Matka - cyborg, nadczłowiek i superbohaterka! - Netkobiety.pl

Któregoś pięknego dnia zasnęłam z moją kilkumiesięczną córką w tym samym łóżku i obie padnięte przespałyśmy słodko całą noc. W naiwności swojej opowiedziałam o tym swojej mamie i usłyszałam - "Jak to? To ty spałaś? Jak mogłaś? Przecież ty masz dziecko!" Wychodzi na to, że jak sie ma dziecko to nie wolno spać

Od dawna mam gdzieś tego typu teksty, ale jestem  oczywiście wyrodna matką bo;

- nigdy , bez wstępnych oględzin typu sprawdzenie pampersa,nie wiedziałam o co płakały moje dzieci w wieku niemowlęcym, kiedy jeszcze nie umiały mówić, a przecież każda matka wie czy dziecko płacze przez bolący brzuszek czy z samotności, podobno to jakiś inny rodzaj płaczu jest
-kupy moich dzieci śmierdziały i to przyprawiało mnie niejednokrotnie o odruch wymiotny, a przecież podobno śmierdzą tylko kupy cudzych dzieci.

Podpowiedzi Mamy słuchałam, bo ona mądrą kobietą była.

Promienna - nie zawsze , ale szczęśliwa - tak.

Trochę paradoksalnie, ale to mój mąż bywał rozsądniejszy w wielu kwestiach związanych z opieką nad dziećmi.

Zgadzam się. Też nie jestem matką idealną.
Usnąć zdarzyło mi się kilka razy ale bez dzieci bo od razu wsadzałam je do łóżeczka, chociaż moje dzieci nie były zbyt mocno potrzebujące. Ale i tak wysługiwałam się często ojcem dzieci. Teraz też, po rozwodzie, musi zabierać dzieci raz na dwa tygodnie do siebie.
Karmiłam oboje tylko butelką/syna bo adoptowany a córkę ponieważ wygodniej-wiedziałam ile zjadała/ i nie żałuję tego. Więź z dziećmi mam, mimo częstych oburzeni w środowisku-co to za matka która nie karmi!!!!
I najważniejsze zawsze musiałam mieć dwie godz dla siebie - to wywalczyłam.
Może nie jestem typową Matką Polką- ale uważam się za szczęśliwą nie tylko kobietę ale i matkę.

Od razu przypomniała mi się doskonała reklama, w której mama prosi swoją córeczkę o dzień zwolnienia, bo właśnie się rozchorowała. Kojarzycie? A mamy przecież zwolnień nie biorą, nie chorują, nie mają urlopu, mamą się jest, a nie bywa.

Kiedy zostałam matką byłam młoda, energiczna, studiowałam, popołudniami dorabiałam, więc siłą rzeczy musiałam być zmęczona. Tak, bywałam zmęczona, czasem bardzo, ale faktem jest także, że młody organizm całkiem nieźle sobie z tym radził, więc ten trudny czas mimo wszystko wspominam bardzo dobrze. Mało tego, nie wiem czy nie był to najpiękniejszy okres mojego życia.

Miałam to szczęście, że nikt się nie wymądrzał, nie radził na siłę, nie próbował przekonywać, że tak czy tak na pewno będzie lepiej, a ja istotnie głównie kierowałam się własnym rozsądkiem i intuicją. Przy czym wcale nie czułam się najmądrzejsza, za to w tamtym czasie nawet nie bardzo miałam na kim polegać.

Z dzieckiem spałam, kiedy w nocy zostawałam sama (mąż był w pracy), bo tak mi było wygodniej i absolutnie nie bałam się, że zrobię mu krzywdę. Nigdy też nie czułam się winna, bo śpię, odpoczywam, wychodzę z domu, aby się zrelaksować. Dziecko w końcu zostawało pod dobrą opieką - zostawało ze swoim tatą. Ba, nie miałam problemu również z tym, aby maluch cały weekend spędził z zapatrzonymi w niego jak w obrazek dziadkami.

Niestety nie zawsze. Jesteśmy tylko ludźmi, a nie cyborgami o nadprzyrodzonych zdolnościach i siłach.

Z przykrością też stwierdzam, że dwa razy nawaliłam i zdarzyła nam się nieprzyjemna sytuacja. Raz mały spadł z blatu w kuchni - tego dnia był strasznie marudny, a uspokajał się dopiero wtedy, kiedy był przy mnie i mógł obserwować co robię, a że wówczas nawet nie siedział, to kołderkę położyłam po przekątnej blatu (układał się w literę "L"), a sama krzątałam się przy obiedzie. Chwila, dosłownie sekunda nieuwagi wystarczyła, aby się zsunął. Do dziś nie wiem jak to się stało, do dziś mam z tego powodu wyrzuty sumienia i do dziś na samo wspomnienie robi mi się ciepło. Na szczęście maluch spadł razem z kołderką, a na podłodze była miękka wykładzina - wyszedł z tego bez szwanku. 

Drugi wypadek miał miejsce w domu moich rodziców, w czasie świąt, w obecności kilku dorosłych, odpowiedzialnych osób. Syn już raczkował, więc wykorzystując chwilę naszej nieuwagi dostał się do choinki, pociągnął jedną z bombek i ją zbił. Zbił tak niefortunnie, że kawałek wbił się w policzek. Ślad ma do dzisiaj.
Więcej grzechów nie pamiętam . 

W tamtym czasie wszystko, dosłownie wszystko przyjmowałam naturalnie, więc fakt opieki nad dzieckiem oraz związane z tym trudy i wyrzeczenia również. Być może dlatego nigdy nie czułam się superbohaterką .

Dobre pytanie. Tutaj jest generalnie problem Polskiego społeczeństwa (szczególnie starszego), gdzie kobiety dostają etykietę MATKI POLKI.
Jeśli chodzi o spanie z maluszkami to mam nawet śliczne zdjęcie, które zrobił mi mąż, gdy zasnęłam z dziewczynkami . U mnie wstawanie na zwołanie sprawdzało się w 100%, ale to chyba zależy od przyzwyczajenia. Jak wiem, że muszę obudzić np. o rano 8.00 to mogę spać nawet parę godzin, ale wstanę parę minut przed budzikiem. Rady odnośnie kolki i innych "schorzeń" chłonęłam jak gąbka od kobiecej części rodziny. I rozpoznałam dwa różne płacze u dziewczynek: jeść, przytulić się.

Od czego jest opiekunka?! (Jeżeli kogoś nie stać niech faktycznie sobie dziecka nie robi i potem nie marudzi)

Nigdy nie spałam z własnym dzieckiem, jak dla mnie to syndrom ,,wujka pedofila'' spać z dzieckiem??? No jak dla mnie to normalne nie jest. Dziecko od niemowlaka powinno być uczone spać we własnym pokoju, samo we własnym łóżeczku. Wtedy wejdzie mu to w krew i nie będzie potem głupiej histerii z powodu ,,potwora za szafą''. Poza tym spanie z rodzicem bardzo szkodliwie wpływa na rozwój i seksualność dziecka. Tylko mu się tym krzywdę robi i sobie.

Jeszcze raz pytam od czego jest niania?

W sumie dzieci to nigdy nie był mój ulubiony temat, żeby wymieniać doświadczenia i poglądy z innymi matkami.  Jeżeli chciałam o coś zapytać, wolałam zapytać profesjonalisty pediatry, czy psychologa, w zależności od problemu.

Nigdy tego nie analizowałam i się nie zastanawiałam nad tym.

Nigdy nie odważyłabym się sama dziecka wykąpać, podać lek bez uzgodnienia z lekarzem, sama leczyć domowymi sposobami bez pomocy lekarza. Nie nigdy nie podejmowałam decyzji sama, jeżeli coś było nie tak, zazwyczaj wzywałam pediatrę na wizytę domową, na zdrowiu własnych dzieci się nie oszczędza. Tylko opinia lekarza, była w stanie mnie uspokoić ze to zwykła kolka, inne doświadczanej mamie bym nie uwierzyła.

Nigdy nie byłam ani zmęczona ani niewyspana. Dziecko ma matkę i ojca to dlaczego niby matka ma być niewyspana i ona się zajmować? Kobiety nie bądźcie głupie...

Raz, że to wstyd i dla dziecka i dla rodzica.

Dwa, ja się uwielbiam przytulać, i to mocno mój facet czasem na to narzeka że go uduszę że mu gorąco itd...no ale z facetem to z facetem ale z dzieckiem??? To taka krepująca sytuacja dla obydwu stron i strasznie niezręczna.

Trzy, zależy jakie rodzaje strojów do spania zakładacie. Ja np uwielbiam krótkie przezroczyste, koszulki, takie bardzo bardzo bardzo...nawet jak nic nie jest na rzeczy Ciekawe co by pomyślało dziecko o takiej mamie

Cztery, a jeżeli chce wiedzieć coś więcej na ten temat i obejrzyjcie film ,,Pani z przedszkola''. Czyli seksualność rodziców widziana oczami dziecka, i jej skutki.

Tego nie mówię, dziecko możesz przytulić jak dostanie dobrą ocenę pocałować w głowę, powiedzieć jestem z Ciebie dumna, albo nawet gdy dostanie złą ocenę powiedzieć nie martw się poprawisz.  Albo zwyczajnie przytulić.
Ale w łóżku, to tylko z chłopem, inne opcji nie biorę pod uwagę

Zostałam mamą 10 miesięcy temu i dobrze pamiętam jeszcze zmęczenie i nawet je nadal odczuwam. Jestem szczęśliwą mamą, jestem zachwycona moim synkiem ale nie będę kryć, że bywają chwile kiedy mam ochotę walić głową w mur (swoją oczywiście)
Od samego początku spałam z dzieckiem (nawet w szpitalu) i nigdy go nie przygniotłam. Jak pisała któraś z pań wyżej swoją poduchę kładłam niżej a dziecko wyżej i problem z głowy. Uważam, że człowiek to zwierzę stadne a w stadzie śpi się razem bo jest cieplej i milej ;P A tak poważnie, dziecko przez 9 miesięcy jest "zrośnięte" z matką i nagle trafia w ten zimny nieprzychylny świat co jest dla niego niemałym szokiem i ma od razu spać samo bo to jakiś wstyd?
Chyba nie należy się tu opierać na jakimś filmie z kina bo to jaką ktoś ma wizję świata nie ma nic wspólnego z fachową wiedzą.
Oczywiście nie mówię tu o tym żeby spać z 18-letnim dzieckiem w jednym łóżku ale z maluszkiem czemu nie? U niego potrzeba własnej przestrzeni dopiero się wykształci i wtedy przyjdzie czas na własne łóżko.

Popieram w 100 %

tak w ogóle powinno się oddac komuś dziecko do póki nie przestanie budzić się w nocy,robić w pieluchę,itd
Przeciez wychowanie dziecka w szczególności niemowlaka to taka mordęga.
Ludmiłaa oszczędź sobie,bo chyba nie masz wcale pojęcia co to jest prawdziwe macierzyństwo.
A i nie oddałabym niemowlaka nawet najlepszej niani.

Ja spałam z dziecmi,było mi po prostu wygodnie.
Nigdy nie przygniotłam,nie przykryłam za bardzo,ogólnie spałąm czujnie,więc każdy ruch dziecka mnie budził.

Wiesz nie mam potrzeby zatrudniania niani po to aby sie wyspać.
Napisałaś Ludmiłaa że nie odważyłabyś się sama dziecka wykąpać-przepraszam kto to robił za Ciebie?
Po co Ci były dzieci jak Ty podstawowych rzeczy nie potrafiłaś przy nich zrobić?

Ludmiło, Twoja matka również się pokarała.
Nie wiem czy masz dzieci czy nie, ale jeśli tak to szczerze im współczuję.

Nie ma to jak rodzić dzieci i oddawać je niańce, żeby móc leżeć i sie lenić. To tak przerażające, że aż śmieszne.

Prawdziwa kobieta udźwignie ciężar macierzyństwa, a nie skuli ogon i podrzuci dziecko obcej babie.

Nie zrozumiałaś mojego postu nawet w połowie...Cóż.
Rodzić dzieci, żeby się dowartościować? Suuuper.

Latem śpię nago,mój mąż także.Córka nie robi z tego kwestii.Często,gdy jesteśmy same śpimy razem.
Kiedy w domu jest mąż idę do córki pogadać z nią przed snem.To świetna chwila by pogadać o całym dniu.Córka nie zaśnie bez naszego gadania.Czasem,gdy jestem bardzo zmęczona zasypiam u niej.
Ty nie rozumiesz tego co oglądasz.Pani z przedszkola to KOMEDIA
Szkoda kasy na bilet.Twój facet powinien zaprosić Cię na Maca na hamburgera.

Akurat na ,,pani z przedszkola'' byłam bez faceta. Film, jak film ale miał coś w sobie, oprócz  kwestii intymności, większość naszych problemów, ma korzenie w dzieciństwie. Może komediowo przedstawiony, no ale jednak, w niektórych momentach, sama prawda
W moim przypadku było też tak, że ja nie chciałam żeby dzieci zbyt się do mnie  przywiązały, nie rozumiem czegoś takiego jak dziecko nie zostanie bez mamy, co 5 minut pyta o mamę, nie zaśnie bez mamy, jak dla mnie to chore i strasznie uciążliwe dla MAMY!
Znam tego małego kilku miesięcznego dzieciaka co się bez przerwy drze jak go ktoś poza rodzicami bierze. Na jego chrzcinach, jego matka nic nie użyła poza mordowaniem się z dzieckiem, bo nie poszedł na ręce do babci do żadnej ciotki, tylko ona albo ojciec.
Coś okropnego, oni byli organizatorami imprezy a cały czas musieli się dzieckiem zajmować.  Ale sama tak nauczyła to niech ma. Jakby od małego spał sam, ona by wychodziła bez niego, znałby dużo szersze grono ludzi problemu by nie było...

Znaczy ja nie dałabym na ręce dziecka, przypadkowej ciotce która pali, babci której trzęsą się ręce, albo jakieś 8 latce, która jak dotąd bawiła tylko własne lalki. Ale jakieś zaufanej osobie jak najbardziej, zostawiłabym nawet na tydzień.

Ludmiło, zrozum, że nie każda kobieta rodzi dziecko tylko po to, by usatysfakcjonować męża/znajomych. Nie każda kobieta rodzi po to, by się dowartościować. Nie każda kobieta rodzi i na tym kończy się jej rola matki. Nie każda wysługuje się opiekunkami/babciami. Nie każda.

Co się tyczy tematu wątku, każde z zacytowanych zdań słyszałam minimum raz.
Od różnych osób. Ale ja ogólnie będąc w ciąży postanowiłam, że syna wychowujemy wspólnie z mężem, jak będziemy potrzebowali pomocy/rady, to o nią poprosimy, w innym przypadku nawet nie chcę słyszeć pouczeń.

Mój synek spał w swoim łóżeczku do 3-ego miesiąca życia. Potem niestety wystąpiły zaburzenia snu, które trwają pośrednio do tej pory.
Syn po prostu budził się co kilkanaście minut. Nie sposób było go odkładać do łóżeczka tyle razy w nocy, więc braliśmy go do siebie. Po paru miesiącach była poprawa, pobudki z płaczem występowały rzadziej. Na chwilę obecną śpi w naszym łóżku - nam to totalnie nie przeszkadza i nigdy nie przeszkadzało. Ktoś (np. Ludmiła) może napisać, a co z intymnością, seksem, etc. No więc seks mamy, udany, ale niekoniecznie w nocy. Po prostu kochamy się, gdy dziecka z nami nie ma, a są takie momenty w ciągu dnia.
Nigdy nie bałam się, że syna przygniotę. Może dlatego, że mam lekki sen, nawet, gdy jestem bardzo zmęczona. Budzi mnie nawet delikatny ruch synka. Mimo to, wysypiam się w nocy.

Z tym uśmiechem dziecka, to prawda. Przynajmniej w moim przypadku dokładnie tak jest. Choćbym nie wiem jak była zmęczona, wkurzona, załamana - widok mojego dziecka poprawia mi nastrój i dodaje sił.

Rozpoznaję płacz mojego dziecka, już na oddziale po porodzie rozpoznawałam. Z tym słyszeniem płaczu też nie miałam problemu. Raz tylko, ale wtedy spałam w innym pokoju, a mąż z synem.

Wypadków kilka mieliśmy, ale nic (jak do tej pory) poważnego. Syn jest domowym alpinistą, łazi po krzesłach, stołach. Zdarza się, że zleci, ale nigdy nie zrobił sobie krzywdy. I oby nie zrobił.

1. Podobno w podbramkowych bardzo stresowych sytuacjach bardzo dobrze się spisuję, podobno adrenalina i wyzwania są dla mnie sprzyjające. A taka codzienność, normalność mnie przytłacza. Tracę sens, energię, nic mi się nie chce. Jak mam zadania wyzwania, czuję się potrzebna muszę działać, wtedy jestem jak ryba w wodzie.
2. Z teściami to mało bo oni potem wyjechali z kraju. Z opiekunką chyba dużo, chociaż doliczyć szkołę, zajęcia dodatkowe, to nie dużo. A ze mną, no faktycznie trochę mało, ale ja dużo pracowałam i chorowałam. Ja się męczyłam dużo szybciej niż inni. Więc ja nawet nie byłabym w stanie, zrobić tyle co matka polka.  To by mnie zabiło. Także czuje się usprawiedliwiona.
3. Nie, jakoś nie

Wątpię, ze to pamiętają, kiedy to było, ja ledwie pamiętam. Zresztą krzywda się im nie działa.  do mnie pretensje?  A dlaczego nie do ojca? W końcu to też jego dzieci...
Właśnie w ogóle w tm wątku jest tylko mowa o kobietach, o ich zmęczeniu, macierzyństwie tak jakby ojcowie w ogóle nie istnieli.

Może dlatego, iż globalnie uważa się, że najważniejsza jest matka.
I nie oszukujmy się (mam nadzieję, że mój mąż mi wybaczy), ale to matka robi najwięcej przy dziecku.

Generalnie.

Choć u mnie jest podział obowiązków. Jak jedno usypia dziecko, to drugie np. chodzi do niego, gdy te się obudzi.
Jedno karmi, drugie przewija.. Itp. robimy wszystko na zmianę. Mamy taką możliwość, ponieważ u nas w firmie mamy nienormowany czas pracy.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ludmiła, na pewno pamiętają.
Dzieci wiele rzeczy pamiętają, a my sobie nawet nie zdajemy z tego sprawy.
Piszesz, że źle im nie było, ale przyznaj, może to tylko Twój punkt widzenia?
Może zamiast świetnych prezentów i niani, wolałyby więcej czasu spędzać z mamą?
Któż to może wiedzieć.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Nataluszku, przecież na dobrą sprawę nic się nie stało
Przynajmniej miałaś córeczkę przy sobie.
Ja swojego synka dopiero dostałam potrzymać dobę po porodzie, a pod opiekę 2 doby po.
Za słaba byłam, nadciśnienie i te sprawy. Nawet go nie mogłam na rękach utrzymać.

Ludmłaa nie tłumacz się

Wracając do tematu, uważam matki za super-mega-bohaterki. Naprawdę.
Aczkolwiek boli mnie, że nie docenia się tatusiów, choć też dużo robią.

kawusia85 no to wiadomo. Tylko egoistyczny staruszek wymaga żeby się nim dzieci zajmowały. Ludzi mądrzy i poukładani, planują swoja starość, najmują opiekunkę, albo idą do domu starców. Bo nie chcą być ciężarem dla dzieci, wnuków. Ja sobie nie wyobrażam męczyć sobą swoich bliskich.
Ja się nie poświeciłam i nie wymagam żeby one o zrobiły dla mnie. Nawet nie am prawa. Bo widzicie takie poświecenie matki dla dziecko to też pułapka bo potem jest ten dług wdzięczności i trzeba ago spłacić, a w takim sposób rachunki są wyrównane, nie ma żadnego długu.
kawusia85 tak zupełnie swoja droga, po przeczytaniu twojego wątku ja się dziwię że ty jeszcze zachwalasz macierzyństwo ja po tym co ty przeżywasz z mężem, dzieckiem i teściami wyrzekałabym się takiej rodziny i macierzyństwa i 10 odradziła.

Cynicznahipo a co takiego robią tatusiowe?  za co ich można pochwalić? Nawet przykład z forum, w większości wątków tatusie są do bani. (no nie wiem jak twój mąż) ale większość kobiet tu nie ma przykładnego ojca dla dziecka.
Dlatego ja jeżeli nie byłoby mnie stać z własnej pensji pokryć opiekunkę i utrzymać siebie i dziecko, żyć na dobrym poziomie to nigdy bym się nie zdecydowała. Bo na facetach zdecydowanie nie można polegać.

Mogą robić wszystko (oprócz urodzenia i karmienia piersią ).
Na forum żalą się te, które mają problemy.
Te, które ich nie mają, nie muszą się tym chwalić. Ale to nie znaczy, że ich nie ma.

Nie po raz pierwszy napiszę, że współczuję doświadczeń

No cóż Ludmiło, trudności w rodzinie nie oznaczają, że mam się jej wyrzekać(choć nad teściami mogłabym się zastanowić). Rodzina stanowi dla mnie największą wartość w całym moim życiu, mój facet jest trudny owszem ale wzięłam z nim ślub i chcę pracować nad tą relacją bo to nie sprzęt AGD który się popsuł i trzeba kupić nowy i nie będzie sprawy. A dziecko pomimo wszystkich trudności jest największym moim szczęściem i uważam że macierzyństwo to dar, którego niektóre kobiety nie mogą doświadczyć choć bardzo chcą i cieszę się każdą chwilą z moim synkiem mimo, że funkcjonuję tylko dzięki kawie. Macierzyństwo doprowadziło mnie nieraz do rozpaczy i wzniosło na wyżyny szczęścia i nie zamieniłabym tego na żadną pracę na świecie. Wolę po 1000-kroć użerać się z własnym dzieckiem niż obcymi ludźmi w pracy, którzy wycisną człowieka jak cytrynę i wyrzucą kiedy opadnie z sił.

Już przecież pisałam i to proste jest
Żalą się te, które mają problemy, a forum po to właśnie m.in. jest.