zdrada z innej perspektywy - Netkobiety.pl

Witam wszystkie forumowiczki. Jestem tu nowa i pierwszy raz sie udzielam na forum. pisze, bo sama juz sobie z tym nie radze. nie licze na rady, bo w zaistnialej sytuacji pozostaje mi tylko czekac. Niestety, mojej historii nie da się opisac w kilku zdaniach. Ale do rzeczy.
kilka miesiecy temu poznalam wspanialego chlopaka. zabawne, ale na samym poczatku znajomosci nawet nie chcialam z nim byc. po prostu chcialam zrobic na zlosc mojemu bylemu chlopakowi (ktory mnie zdradzil ze swoja byla dziewczyna) i bawilam sie cala impreze z R. , kumplem mojego bylego. R. nawet nie byl w moim typie, ale fantastycznie nam sie rozmawialo, tanczylo itp. Poza tym udalo mi sie zemscic na "eksie". Po imprezie R. poprosil mnie o nr telefonu, nastepnego dnia zadzwonil by sie umowic. Ale ja odwolalam randke. Nastepnego dnia jednak sie spotkalismy- ot niezoobowiazujacy wypad na piwko. pozniej R. zadzwonil i chcial sie spotkac znowu... Kolejne randki byly boskie... Dlugie rozmowy, pierwszy pocalunek, przytulanie... tylko my sie liczylismy... świat wokol nas nie istnial. niestety, konczyl sie rok akademicki i R. musial wyjechac do domu. ja zostalam, bo nie wracalam na wakacje do domu (mieszkamy w roznych miejscowosciach). musialam pisac magisterke, a w domu nie mialabym takiej swobody. Myslalam, ze kontakt sie urwie i znajomosc z R. skonczy sie na tych paru cudownych chwilach. ALe R. codziennie dzwonil po kilka razy dziennie, wysylal mnostwo smsow, pisal na gg... Wiec zalezalo mu na utrzymaniu kontaktu. wiem, ze wczesniej mial za soba 5-letni zwiazek, ale sie rozstali (zanim go poznalam), bo nie pasowali do siebie. R. mial do mnie przyjechac na pare dni najpierw w lipcu, niestety jego wizyta przesunela sie na sierpien. nie moglam sie doczekac tego spotkania. wiedzialam, ze R. tez tego bardzo chce, inaczej by nie pisal, nie dzwonil, nie szukal kontaktu ze mna.
te 8 dni w sierpniu byly najcudowniejszymi dniami w moim 24-letnim zyciu... czulam sie jak w bajce, jak we snie. slyszlalam od R., ze jestem dziewczyna z jego marzen, ze na taka dziewczyne czekal cale zycie, ze mnie kocha... ON wypowiedzial te slowa pierwszy, ja odpowiedzialam dopiero za 3. razem. czulam, ze w koncu los sie do mnie usmiechnal, ze wreszcie znalazlam swoja druga polowke, Tego Jedynego... balam sie tylko, ze jak R. wyjedzie, to czar prysnie. Na szczescie pozytywnie sie rozczarowalam... bylo jeszcze cudowniej. pozniej przyjechal jeszcze raz w sierpniu na kilka dni. potem we wrzesniu znowu byl, bo zaprosliam go na wesele mojego brata. Sielanka trwala. Cala rodzina go polubila, mowili, ze R. to swietny chlopak. Cieszylam sie swoim szczesciem.
Jedyne, co mi przeszkadzalo, to fakt, iz jego rodzice nic o mnie nie wiedzieli. ze musial wymyslac jakies wymowki, zeby do mnie przyjechac. bolalo jak cholera, ale tlumaczyl mi, ze nie moze na razie o mnie powiedziec, bo najpierw sam musi odbudowac zaufanie rodzicow. "Skoro moi rodzice mi nie wierza, to dlaczego mieliby wierzyc mojej nowje dziewczynie?". na moje slowa, ze pewnie caly czas maja A. jako jego dziewczyne, strasznie sie smucil. mowil ze boli go to ze mu nie ufam. wiec staralam sie odpuscic. wmawialam sobie, ze powie o mnie, kiedy sam bedzie chcial. wierzylam w to, ze R. traktuje mnie powaznie, bo ktory chlopak przedstawia znajomym dziewczyne, z ktora nie wiaze przyszlosci, "to moja przyszla zona", przytula, obejmuje przy znajomych, trzyma za reke. Gdy moj telefon zaczal sie psuc, R. dal mi drugi, zeby miec ze mna kontak. nie bylo dnia, zebym nie wiedziala, co sie z nim dzieje, z kim jest i co robi. Jak mialam mu nie ufac?
niestety, po weselu okazalo sie, ze moj ukochany musi wyjechac na miesiac do Norwegii. A juz sie cieszylam na pazdziernik, bo wiedzialam, ze R. wraca na studia. No ale stwierdzilam, ze tyle juz czekalam, ze ten dodatkowy miesiac tez wytrzymam. Poza tym mowil mi, ze pojechal tam zarobic na wycieczke dla nas, ze dla mnie warto. na moje slowa, ze nie musi tego robic, ze najpierw niech pomysli o sobie, R. odpowiadal "Ale ja chce z Toba pojechac!!! ja to robie dla nas". codziennie utwierdzal mnie w przekonaniu, ze jestem jedyna, wyjatkowa, ze kocha tylko mnie.
Niestety, cos, co sie wydarzylo tydzien temu, zburzylo wszystko. moj ukochany przez przypadek skopiowal fragment rozmowy, a wraz z nim nazwe kontaktu na gg "ukochany ***(tu ksywa jego bylej dziewczyny). Spytalam, dlaczego ma tak zapisana byla dziewczyne. strasznie sie zirytowal. poklocilismy sie. wyslal sms, ze nie chce ze mna na razie kontaktu. nie spalam cala noc. znowu mialam wyrzuty sumienia, ze nie ufam mojemu chlopakowi.
Rano dostaje informacje, ze mam wiadomosc na poczcie. Ten e-mail zwalil mnie z nog. R. napisal, ze nie mozemy byc dalej razem, bo on musi wrocic do A. Bo ona go potrzebuje z racji swojej choroby (powaznej, niewazne, jakiej). Stwierdzilam ze nie moge tego tak zostawic, ze bede walczyc o swoja milosc... napisalam do A. ze ja naprawde kocham R, ze jest nam razem cudownie, a ze jej moze pomoc jako przyjaciel. i ze skoro im nie wyszlo, to musi o czyms swiadczyc. zeby dala nam szanse i pozwolila byc szczesliwym.
jej odpowiedz byla dla mnie jeszcze wiekszym szokiem. Okazalo sie, ze ona nic o mnie nie wiedziala. Malo tego: R. z nia WCALE NIE ZERWAL!!! Na poczatku A. nie chciala w to uwierzyc, ale w miare naszej rozmowy doszlo do niej, ze ja nie klamie. Za duzo faktow sie zgadzalo, za duzo rzeczy o R. wiedzialam. Serce mi pekalo... Moj ukochany zdradzal ze mna swoja dziewczyne (o ktorej ja nic nie wiedzialam) i jednoczesnie zdradzal mnie z nia... Oszukal nas obie. Bolalo i boli nadal. W dodatku on miał do mnie pretensje, ze odezwalam sie do A. Ale przeciez sam mi mowil, ze A. o mnie wie, wie o nas. Rozbilam związek, o którym nie mialam pojecia. Który podobno sie skończył, zanim R. zaczal się spotykac ze mna. Pozniej przepraszal, pisal, ze nie wie, czemu tak postąpił. Ze nie chciał mnie po prostu wykorzystac, ze mnie tez kocha? Ze chciał mnie wiecej i wiecej. Az zaczęło go to przerastac. Dlatego chciał to skonczyc. To tak strasznie boli? Nie mogę jesc, nie spie w nocy, bez tabletek uspokajających nie bylabym w stanie wstac z lozka.
On chce wrocic do A. Ona go nie chce. Pisalam mu, ze jak ona go odrzuci, ja jestem w stanie dac mu szanse, wybaczyc, spróbować jeszcze raz. Kocham tak bardzo, ze potrafiłabym wrócić. Napisal, ze nie chce? ze nie umiałby mi spojrzec w oczy po tym, jak bardzo mnie skrzywdzil. Odpowiedziałam, ze ja i tak będę czekac? może jednak sobie o mnie przypomni? o tym, jak nam było cudownie. Nie wierze, ze z jego strony była tylko namiętność, tylko zauroczenie. Jego oczy mówiły wszystko.
R. za tydzień prawdopodobnie wraca do Polski. Spotka się z A. i od jej decyzji właściwie zalezy wszystko. Jeśli wroci do niego, ja się wycofam i pozwole chociaż im być szczesliwym. Z czasem przestane plakac, może zapomne. Jeśli nie, będę walczyc o swoja milosc.
Nie bol jest najgorszy. Bol odrzucenia, rozstania. Tylko ta bezsilność. To czekanie. Nie potrafie bez niego zyc. Jeśli nie będę z nim, będę sama. Nie umiałabym zaufac. Nie chce znowu cierpiec. Nie zniose tego po raz kolejny.