Być humanistą - to wstyd? - Netkobiety.pl

Dodam że napisałem również w tamtym off, że być humanistą to nie wstyd, bo humaniści są potrzebni tak samo jak inżynierowie. Ale nie wmówisz mi że ktoś z pierwszej piątki np. Inżynierii z UW, będzie zarabiał na poziomie humanisty mającego ten sam wynik. Nie będzie. Wiem to z doświadczenia. Nie stać mnie było na przyjęcie do pracy ekonomisty z pierwszej dychy UE w Poznaniu. I facet miał rację. Miał wiedzę, umiejętność, świadomość swojej wartości. Mam z nim kontakt. Ale to co wyrabiał na studiach dla dobrego dyplomu, dla mnie było szokiem. Dzisiaj przynosi zyski firmie w której pracuje i zarabia ogromne pieniądze. Podobnie było z  informatykami. Przeciętni się cenili, ale ci naj? Głowę urywa.

Dane na 2013 r.

Jestem humanistą. Chociaż ja bym powiedział inaczej, jestem nogą ścisłowcem, bo przecież humanista to taki Da Vinci który w obu dziedzinach się spełniał. Na stan konta nie narzekam.
Natomiast jak już gdzieś pisałem. Nie rozumiem ludzi, którzy idą na politologię, a z politologią nie wiążą przyszłości. Ja licencjat zrobiłem właśnie z politologii bo zawsze się tym interesowałem, nawet chciałem zostać politykiem, działałem w partii, startowałem w wyborach, ale "koledzy" partyjni tak mi obrzydzili politykę, że trzymam się od niej z dala. Takich osób jak ja na kierunku było może z 5-6. Które faktycznie przyszły na ten kierunek chyba tylko po to, żeby zdobyć papier i mieć jakieś tam studia. No i jak nie trudno się domyślić osoby, które przyszły na te studia po coś odnaleźli się w świecie polityki, niektórzy w administracji publicznej, czy różnych służbach (np. policja czy wojsko - dwóch jest oficerami, jeden w wojsku inny w policji). Natomiast reszta wiadomo sprawa. Kasa, zmywak za granicą itd.
Problemem tych kierunków jest to, że ludzie na nie się zapisują, ale nie wiążą w ogóle z kierunkiem przyszłości i nic na studiach nie robią, żeby to się zmieniło.
W sumie jak widziałem ostatnio jakieś statystyki to w czołówce było również prawo. Aż dziw że w tej ich nie ma:)

To wszystko zależy od tego, dlaczego się jakiś kierunek wybiera. Jeśli po to, żeby coś studiować, cokolwiek, to marne szanse na sukces. A jeśli po to, żeby realizować swoje zainteresowania, z jakimś planem na życie (który i tak się zmodyfikuje), to te szanse rosną. Nie ma znaczenia, czy to kierunek humanistyczny, medyczny czy techniczny.

Marcjano, wklejam twój post z innego wątku, przeglądam różne tematy, chociaż nie we wszystkich biorę udział. Mam wrażenie że tym wpisem sobie zaprzeczasz. no to jak jest? Wiesz, cenię szczerość.
Więc albo jesteś, albo nie jesteś. mogę wkleić wiele innych, ale wybacz, w moich oczach twoja wiarygodność "odrobinę" zmalała.

Niestety na moich studiach wkładano nam do główek, że jesteśmy wybrańcami losu, przed nami świetlana przyszłość na rynku pracy, a nasz kierunek jest elitarny. Weryfikacja, dodam, że bolesna, nastąpiła jeszcze zanim odebrałam dyplom. Większości znajomych to samo dotyczyło. Sporo z nich dziś pracuje w szkołach za marne grosze narzekając jednocześnie na rząd (niezależnie od tego, kto akurat rządzi), bliżej nieokreślonych "ich" i ogólną sytuację społeczno-gospodarczą. Poza narzekaniem nie robią nic, by zarabiać więcej. No bo to przecież wymaga wysiłku, a biedny nauczyciel po 18 godzinach jest już przepracowany .
Jeśli jesteśmy humanistami, ale poza milionem nieprzydatnych, choć niezwykle interesujących fakultetów nie mamy żadnym umiejętności, to nie dziwmy się, że pracy też nie będzie, albo zapłacą nam mało. Dlatego warto znać języki obce, mieć prawko, skończyć jakąś trudną podyplomówkę i inwestować w różne kursy i szkolenia niekoniecznie związane ze skończonym kierunkiem.
Ja po studiach humanistycznych zajmuję się copywritingiem, marketingiem internetowym i jeszcze kilkoma zajęciami zupełnie innymi niż to, co kończyłam. Działam, rozwijam się i nie narzekam. Mój sukces zależy w głównej mierze od tego, co umiem, a nie od tego co mam na dyplomie.

nie wiem czy tak przekłada się wykształcenie na pracę jaką się wykonuje
walczyłam z moim synem, żeby poszedł na Politechnikę, nie chciał wybrał Uniwersytet
argumentem moim było to, że inżynier zawsze znajdzie pracę
on twierdził, ze teraz świat jest inny, wybrał po swojemu ... i dobrze zrobił
skończył studia na których miał trochę informatyki, potem Erazmus gdzie właściwie nauczył się języka i wystarczyło, żeby mieć pracę
koledzy, którzy pokończyli Politechnikę nie mieli takich luzów jak mój imprezowicz, czy lepiej zarabiają - nie wiem
odnoszę wrażenie, że w dzisiejszych czasach  nie tylko wykształcenie ma znaczenie

Wykształcenie to nieistotny dodatek.Zwykła obrotność + doświadczenie w różnych branżach.Im więcej tym lepiej.

W UK nie ma takich zależności jak w Polsce. Na moim uniwersytecie ludzie kończyli iberystykę czy literaturę klasyczną i lądowali jako brokerzy w city. Oczywiście są specjalizacje, jak np. inżynieria, kiedy z założenia będzie się mosty budować a nie pracować w agencji reklamowej, ale to raczej margines.

Ludzie studiują by wykazać się umiejętnością organizacji, inteligencją, logicznym rozumowaniem, które wystarcza do większości zawodów.

humanista wie, inżynier umie.Ot, różnica.
Osobna sprawa, że jak się jest doskonałym specjalistą w jakiejkolwiek dziedzinie, to dobrze płatna robota w zawodzie się znajdzie.
Mój ulubiony przykład znajomej, która jest po teatrologii- obiektywnie najbardziej kretyński kierunek jaki sobie można wydumać.A ta skubana niezłą kasę ma i dupę po całym świecie wozi na cudzy koszt.

Tak a propos pracy dla humanisty - sama aktualnie jej poszukuję, więc rano weszłam na znany lokalny portal z ogłoszeniami. Była oferta o takim właśnie tytule, a praca oczywiście w call center na zlecenie za 1100 na rękę . Pracodawcom jak widać naprawdę się wydaje, że osoba po kierunku humanistycznym to jełop, który nie jest w stanie ogarnąć niczego ponad wciskanie ludziom kitu przez telefon.

Dziś panuje jakieś dziwne przeświadczenie, że urzędnik to krwiopijca zarabiający nie wiadomo jakie pieniądze, będący przeciwko społeczeństwu i wydający idiotyczne decyzje. Generalnie urzędnik to zdaje się być wróg nr 1. Ludzie zapominają (dużo w tym winy mediów), że to nie ta Pani w okienku tworzy przepisy tylko rząd, sejm i ministrowie, a urzędnik ma te przepisy wykonywać. A potem programy pełne płaczu, że człowiek się nie załapał bo miał dochód o 5 zł za duży i jacy to urzędnicy są bez serca. A co ma zrobić urzędnik skoro przepis mówi jasno? Ryzykować swoją pracą i wydać decyzję niezgodnie z prawem? Albo z drugiej strony. Ok. To podnieśmy o te 5 zł, kwota rośnie, ale zaraz się odezwie w kolejce kolejny który teraz też przekroczył o 5 zł i potem kolejny, kolejny i kolejny i tak w kółko Macieju. Poza tym urzędnicy mający kontakt z petentem są najczęściej bardzo słabo opłacani. Ostatnio przeglądałem widełki płacowe urzędników w urzędzie miejskim i szeregowy urzędnik zarabia już teraz mniej niż pracownik marketu. Dlatego w tym kraju niektórzy wstydzą się przyznawać, że są urzędnikami bo zaraz atakuje go zgraja rodaków, że kupę kasy zarabia a nic nie robi. Może i urzędników jest za dużo. Może i dobrym pomysłem jest drastyczne ograniczenie etatów, ale za tym powinna iść naprawdę wysoka podwyżka dla tych dobrych.