mąż stracił do mnie zaufanie przez moją chorą zazdrość - Netkobiety.pl

1. poprawić poczucie własnej wartości
2. przestać traktować męża jako osobę niepełnosprytną
3. przypomnieć sobie/dowiedzieć się na czym polega różnica między nadopiekuńczą matką a żoną-partnerką
4. działać zamiast tłumaczyć

Czyli Wy także widzicie coś złego w tym, że chciałam po niego pojechać? Ja zwykle byłam taka troskliwa i opiekuńcza, chyba mam to w genach bo moja mama jest dokładnie taka sama. Co do znajomych ja jakoś nie mam potrzeby spotykania się, po prosty.  Powinnam odpuścić? Tylko jak poznam granice do którego momentu odpuszczenie jest dobre? Żeby mężny nie pomyślał, że sobie wszystko odpuściłam i przestało mi zależeć. Mam mętlik w głowie
Ps. Czy jest szansa, że odpracuje to zburzone zaufanie?
Wielokropku, jak mam działać?

Dziękuje za szczere słowa. Wiele prawdy w tym jest. Tylko najgorzej jest wcielić w życie coś jeśli się tego nie rozumie..
Jest mi tak ciężko go zrozumieć, ponieważ ja bym była zadowolona gdyby mój mąż chciał po mnie przyjechać w nocy, i nie miałabym nic przeciwko temu.

Czym innym jest propozycja złożona przez partnera/partnerkę, czym innym ta sama propozycja złożona przez osobę-bluszcz.

Oj dziewczyny ja gdzieś w środku wiem, że macie racje, ale rozum podpowiada co innego a emocje co innego
Kejter powiem tak : to są znajomi z pracy, byli razem kilka razy na piwie - na palcach jednej ręki można by zliczyć, wszyscy mają partnera/partnerkę i nie biorą go na spotkanie - idą od razu po pracy. Więc chyba dziwnie by wyglądało gdyby mój mąż wyskoczył, że idzie ze mną. A co do przyjazdu po niego chyba nie doczytałaś dokładnie powiedział, że jeśli chce to mam przyjechać ale będzie myślał, że robię to po to by go kontrolować.

Wielokropku, dziękuję Ci za Twoje wypowiedzi. Mimo, że wiem, że robię źle, mimo, że się staram zmieniać, osoby z zewnątrz potrafią ocenić inaczej sytuację i wiele dać do zrozumienia. Chcę się zmienić, chcę być inna!

PS. Ale jakby na to spojrzeć z innej strony - Kejter czytając to co napisałam pomyślała, że może mieć coś do ukrycia i dlatego woli wrócić sam. Więc nie ja jedna mam (czasem) głupkowate myśli.

Margolinka, masz rację
Dziękuję Wam za to, co mi tutaj piszecie, pokazujecie mi, że to ja robię dalej źle i dalej zbyt bardzo skupiam się na tym co JA bym chciała a nie na tym co on czuje.
Najbardziej na świecie pragnę być fajną żoną - nie nadopiekuńczym bluszczem.

Otóż to, do tej pory właśnie tak było. Choćbym nie wiem ile myślała i kiedy wszystko,naprawdę wszystko wskazywało na to, że jest ok i  nie mam powodu do niepokoju, ZAWSZE znalazłam choć malutki powód (wg mnie), żeby od razu się martwić, że jednak jest coś nie tak. Muszę to zwalczyć, bo nie dość, że zabiję jego miłość do mnie, nasze małżeństwo to jeszcze zniszczę siebie...

Kejter nie, nie dał. To ja zwykle byłam zazdrosna, nie o jego zachowanie, ale o coś co mi się umyśliło w głowie.. Jego znajomych z pracy nie znam, nie wiem jak się zachowuje w stosunku do nich, ale gdziekolwiek jesteśmy razem niezależnie czy sami czy ze wspólnymi znajomymi nie daje mi powodu do zazdrości, powiedziałabym, że wręcz przeciwnie bo nie raz słyszałam od znajomych, że po tylu latach razem widać jak on dalej mnie kocha bo niezależnie gdzie jesteśmy to dużo przytula, trzyma za rękę itd. Wydaje mi się, że bardziej chodzi o moją zaborczość - o to, że jest mi przykro, że wychodzi beze mnie (mimo, że jest to rzadko), i wtedy wkręcam sobie, że woli spędzać czas z kimś innym, może mu się nudzi życie ze mną. Wiem, że tak nie jest ale w takich momentach emocje biorą górę i się rozpędzają mimo, że tego nie chcę. Poza tym, prawda jest taka, że od jakiegoś czasu z przyczyn nie zależnych ode mnie siedzę w domu i nie pracuje, czuje się jak kura domowa - mimo, że dbam o siebie, starałam się ładnie wyglądać jak przychodzi z pracy, być pachnąca i uśmiechnięta to czuje się gorsza niż te jego koleżanki z biura... Do tego, od czasu kiedy staram się zmieniać swoje zazdrosne zachowanie co jakiś czas pytam go czy widzi te zmiany (mój mąż jest ogólnie osobą, która nie lubi rozmawiać o uczuciach i emocjach, ciężko też po nim rozpoznać jakieś emocje) a on ostatnio mi powiedział, że te moje pytania zaczynają robić się uciążliwe. Nie wiem czy znów ja zawaliłam? powiedziałam, że skoro on nic nie okazuje to chciałabym wiedzieć, czy moje starania przynoszą efekty, przecież rozmawiać trzeba. Po prostu ostatnio znów wpadłam w jakąś głupią pętle bo na prawdę zatraciłam granicę co jest dobre a co nie, nie wiem już czy ja za dużo od niego wymagam?

Z brakiem zaufania jest ogromny problem.

Ścisła kontrola zawsze wychodzi bokiem, brak kontroli również.

Wg mnie masz za dużo czasu na myślenie co tez za świństwa maż ci urządza.
I swoja droga myślisz o tym aż doprowadzisz do tego ze twoje "chore marzenia" się spełnią.

Duże znaczenie ma to jak myślimy i o czym myślimy. Tu nie ilość a jakość się liczy.

Co do odbierania męża ze spotkań.
Postaw sprawę jasno będę w samochodzie dam znać ze jestem. Absolutnie nie wchodzisz nie podglądasz nie szpiegujesz.
Mówisz, chce żebyś bezpiecznie do domu dotarł.

Kolejna sprawa, sama wpychasz go w ramiona koleżanek. Tym swoim zachowaniem.

Zupełnie nie rozumiem dlaczego. Dał ci powody do braku zaufania, złapałaś go na kłamstwie czy nieuczciwości.
Nie tłumacz mi tu się mamusią (bluszczem) bo obie chore jesteście.

Aż się boje myśleć jaką matką będziesz jak się o 180 stopni nie zmienisz.
Przecież cię to wypala niszczy od środka, za chwile będziesz zgorzkniała staruszką.