jak poradzić sobie z 3 latką - Netkobiety.pl

Powiedzieć raz a dalej nie reagować. Nie może dalej iść? ok to zostań ja chętnie pójdę dalej i może po drodze nawet wstąpię na plac zabaw/cukierni ect... A co do kanapki to 3 letnie dziecko można już angażować w kuchenne sprawy...wes ją i daj nóż z ząbkami taki jakim kroi się np kotleta i niech sama ją sobie pod twoim nadzorem przekroi. Angażuj ją bardziej dawaj "ważne zadania" Alternatywą dla ww spaceru może być np mega ważne zadanie jak np kupienie (samodzielne) gdzieś po drodze np włoszczyzny na zupę albo np(nie wiem czy mała już chodzi do przedszkola?) mozna iść choćby jesienią poszukać kasztanów żeby zanieść je do przedszkola , my mamy fajną okolice bo nie daleko są pola i jak znajoma przyjechała z dziewczynką w tym samym wieku to szłyśmy po kolbę kukurydzy którą koniecznie trzeba zabrac i pokazać pani i innym dzieciom teraz cięzko o takie zdobycze ale można wyjść choćby poszukać np zgubionych ptasich piórek, albo choćby dokarmić ptaszki pokruszyć im stary chleb, dla dziecka to frajda i atrakcja.

Na pewno nie ustępuj bo z małego terrorysty zrobi się duży terrorysta. Stanowszo powiedz co masz do powiedzenia, a potem ignoruj, nie wdawaj się w głupie dyskusje.

witaj ;-)
Bunt 3 latka. Wystawia Cię na próbę. Ciebie i Twoja cierpliwość. Jeśli jej ulegniesz bedzie chciała jeszcze wiecej i będzie po jej myśli. W wychowaniu dziecka 3 letniego najważniejsza jest konsekwencja;-) Ma 2 i 3 latki w domku wiec co nieco wiem ;-) Jeśli jęczy przy kanapce powiedz raz i odejdz. Nie zje- nic jej sie nie stanie;-)
To Ty rządzisz nad dzieckiem a nie ono nad Tobą ;-)
powodzenia;-)

nie da się jej zaciekawić bo już próbowałam.. nic co do niej mówię nie działa, nie reaguje.. Ja pracuje ona chodzi do przedszkola więc niewiele mam dla niej czasu ale staram się go wykorzystać w 100%. Nawet kiedy jesteśmy u kogoś i mówię że idziemy do domu bo tata już czeka to ona oczywiście że nie chce i jęczy ja nie chce ja nie chce i nie ważne co powiem ona nie chce i koniec... Idziemy do kościoła a ona cały czas płacze ja chce na rece ja chce na rece.. Nie wiem czy to jest skutek wychowania babci bo przez pewien czas spędzała z babcią dużo czasu a ona stosowała bezstresowe wychowanie.. Córka uwielbia też oglądać bajki ale kiedy chcę żeby pobawiła się zamiast siedzieć cały dzień przed tv jest płacz i znowu ja nie chce ja nie chce.. więc to nie jest proste bo ja próbuję ją w pewien sposób zaciekawić, zainteresować ale to nie działa.

Witaj, dita1234
Oprócz tego, ż właśnie w taki sposób twoje dziecko może próbować zwracać na siebie Twoją uwagę, to prawdopodobnie doszło tez do wniosku, że jęczenie, płaczliwe prośby i marudzenie to skuteczny sposób porozumiewania się, bo być może kiedyś coś udało jej się takimi sposobami wyegzekwować (np. kiedy opiekowała się nią babcia). Za każdym razem gdy na takie "jęki" odpowie się choćby "tak" lub "nie" dziecko widzi, że takie jego zachowanie może coś zdziałać. Kiedy tylko dziecko zaczyna tak marudzić lub coś wypraszać od razu powinno usłyszeć stanowcze " Nie będę Cię słuchać kiedy tak jęczysz i marudzisz" lub "Gdy tak jęczysz to nawet nie mogę się zastanowić nad tym czego chcesz - mów normalnym głosem". Wtedy jeżeli dziecko zmienia ton to można spełnić jego prośbę jeśli oczywiście jest to coś co mieści się w granicach rozsądku, jeśli i tak nie można spełnić tej prośby , i tak należy pochwalić za zmianę tonu, powiedzieć " dobrze, teraz mogę Cię wysłuchać" a potem wyjaśnić dlaczego nie można zrealizować tego o co dziecko prosiło. Przede wszystkim należy zachowywać stanowczość i konsekwentnie nie ustępować takim żądaniom - taka postawa właśnie pomoże dziecku zauważyć, że takie zachowanie nie ułatwi mu zyskania tego czego chce. Warto też pamiętać, że zadaniem dla rodzica jest nauczenie dziecka innych sposobów komunikowania się i wyrażania własnych potrzeb, no i też ułatwianie mu godzenia się z tym, że nie zawsze może stawiać na swoim.

Drogie Panie
sytuacje jakie opisujecie, są w pełni zrozumiałe i związane z etapem rozwojowym, przez które przechodzą Wasze pociechy. Ale ponieważ wychowanie wymaga nie tylko miłości ale również wiedzy dla rozwiania wątpliwości polecam książkę  o rozwoju dwulatków: Frances Lillian Ilg "Rozwój psychiczny dziecka od 0 do 10 lat", która pomoże Państwu rozróżnić, które zachowania są standardowe i wynikają z etapu rozwojowego pociechy, oraz te, które mogą wzbudzać wątpliwości, być niepokojące, oraz wymagać konsultacji lekarskich.
Jest kilka sposobów na radzenie sobie z takimi wybuchami emocji warto jednak, by pamiętać, że takie zachowanie jest niepożądane i nie może być nagradzane w postaci uwagi, jaką dziecku dajesz. Możesz poinformować go, że widzisz jakie jest złe lub że ma z czymś problem a Ty pomożesz mu jeśli się uspokoi. Kiedy jednak sytuacja się nie poprawia, poinformuj dziecko o karze, jaka spotka go za złe zachowanie (wcześniej przedyskutujcie z dzieckiem ten temat, i wspólnie ustalcie jak może to być kara).
Ważne jest by sposób, na jaki zdecydujecie się Państwo radzić sobie z zachowaniem malucha, był konsekwentnie stosowany. Podkreślam konsekwentnie, najlepiej przez wszystkie osoby z otoczenia dziecka, dlatego zachęcam do rozmowy i wspólnego podjęcia problemu.
To normalne, że dziecko nie potrafi jeszcze w pełni kontrolować swoich emocji. Warto wtedy dawać mu podpowiedzi jak sobie z nimi radzić. Mówić mu, że widzisz, że pomożesz jeśli się uspokoi. Pamiętaj, że sytuacja ta jest trudna przede wszystkim dla dziecka, zachowaj spokój.
A na życzliwych  przechodniów patrzących z oburzeniem na Ciebie i Twoje dziecko również polecam sposób: kiedy ktoś "życzliwy" zainteresuje się zachowaniem malucha i zwróci Ci uwagę odpowiedz mu, że to co się dzieje jest w pełni normalne, bo mały jest w takim wieku, a Ty masz wszystko pod kontrolą.