Ja to mam źle... a może jednak nie? - Netkobiety.pl

Nie lubię takiego "licytowania się". Staram się być świadoma, że niezależnie od tego, jak dobrze lub źle bym nie miała, zawsze znajdzie się ktoś, kto ma ode mnie lepiej i ktoś, kto ma ode mnie gorzej. Najbardziej jednak drażni mnie, kiedy ludzie obarczają winą za swoje niepowodzenia wszystkich, tylko nie siebie. Oczywiście, nie każdy startuje z tego samego miejsca, niektórzy już wychowują się w lepszych warunkach i mają dzięki temu łatwiejszy początek samodzielnego życia, ale mimo wszystko każdy, absolutnie każdy musi pracować na to, co chce osiągnąć - bo nic, co jest warte zdobycia, nie przychodzi łatwo ani za darmo. Każdy ma wpływ na swoje życie, więc nie lubię marudzenia w stylu: ten to siedzi na tyłku 8 godzin w biurze i zarabia trzy razy więcej niż ja, a ja na swoją niską wypłatę muszę się naharować fizycznie. Każdy może wybrać sobie inną karierę, zwiększyć kompetencje i umiejętności, starać się o zdobycie czegoś więcej. Jeśli stwierdzam, że mam źle (tzn. nie jestem zadowolona z tego, jak wygląda moje życie), to nie siadam i nie marudzę, tylko robię coś w tym kierunku, żeby żyło mi się lepiej.

Oczywiście niezwykle ważna jest także umiejętność akceptacji tych rzeczy, których nie jesteśmy w stanie zmienić.

Ciekawy temat W moim przypadku nie ma jednoznacznej odpowiedzi, bo wszystko zależy od różnych czynników, np.:
-od tego, z jakim nastawieniem ten ktoś to powiedział
-od tego, czy i jak bardzo ja sama cierpię z danego powodu.

Ogólnie nie reaguję na wywody jak mi źle, ty to masz lepiej itd. Wysłucham, kiwam głową, że rozumiem i staram się omijać takie tematy. Siostra mojego mężczyzny jest właśnie taką osobą. Non stop jest źle, bo dzieci chorują, bo ona ma dwójkę i jest jej ciężko, a ja przecież mam lepiej bo mam tylko córkę. Bo ona mieszka na trzecim piętrze i musi wchodzić po schodach,  a ją kręgosłup boli, my mamy lepiej bo mamy drugie piętro. Czasem to wszystko jest tak absurdalne, że staram się nie zostawać z nią sam na sam, żeby "nie słuchać" tych wywodów. Każdemu jest w jakiś sposób ciężko, bo nie zawsze jest w życiu kolorowo, ale takie użalanie się i licytacja kto ma gorzej jest bezcelowe i nie rozumiem o co chodzi takim osobą. Ma być nam przykro z ich powodu, dokładać do rachunków, odciążąć we wszystkim, albo robić za nich? Absurd

i własnego psychoterapeutę

oj tam, oni przynajmniej pojda polezec na kanapie, wywala brudy z siebie, odkorkuja sie i w lepszym nastroju witaja swiat:).

A nasz rodak ponarzeka, zapije robala, nalyka sie antydepresantow i jak byl zgorzknialy i marudny, tak i pozostanie. Bo to takie w dobrym tonie pokazac jak mi zle i jeszcze gorzej.

ja tak w te badania wierze, jak w marsjan i ufo. Podobne badania wykazaly, ze Finlandia, to ponoc najlepszy kraj do mieszkania a Finowie sa tez bardzo szczesliwym narodem (malo z krzesla nie spadlam, jak to pierwszy raz czytalam w tutejszej prasie). O testach na edukacje , Pisa czy cos w tym stylu, lepiej nie wspominac.

Badania badaniami, a zycie zyciem, wystarczy przejsc sie ulicami miast i popatrzec na usmiechniete buzki:)

No ale to nie calkiem na temat, nie chce off-topowac.

Tak mlodziez owszem, bo ma dopiero zycie przed soba i wolnosc wyboru w wielu przypadkach. Na zasadzie: jak nie tu to gdzie indziej czy z kim innym.

Zmiana wzorcow tez jest istotna, powoli przestaje byc trendy narzekanie a staje sie nim bycie cool, happy czy czlowikiem sukcesu. Media maja w tym swoj nieoceniony wklad.
Pamietam wiele scen z telewizji (dziennik czy filmy), pokazujace np. ulice Warszawy z lat 80-tych. Szaro, brzydko, przewaznie krajobraz zimowy, ludzie pokuleni, spieszacy sie, stojacy w kolejkach, smutne zaciete twarze, klotnie w srodkach komiunikacji miejskiej. I takie obrazki pokazywano czesto za granica, nic dziwnego, ze obcokrajowcy niechetnie do naszej stolicy i Polski przyjezdzali. Ci, ktorzy tam jeszcze nie byli, bo ci co wracali wiedzieli juz, ze to taki medialny filtr i nie wszystko jest takie blee jak im pokazano.

A teraz?Reklamy miast czy regionow az zachecaja do zaplanowania urlopu w pieknych i goscinnych zakamarkach naszego kraju.

I gdyby ten wplyw pozytywnej reklamy przelozyc na stosunki miedzyludzkie, to o ilez mniej smutnych i nieszczesliwych osob zyloby wsrod nas. Czesem wystarczy usmiech zeby zaswiecilo slonce.

Ale filozoficzny off-top:)

Generalnie mi to wisi.

Chociaż czasami ludzie aż się proszą żeby ich uświadomić że ich problem to nie problem. Jak np w przypadku kobiet które płaczą, że mają za duży nos, za małe piersi, wtedy mam przed oczami tych wszystkich ludzi z poważnymi deformacjami ciała i myślę sobie, oni faktycznie mają problem, ludzie wytykają ich palcami, mają ciężkie życie i nieraz deformacje wiążą się z poważną chorobą i długim cierpieniem, a tu jakaś lala płacze że jej nos jest prosty, a nie zadarty. Oczywiście jej sprawa, nie pasuje niech sobie zmieni, ale mnie to śmieszy i jednocześnie denerwuje, że taka osoba jest tak skupiona na sobie że nie widzi tego, że są ludzie tak potwornie zdeformowani i chorzy i że jej narzekanie przy nich jest żałosne.

Co do pieniędzy to mi osobiście dynda ile ktoś ma i co z tym robi, ale ma, a nie patrzy na cudze (do tematu o mężu). Chcesz wydawać i żyć na poziomie, żyj, ale za swoje nie za cudze, chyba że ta osoba chce się dzielić, nie chce, to już jest Twój problem, chcesz więcej, zarób, proste i logiczne.

Nie raz też miałam sytuację, choćby u lekarza, kiedy zbulwersowana starsza kobieta krzyczała "dlaczego pan przyjmuje tą zdrową i młodą kobietę przede mną" ja nic nie powiedziałam, lekarz za to powiedział jej "nie chciałaby Pani chorować tak jak ta młoda dziewczyna", mi zrobiło się przykro, nic jej nie zrobiłam, lekarz zawsze przyjmuje mnie pierwszą, chyba że są dzieciaki, a nie raz właśnie ktoś wielce obruszony ze starszego pokolenia wylewa na mnie i na lekarza pomyje, dlaczego ona nie ja, ja jestem stara i chora i mi się należy bardziej... Cóż idzie się przyzwyczaić.

Tak mi się jakoś skojarzyło....
Czym różni się pesymista od optymisty?
Pesymista twierdzi, że już gorzej być nie może... optymista natomiast - że owszem - może ;D

Mussuko ja również jestem kurą domową (aczkolwiek dorabiam w domu), ale ja to USTALIŁAM z MOIM za WSPÓLNĄ ZGODĄ, taka była nasza decyzja i on WOLI kiedy ja jestem w domu. Tam mamy sytuację na zasadzie DAJ i nie wiemy czy oni to ze sobą UZGADNIALI, autorka przepadła, a my możemy tylko gdybać. Jeżeli obie strony chcą mieć wspólny budżet, jak pisałam wielokrotnie ja jestem na tak, ale jeśli ktoś nie chce (do czego też może mieć powody) to ma takie prawo.

Mussuko, pozwól że moimi postami będę sama gospodarować, ten jest do tego wątku i nie przeinaczaj moich wypowiedzi wyrwanych z kontekstu. Czym innym jest wspólnie ustalona tzw wspólna skarbonka, a czym innym ciągniecie od kogoś na siłę, mało tego nie znamy wydatków tamtego faceta, jakie płaci na dom, a wiem ile dom kosztuje i podejrzewam że płaci on dużo i zostaje mu niewiele.

Iceni mam to samo, tutaj jakoś umiem marudzić, w realnym życiu uszy po sobie i idę dalej, nawet płakać nie potrafię, choć bardzo bym chciała.

Myślę, że MĄDRE WCINANIE SIĘ jest mile widziane
Mając podobne nastawienie jak wyżej opisane, w kwestii "wiecznego narzekactwa" mam dodatkowe przemyślenie - gdy NIE MA możliwości by zwrócić na siebie uwagę w sensie sukcesów czy osiągnięć, poniektórzy nasycają swój apetyt na wyjątkowość kładąc nacisk na przeciwny kraniec tego continuum Zawsze można być NaaaaaaaaJ-NIESZCZĘŚLIWSZYM!
Tylko, ze to obosieczny miecz.
Bo otoczenie nasłuchawszy się przez lata tego narzekania, gdy przyjdzie prawdziwe nieszczęście, może je przeoczyć... Co też stało się z moją biedną teściową   Chciała zwrócić na siebie uwagę dzieci, które niezbyt miały czas i ochotę na dotrzymywanie towarzystwa znudzonej rodzicielce... mówiłam - "nie grzesz, nie narzekaj (bez większych powodów)" bo sobie "wykraczesz" teraz MA konkretny powód, ale Oni się już "znieczulili"

ulzylo Ci Teo? zeby poznym wieczorem mloda i podobno "zadowolona" ze swego zycia dziewczyna taka agresja ziala? No no, cos musi byc "na rzeczy";)

Raz na ruski rok to jest co 2 tygodnie skarbie. I wierz mi, ze te 3 dni pobytu i spotykania sie z klientami i znajomymi osobami i sluchania ich narzekan na to, jak to ciezko w zyciu jest, a szczegolnie w tym kraju (tak tak, to nie moje cytaty z TYM krajem) wystarczy, zeby chciec im powedziec "w takim razie zmien cos, bo samym biadoleniem sobie nie pomozesz".

Teo, mam serdeczna prosbe, nie czytaj moich postow skoro ich nie lubisz i daruj sobie te ogniste komentarze. Kazdy ma prawo do swojej opinii, nawet skrajnie odmiennej.

A jesli chcesz miec porownanie i tzw. spojrzenie z innej perspektywy na pewne zachowania, to proponuje troszke pojezdzic, poznac inne kultury, nabrac dystansu. I wtedy sie wymadrzac. Moja opinie niestety potwierdza wiele osob mieszkajacych i za granica i w kraju.

Malpa, a o czym Ty teraz znowu piszesz? O tym poscie Teo i mojej odpowiedzi czy znowu wracasz do kwestii z innego watku?

Po co to mieszasz?

Wyrazilam swoja opinie odnosnie narzekactwa i malkontenctwa, ktore nadal sa nasza narodowa przywara, choc jak tez wczesniej pisalam, media i nowe czasy (w tym rowniez poznawanie innych kultur) pozytywnie wplywaja na zmniejszenie sie tych tendencji. Zdania na ten temat nie zmienie, tylko dlatego, zebo mi jakas forumowiczka nawrzeszcy i potupie nozkami. I nie jest to moje jakies uprzedzenie czy odcinanie sie od kultury i spoleczenstwa polskiego, bycie dumnym ze swego pochodzenia nie zabrania bycia rowniez obiektywnym i sprawiedliwym w ocenie wlasnych bledow.

W kwestii meza, kasy itp. tez mam swoje zdanie - kazdy czlowiek ma prawo zadac wiecej, nie kazdy natomiast to wiecej dostanie. Ale jak to mowia - proscie a bedzie wam dane. Wiec na proste pytanie autorki, czy dana kwota jest to duzo czy malo, ja odpisalam, ze jak na ich warunki finansowe, jest to malo i smialo moze poprosic o wiecej. Na co zaczela sie lawina porownan ile i za ile kto tu i tam zyje. A co ona ma do tego? Dlatego zalecialo mi dosc wyraznie zwykla ludzka zazdroscia.

Nie wiem natomiast zupelnie skad te przyklady z aktorka czy starym autem? Jak ktos konstruktywnie taka krytyke sformuluje, to bedzie to krytyka i swieta sprawa kazdego.

A skoro o krytyce mowa - czemu mnie nie wolno skrytykowac malkontenctwa i zawisci ludzkiej? Inne prawo dla kazdego forumowicza?

Jak się ma argumentu, to zaraz się leci z "ziajaniem agresją", brawo Tak, zezłościła mnie Twoja wypowiedź, a dlaczego, to podałam w swojej. Zezłoszczenie się, to rzecz ludzka, nigdy się nie złościsz na nić? Jeśli tak, to znaczy, ze siejesz agresją, nienawiścią i zazdrościsz.

No to widać masz takich znajomych i otoczenia, bo w moim otoczeniu bardzo mało ludzi narzeka i są to ludzie w różnym wieku.

Mogłabym poprosić o to samo dokładnie i podać taki sam argument, że każdy ma prawo do swojej opinii

Hmm, pomyślmy... Tan rok - Emiraty arabskie (tydzień) i Japonią (2 tygodnie), Kilka lat wstecz- Anglia kilkakrotnie w tym ponad pół roku ciągłego mieszkania i studiowania, wycieczki do Francji (3 tygodnie 2 lata temu), Hiszpanii, Niemiec, Bułgarii (po 2 tygodnie), aaa i 9 miesięcy mieszkania w Australii... Uważam, że perspektywę mam dość nieźle poszerzoną, noale w Finlandii jeszcze nie mieszkałam, więc nie jestem pewna, czy mogę się wypowiadać i porównywać...