomoc"? Zrewanżowałaś się, że to nie Ty jesteś w jego życiu, tylko on włazi w Twoje? Jak nie chce Cię widywać to niech zmienia uczelnię. To że go kochałaś (a pewnie robisz to wciąż) nie może być przyzwoleniem do poniżania Ciebie! Czy próbowałaś sama zacząć rozmowę z kimś z grupy? Dla nich to też jest trudna sytuacja, np. jeśli sama stoisz z boku mogą zakładać, że wolisz/potrzebujesz pobyć sama, bo np. przeżywasz rozstanie. (widziałem to u siebie). Rozmowę najlepiej zacząć od koleżanki, która WTRĄCA SIĘ w wasze życie. Ludzie dorośli nie załatwiają niczego przez pośredników (bo oni częściej szkodzą niż pomagają)! Nawet jeśli Marcin coś powiedział to inni mają WŁASNY rozum. Sądzisz, że gdyby mi ktoś zaproponował: "choć skoczymy w płomienie, będzie super zabawa" to bym go posłuchał? A Ciebie skusiłaby taka wizja? Czasem gdy przymierzamy się do ważnej rozmowy to ciągle ją odwlekamy, bo to nie jest na nią odpowiedni moment. Jednak gdy słyszysz od faceta "dla mnie możesz zdechnąć" komunikat jest czytelny: "nie zależy mi na Tobie", "traktuję Cię jak kulę u nogi", a mówiąc wprost: "Twoje życie jest dla mnie nic niewarte". Jeśli to jest mało sugestywne to napiszę inaczej. Miałabyś odwagę zasnąć u boku mężczyzny, który mówi że jak umrzesz to się nic nie stanie? Nie bałabyś się, że już się nie obudzisz, bo np. Cię zabije? A skoro tak to po co się z takim zadajesz? Wymagaj od ludzi więcej szacunku dla siebie i sama miej do siebie szacunek!