Spełniony w życiu a jednak samotny. - Netkobiety.pl

Z ortografią sobie poradzisz. A co do reszty? Hm... Nie było zdrady? Przepraszam. Ja uczulona na to jestem.

Jeśli nic takiego sie nie wydarzyło, da sie coś z tym zrobić. Za chwilę dołączą do Ciebie inni. Podziela się spostrzeżeniami ze swoich "żyć". Ja zrobię to później. Mam robotę

Oto obrazek z dzisiejszych, zwariowanych czasów, z życia wielu młodych ludzi... Przez to tempo życia, spędzanie w pracy już nie ośmiu, ale więcej godzin, daje o sobie znać zmęczenie, brak chęci by wyjść gdzieś, czy poświęcić czas na jakieś swoje hobby itp. Jedynie co najwyżej zasiada się przed komputerem..  Autorowi wątku radziłabym porozmawiać szczerze z żoną. Zobaczyć jakie ma zdanie na temat waszej codziennej egzystencji. Może i ona ma już dość? Myślę że szczera rozmowa powinna pomóc i znajdzie się jakieś rozwiązanie. Powodzenia.

Odpowiem krótko. Rozmowa, bo tylko ona może coś zmienić. Porozmawiaj szczerze z mężem. Opowiedz wszystko dokładnie, tak na spokojnie, bez zbytnich emocji, żeby nie prowokować kłótni. Jeśli mąż będzie jedynie twierdził że to "babska histeria", pozostaje zmienić przynajmniej na ile się da, dzienny rozkład zajęć. Czy jest ktoś z rodziny, kto mógłby Ci pomóc przy dzieciach, zostać z nimi na trochę w ciągu dnia? Jakby tak było, mogłabyś wykorzystać ten czas dla siebie. Potrzebny Ci choć krótki odpoczynek.

Witaj skorzystaj z poradni dla małżeństw albo porozmawiaj z dobrą przyjaciółką ,siostrą żony ona może Tobie pomóc tak myślę powodzenia pozdrawiam gorąco masz gg to możemy popisać zapraszam

Jak ktos sobie wybiera nicka "rozczarowany zyciem" to naprawianie powinien zaczac od samego siebie.

Bardzo Ci współczuję. Rozumiem doskonale Twój problem. Ja mam trochę podobnie. Zyjemy razem z partnerem od 5,5 roku, trzy miesiące więcej się znamy. Na początku jak zawsze- kolorowo, miłość, motylki, obietnice, czułe słówka. opowiadał o tym, jaki on jest super, jaki ugodowy, odpowiedzialny, potrafi iść na kompromis etc. No może i nie jest złym człowiekiem, ale powiem Ci szczerze, że czasem mam ochotę wyjść i nigdy więcej nie wracać do tego człowieka. Wszystko się popieprzyło. Jest zimny, marudny, stał sie agresywny, chamski i uparty. Nie liczy się z moim zadaniem, a ja robiąc mu na złość pokazuje mu, że jego zdanie tez mam głęboko w poważaniu, choć tak nie jest. Ale skoro on ma swoje priorytety, a ja nie jestem najważniejszą osoba w jego życiu to jak mogę być miła, nie pozwolę mu na to, mam swoja dumę.
U Ciebie jeszcze nic straconego, macie dziecko no i wydaje mi się, że rutyna i przyziemne problemy "zjadły" Waszą miłość, a raczej jej miłość do Ciebie. Potrzeba Wam z pewnością wspólnego czasu, tylko dla Was i długiej rozmowy. Może pomoże. U mnie już nic nie pomoże, bo wszystkie zmiany są na krótko, potem wychodzi z niego potwór, chamski samiec, który nie potrafi żyć z kobietą.
Jestem załamana, bo nie tak miało wyglądać moje życie. Mam córkę z poprzedniego związku, patrzy na ten nasz żałośny związek i często przez nas płacze. A mi się serce kroi bo bym chciała wyjść z nimi razem na spacer, zapomnieć o konfliktach, ale dla niego liczy sie tylko praca i zdanie wspólnika, on test guru.
Dlaczego jedni potrafią żyć razem, rozmawiać ( bo to podstawa suklcesu), a inni jak Ty, jak ja, tkwią w czymś, co bardzo odbiega od szczęśliwego życia...
Pozdrawiam Cie serdecznie, życzę Ci szczęścia, wytrwałości i dużo siły, żeby coś zmienić, bo nie jest łątwo. Ja się chyba poddam, bo mi już tej siły brakuje.

Święte słowa... Ale są takie chwile, długie chwile w życiu, kiedy niby z pozoru wszystko jest w porządku, jednak wewnątrz jakaś pustka, niegojąca sie rana powstaje. I taki smutek, taki żal ogarnia człowieka, że trudno skupić się na pasjach, na relacjach z innymi, na sobie nawet i na rzeczach ważnych. Niby jeszcze kalendarz mówi, że to nie czas na refleksje, na podsumowanie, jednak Los płata figla i człowiek nic nie robi, tylko mysli, waży wartości, zastanawia się co by było gdyby... Jest mi źle. Bo się wypaliła moja miłość gdzieś i wiem, że to nie ja ją zabiłam. Obaliło się moje poczucie bezpieczeństwa, a to był cały mój świat. Teraz nic nie ma sensu. Nic...

Noe wiesz, ja juz nie jestem dziewczyna, a on nie jest moim "chłopakiem", jesteśmy tuż przed 40-tką i kawałek życia za sobą. Ja mam sporo czasu, z uwagi na niewidoczny, lecz niezwykle uciążliwy dla mnie kiepski stan zdrowia nie pracuję, siedzę w domu, głównie czytam, to moje hobby. Teraz zimą gdy pogoda jest jaka jest niezbyt chętnie wychodzę z domu, tzn wychodzę każdego dnia, ale załatwiam co mam do załatwienia, spotkam się z kimś, wypije kawę i wracam. Do swojego domu, do niego. Do człowieka, który tak pieknie opowiadał, że nawet uwierzyłam po kilku wcześniejszych porażkach. I żyję z nim, choć od kilku tygodniu nie śpimy nawet w tym samym pokoju. Nie umiem mu wybaczyć kilku incydentów, nie chce nawet już, bo straciłabym szacunek dla samej siebie i dała mu tym samym przyzwolenie na dalsze takie traktowanie mnie, a ja sobie na to nie zasłużyłam. nie potrzebuję sponsora, a jemu sie wydaje, że skoro pracuje, zarabia, to może być gnojem. Coś nie tak. Ja też mam swoje pieniądze, połowę tej kwoty, którą on zarabia ja mam siedząc w domu. poza tym mieszkamy u mnie, to był mój dom gdy go poznałam.
Ciężko coś zmienić, w coś się zagłębić, zapomnieć, nie myśleć, bo to wraca. i tak bezwzględnie wieje chłodem. Chciałam stworzyć ciepły dom, nasze gniazdko, w którym wszyscy będziemy dla siebie serdeczni. On tak nie umie, bo jedo matka go nie nauczyła czułości, bliskości, nie ma w nim potrzeby spędzania wspólnie czasu, nie ma potrzeby rozmowy. A gdy nie ma komunikacji, tej poprawnej, to nie można nic planować, nie można wyciągać konsekwencji z błędów. Jak będziemy po latach wspominać nasze wspólne życie? Kłótnie, ubliżanie, okropne awantury, szantażowanie się nawzajem, okłamywanie... On woli mnie okłamać dla "świętego spokoju", bo wie "jak bym zareagowała, gdybym się dowiedziałą". No ale o co do cholery chodzi?? Zaufanie to podstawa, mielismy być jednością, dzielić się wszystkim, a co mamy? on kombinuje, a ja go szpieguję, bo wiem, że coś ukrywa i szukam dowodów, to jest chore! Ja nie chce tak żyć, chcę prawdziwej miłości, bo to co jest miedzy nami, to się nadaje na scenariusz do taniej telenoweli. Ale jak z tego g...na wyjść to ja pojęcia nie mam.

rozczarowany życiem a jak u Ciebie po Nowym roku?? u mnie trochę lepiej ale jak długo to potrwa? nie łudze się że długo.

Gośka to nie takie proste spakować go i już. mamy kredyty, kilkadziesiąt tydięcy, nie wiem nawet ile, 60 około. Kilka na mnie, kilka na niego. Dopóki jesteśmy razem to się kręci, a gdybyśmy się rozstali to tylko komornik. On pracuje, ja nie. Ze swojej "pracy" i mam kilkaset zł miesięcznie, oprócz tego wspólnie mamy mały interes, który daje nam jakieś 1 tys zł, ale ani ja bez niego bym tego nie mogła robić, ani on sam beze mnie. Poza tym ma swoją firmę oprócz stałej pracy i też to przynosi dochód. Ja werbuję mu klientów, zajmuję się reklamą w prasie, w necie, wizytówki, ulotki. Jestęsmy od siebie zależni.
A co do seksu... Żałosne. Ja moje potrzeby zminimalizowałam, bo on ciągle zmęczony, bo nie ma ochoty, bo ile można... to jego teksty. No i tak raz na tydzień najlepiej. Zrobic swoje i po sprawie. Ja zawsze chciałam inaczej, dłużej, częściej, z jakąś oprawką, fantazją, lubię w różnych miejscach, o różnej porze, a on chmmm, no tu się nie dopasowaliśmy. Ale coś za coś. Dopóki było dobrze w miarę między nami to ja to sobie wszystko racjonalnie tłumaczyłam, ale ostatnio zastanawiam się czy było warto. Nie kochałam się z nim kilka m-cy, nie wychodzimy nigdzie razem też tak jakoś, nikt do NAS nie przychodzi, tylko do mnie moje koleżanki czasem, albo jego wspólnik. Snuję się godzinami spacerując z psem, zazdroszczę ludziom szczęścia. To taka pozytywna zazdrość, bo nie chciałabym dla nikogo źle, tylko taki żal mam do siebie, że chyba źle wybrałam i do niego, że taki los mi zgotował. ja jestem cholerną romantyczką, on zimnym dziadem. To się akurat nie zmieniło, zawsze taki był. Całymi dniami pracuje, a ja nawet jestem zadowolona ostatnio, bo jak go nie ma to się nie kłócimy, przychodzi wieczorem, coś zje, coś zrobi i idzie spać do drugiego pokoju, bo ja zamykam drzwi swojego, żeby go nie oglądać. Przekazujemy sobie tylko ważne informacje, najczęściej telefonicznie, bo w domu napięta atmosfera i zwykle nawe info, że kurier przyjechał kończy się kłótnią jak dzisiaj, bo wiedział, że ma przyjechać, ale widząc auto przed bramą stwierdził, że to napewno kto inny, bo nieoznakowane... zamiast wyjść i spytać do kogo i w jakiej sprawie. Zrobi wszystko, żeby ust nie otworzyć i nie użyć narządu mowy, najlepiej milczeć, nawet w takich sprawach nie potrafi nic porządnie załatwić. ja juz wysiadam psychicznie. potrzebuję jakiejś odskoczni, ale nie mam na nia pomysłu. ja nawet nie mam kolegów!  Odkąd go poznałam był tylko on. i jak na tym wyszłam...
Gosiu życzę Ci, żeby Twojemu się oczy otwarły, żeby zatęsknił za Waszym towarzystwem, za bliskością, czułością, za byciem z Wami przez duże "B". Bo ja sobie takiego układu jak u Ciebie też nie wyobrażam... Zawsze wydawało mi się, że gdy dwoje ludzi się kocha i porozmawia, to dojdą do jakiegoś konsensusu. Ale ostatnio już zaczynam już w to wątpić, bo do tego trzeba dwojga, trzeba chcvieć coś zmienić i zacząć od rozmowy, a zmiany od siebie. ech do bani. Do bani to życie czasem jak człowiek podejmie raz niezbyt trafną, pochopna decyzję...