Dorosłość, dojrzałość - kiedy się ustatkować i co to znaczy? - Netkobiety.pl

haha dokładnie, tak to jest

"Kiedy Wy czułyście się w pełni dorosłe? Czym dla Was jest "ustatkowanie się"?"

Kiedy mialam 14 lat tak mysle. Jednak dla mnie dziecinstwo to bylo czekanie na doroslosc w wiekszosci czasu. W wieku lat 13 czulam sie na 22 , w wieku 22 lat czulam sie jakgdybym miala 50

Ustatkowanie sie? To dobrze rozwijajaca sie kariera zawodowa, samochod, dom/ mieszkanie.
Oszczednosci w banku i dom w sensie miasto, ktore jest miejscem moim na swiecie. Dla mnie osobiscie oczywiscie, nie znaczy, ze ogolnie.

"Na jakiej zasadzie decydowaliście, gdzie chcecie mieszkać? Praca, partner?"

To zalezy, czasem mam zryw zeby gdzies pomieszkac na jakis czas. Czasem praca mnie gna. Partner nigdy nie bedzie dla mnie czynnikiem za ktorym sie przeprowadze, partner musi za mna jezdzic gdzie ja chce.
Moim domem jest Londyn.
Mowiac dom mam na mysli jedyne miejsce za jakim tesknie kiedy tam mnie nie ma. Miejsce, ktore tak jest mi bliskie, ze prawie ze mna zrosniete. Takie do ktorego wyrywam sie kiedy dlugo go nie widze.
Lubie inne miejsca, czasem sie wyprowadzam na rok czasem na kilka lat, ale to jest moja baza.
Dlatego, ze jest za duzym miastem by mogla je dobrze poznac. Jest niebezpieczny i bezpieczny w tym samym czasie. Brudny, halasliwy, piekny w nocy. Przeraza mnie i fascynuje i pociesza, dodaje mi sily i inspiruje.
Jednak nie ma nic wazniejszego dla mnie od kariery zawodowej i dla niej wyprowadze sie z Londynu nawet na 20 lat jesli bede musiala.

"kiedy jest się "ustatkowanym"?"

Kiedy sie czuje ustatkowanym. Mysle, ze to stan ducha tez, pewien rodzaj spokoju.

Zamieszkałam tam, gdzie poczułam się dobrze, a że wcześniej rozmawiałam na ten temat z przyszłym mężem i oboje mieliśmy podobne zdanie, a przy tym oboje mogliśmy dojeżdżać do pracy bez potrzeby jej zmiany, to wybór wydał nam się prosty. Kupiliśmy mieszkanie i zamieszkaliśmy tam, gdzie zaprowadziła nas intuicja, podpowiadając, że to jest właśnie to miejsce, w którym chcemy stworzyć dom. Dodam, że nie jest to miasto, z którego ja czy mąż pochodzimy, żadne z nas tutaj nie chodziło do szkoły, nie studiowało ani nie pracowało. Trzy razy zmienialiśmy mieszkanie, ale nigdy nie przyszło nam do głowy, aby przy okazji zmienić również miasto, co chyba znaczy, że był to dobry wybór.

Nie. Gdyby mi się nie spodobało, to nie stanowiłoby dla mnie problemu przeniesienie się gdzieś indziej. Jak dotąd nie poczułam takiej potrzeby.

Chyba nie mam takiego momentu, który mógłby stanowić wyraźną granicę pomiędzy czasem nastoletnim a dorosłością. Nie jest to bowiem ani wyprowadzka z domu, ani podjęcie pracy, ani wyjście za mąż. Jeśli jednak miałabym koniecznie szukać, to chyba najbliższy temu stwierdzeniu byłby moment, kiedy zostałam matką i poczułam, że jestem w pełni odpowiedzialna za inne życie.

Dla mnie nie do końca. Jestem odpowiedzialna za siebie i za kota (bo nie jako cecha charakteru), samodzielna, wiem, że zadbam i o siebie i o tego kota, bo to muszę, natomiast jeśli chodzi właśnie o charakter, to raczej przejawiam skrajną nieodpowiedzialność tak na co dzień.

Bardziej mi chodzi o takie czucie się dorosłą. Ja się do tej pory czuję dzieckiem, które ewentualnie od czasu do czasu - jak musi - robi to, co dorosły powinien (w sensie nie mieszkam z mamusią, utrzymuję się sama, z zewnątrz niby dorosła). Ale czuję się tak samo, jak np. 10 lat temu - tak samo dojrzała. Wiadomo, mam więcej doświadczenia, umiejętności, ale dalej automatycznie myślę o sobie jak o dziecku, czuję się dzieckiem. >.< Nie wiem, może dlatego, że właśnie od dziecka praktycznie nie pozwalałam nikomu decydować o sobie, często stawiałam na swoim, nie pytałam, tylko oznajmiałam najczęściej, a że w gruncie rzeczy nie sprawiałam problemów, to nikomu to nie przeszkadzało. I tak się zaczęłam bawić w dorosłość, że zostało mi to do tej pory - zachowanie dorosłej, ale ze świadomością bycia dzieckiem. Zaczynam się tym powoli martwić.

Kiedy Wy czułyście się w pełni dorosłe? Czym dla Was jest "ustatkowanie się"?
Co do bycia w pełni dorosłą to chyba nigdy nie będę, bo w środku siedzi we mnie jeszcze dziecko. Mimo iż decyzję podejmuję już jak osoba dorosła, dojrzała.
Ustatkowanie się jest dla mnie pójście na tzw. "swoje" i praca. Nie wydaje mi się by małżeństwo i dzieci miały coś do ustatkowania się.

Kiedy Wy poczułyście się w pełni dorośli?
Może nie w pełni, ale dorosła poczułam się gdy podjęłam moją pierwszą pracę i to już nie taką wakacyjną, zarabiałam własne pieniądze i wyprowadziłam się od rodziców.

Czy spowodował to po prostu upływ lat, czy jakieś konkretne wydarzenie? Jakie?
U mnie było to połączenie rozpoczęcie już poważnego związku, chęć zamieszkania razem i chęć bycia niezależną finansowo. Nigdy nie lubiłam, nawet jako nastolatka iść do rodziców i pytać o jakieś pieniążki, choć jest to chyba normalne, że dziecko korzysta z pieniędzy rodziców,

Skąd wiedzieliście, że chcecie mieszkać w danym mieście i czy nie będziecie żałować tej decyzji? A może oddaliście ją w ręce drugiej połówki? Nie baliście się, że będziecie chcieli mieszkać w innym miejscu?
Początkowo mieszkałam w mieście w którym mieszkałam od urodzenia, jednak z moja drugą połówką. Później życie potoczyło się inaczej. Ja zawsze chciałam poznawać świat, On chciał wrócić do UK. Tak więc zaryzykowałam, postawiłam wszystko na jedną kartę i ryzyk fizyk jak to mawia moja mam poleciałam z nim. Decyzji nie żałują a mija już 2 rok pobytu na Wyspach. Kto wie gdzie nas jeszcze życie poniesie. Nikt nie mówi, że trzeba mieszkać w jednym miejscu całe życie.