Czy gdybym była inna nadal by ze mną był? - Netkobiety.pl

Nie, ponieważ jak jedna strona bierze związek na poważnie, to oczekuje od drugiej tego samego, czyli zaangażowania, czułości i poczucia bezpieczeństwa.

Nie, bo nie ma czegoś takiego w zdrowych relacjach jak bycie "mimo wszystko". "Mimo wszystko", to się dzieci kocha, a nie partnera, który sprawia notoryczną przykrość.

Tak. Trzeba było obudzić się wcześniej.

Nie wiem czy te rozmyślanie w jakiś sposób Ci pomoże. Może ja zawiniłam, może on? Może świat, może ludzie, pogoda?

Byłaś taka a nie inna, być może musiało tak się stać żebyś mogła się ogarnąć i do innego związku podejść inaczej.

Zamknij ten rozdział w życiu i idź dalej.

Moja droga, bo ty BYŁA Twoja wina i doskonale o tym wiesz. Z nim jest wszystko w jak najlepszym porządku, bo chciał dojrzałego związku z uczuciem i szacunkiem, a dostał olewanie i "nie zależy mi" więc zupełnie zdrowo odszedł od kogoś, kto go nie chce.
Ty się nie wpędzaj w depresję, tylko walnij w łeb i zacznij się zastanawiać nad własnym postępowanie i szukaj przyczyny, ale w sobie, a nie w innych.

Ale Ty nie myl "starania się" z desperacką próbą naprawienia przez tydzień tego, co konsekwentnie psułaś przez cały związek i nie widziałaś problemu.

Moja droga, brutalna rzeczywistość wygląda tak - zje*ałaś i teraz ponosisz tego konsekwencje. Nie jest to jednak powód, żeby skakać z okna, a wyciągnąć wnioski i zacząć prace nad sobą. Być może on nie był "tym" skoro nie czułaś potrzeby angażowania się w to wszystko.

Bo życie wbrew pozorom jest dosyc proste: dobre jest dobre a złe jest złe
I CO w TYM (w końcu, jakby nie było TWOIM) wpisie jest skomplikowanego:

"Nie chociesz - nie nada. Pachociesz - nie budziet"
Zagrał w Tobie "pies ogrodnika"... a może zbyt pewnie się poczułaś? I stąd pytanie: "Czy mimo tylu przykrych zachowań jeśli dwie osoby mają być razem, to bedą mimo wszystko"?
SĄ granice... i po ich przekroczeniu człek zaczyna się zaliczać do skrajności na pograniczu patologii. "Zdrowy" człowiek nie bawi się w psychoterapeutę chcąc się z kimś związać... wysyła raczej na kurację
MASZ "nauczkę" - naucz się z niej korzystać, zamiast kręcić się w kółko za własnym ogonem... ALBO udowodnij, ze SIĘ ZMIENIŁAŚ i NIE JESTEŚ już tą ignorantką/arogantką z przeszłości... może Ci się uda go przekonać. Ale czy to warto "wchodzić 2 razy do tej samej wody"?

Ja wszystko DOSKONALE rozumiem i właśnie tu Cię boli Innych oficjalnie nie obwiniasz, ale już się zastanawiałaś, czy to może w nim był problem.

A przez ile czasu próbowałaś wszystko naprawić? Jaki był staż Twojego związku? Czy naprawy trwały choć połowę tego czasu, albo jeszcze więcej? Poza tym takie próby też są dla mnie beznadziejne, ponieważ jak się już kogoś zraniło i skrzywdziło i to coś pękło, to nie wiem, co Ty chciałaś ratować.

Ale przestań się użalać nad sobą, bo nie ma powodu. Na Twoim miejscu to ja bym raczej wkurzona chodziła, a nie załamana i to wkurzona na własną głupotę. Poza tym prawda w oczy kole, no sorry maleńska, ale lajf is brutal i ful of zasackas. Jak sobie dokładnie zdasz sprawę i uświadomisz sobie, ze wina leży tylko i wyłącznie po Twojej stronie, to wtedy będziesz mogła się zacząć naprawiać, a tak to zawsze znajdziesz jakąś wymówkę.

A widziałaś problem?! Przecież wyraźnie napisałaś jak się zachowywałaś, a Anhedonia jeszcze to ładnie pogrubiła, czy tak się zachowuje osoba, która widzi problem?

To przeprosić go i poproś o wybaczanie.

Następnie..

Stań przed lustrem, przeproś siebie za głupotę i błędy. Obiecaj przed sobą, że wyciągniesz z tego to, co pozwoli Ci w przyszlości zbudować szczerą relację.

Żyj dalej.

Przede wszystkim powinnaś się zastanowić, w jaki sposób chcesz i będziesz umiała nadal okazywać uczucia facetowi, zmuszanie się do bycia dobrą itp daje tylko taki wynik, że będziesz zła i smutna i nie będziesz tak naprawdę kochać, musisz poważnie pomyśleć jaki ty masz sens życia, poważne rozmowy oznaczają tylko jedno, nie umieliście wcześniej poważnie porozmawiać i być szczerzy. Chcesz mieć normalny związek to zastanów się co oczekujesz i co możesz dać komuś, wielu rzeczy sie nie da zmienić w sobie, też sie im warto przyjżeć, może ci ktoś mówił co robisz źle i jaka jesteś i czy chcesz taka być, tzw praca nad sobą

Nie zmuszalam się do bycia dobrą - to przyszło mi zupełnie naturalnie. Wtedy dopiero poczułam się dobrze, okazując emocje i miłość. Zaczęłam budować z nim więź - dopiero wtedy zdałam sobie sprawę, ze tylko tak umocnię związek, a nie budując wokół siebie mur. Przy okazji naszych ostatnich kontaktów dla własnego spokoju powiedziałam mu wszystko, co w sobie dusilam przez ostatni rok. Powiedział, ze podziwia mnie za odwagę (nie było to łatwe, trwało pół godziny, potrzebowalam tez piwa i papierosa mimo, ze nie palę) Prędzej czy pózniej znów się spotkamy (wspólni przyjaciele), zobaczymy jak to "zniesiemy"

Naprawdę mam Ci wyciągać i robić analizę Twoich własnych postów? Mam podkreślać i pogrubiać Twoje własne wypowiedzi? Szczerze, to mi się nie chce. Ty się użalasz nad sobą i zwalasz wszystko na "geny" i nie ja to tylko zauważyłam I szukasz winy w innych, bo jak nie chłopak to tatuś, a sama nie chcesz nic zmieniać, a dowodem na to jest Twój własny wpis, w którym przyznajesz się, że o swoim problemie wiesz już od dłuższego czasu i nic z nim do tej pory nie zrobiłaś.

Może i każdy człowiek jest inny, ale niektóre zestawy cech i zachowania są powszechne dla różnych grup ludzi. I wcale inaczej nie reagują na sytuacje. Jedni się złoszczą, inni płaczą, inni robią nic, jeszcze inni rzucają się w wir. W sumie tyle. Jedni szukają winy w sobie, inni w innych. Jedni użalają się nad sobą, a inni zaczynają wyciągać wnioski. Czy Ty przeszłaś przez jakieś swoje niesamowite stany indywidualne uczuciowe, których nie opisałam? Na takie zdarzenia, takie reakcje są oczywiste i powszechne, więc próbowanie się wykreować na kogoś o indywidualnych i zupełnie innych od wszystkich uczuciach, jest zwyczajnie słabe.

No to łącząc to z pierwszym postem, to ja się nie dziwię...

Dołączę się do chóru: Spójrz w lustro. Zj***ś.
I sama wymieniłaś powody.

Skończyła mu się cierpliwość.
Jeszcze żeby to było przeplatane z okazywaniem mu że Ci zależy, to byłoby do przełknięcie.
A tak? Nie dość że nie pokazuje że jej zależy to jeszcze robi sceny... Dla spokoju ducha mówi się "do widzenia".Po co się męczyć?
Pół światu tego kwiatu,a normalnych facetów coraz mniej... Nie on na Ciebie nie zasługiwał tylko Ty na niego.

Jak czytam Twój opis sytuacji oraz odpowiedzi na posty innych to mam przed oczami pewną dziewczynę z którą się spotykałem.
I never no more. Podobnie jak opisałaś.Z tą różnicą że jak po którymś razie usłyszała "Ty zadaj sobie pytanie czy Ty chcesz abym skończył z Tobą czy nie.I przyjdź z odpowiedzią.Bo to że wcześniej miałaś ciężkie związki nie tłumaczy Twojego zachowania.Dałem Ci dość powodów i przykładów że mi zależy i jestem normalny."-"Nie będę Cię do niczego zmuszała".

I bardzo długo nie chciała przyjąć do siebie winy za ten stan rzeczy.Zaczęła nad sobą pracować dopiero jak zrozumiała że nie żartuję.

Przeczysz sama sobie w niektórych wypowiedziach.
Ty zrozumiałaś co zrobiłaś nie tak... Ale pokazujesz tylko usprawiedliwienia a nie zrozumienie że trzeba to poprawić.
Po główce nikt Cię w tej historii nie pogłaszcze i nie powie "Biedna dziewczynka to przez dzieciństwo i ojca". Jesteś dorosła , popracuj nad sobą.Albo chcesz się zmienić i mieć zdrowy związek albo nie.

A do przeprosin i pracy nad powrotem,moja droga, to honor trzeba sobie w buty wsadzić.

Widzę, że nieźle sobie wkręciłaś go przez poczucie winy. Wg mnie jedyne co tobą kieruje to nie żadna miłość (jak się kocha to ma się szacunek do 2 osoby)ale kieruje tobą chęć odkupienia swoich win i powrotu do niego byś mogła się oczyścić z powodu poczucia winy. To prosty schemat, też to przechodziłam, moje przyjaciółki również. Poznasz kogoś nowego i zapomnisz o tym. Teraz ci się wydaje, że to była największa miłość, ale to nieprawda, zobaczysz:)

askall dobrze ci to wyłożyła
Jakbyś coś czuła do gościa nie traktowałabyś go w ten sposób, jakby ci przeszkadzał i wadził tylko.
Natomiast i mnie (i wielu  innym osobom) zdażyło się na pewno tak nieodpowiedzialnie i egoistycznie zachowywać, gdy latał za nami facet, co do którego nie byłyśmy przekonane, ale "tak ładnie się starał", a potem jak miał dość przychodził rachunek sumienia- zwykle za późno.
Ale prawda jest taka, że za jakiś czas dojdziesz do podobnych wniosków.. tylko będzie ci o tyle trudniej, jeśli on nie da się "urobić" i nie wróci, że nie będziesz mogła tego szybko zweryfikować, więc zapewne jeszcze trochę się poumartwiasz nad tą iluzją straconej love

Moja rada: Jeśli czujesz, że byłaś wredna - przeproś. Napisz mu o tym, jeśli nie chce rozmawiać - w tej sytuacji list jest nawet lepszy, bo i tak już razem nie będziecie. Niech wie, że zrozumiałaś.
I daj mu święty spokój, szukaj kogoś kogo nie będziesz traktowała jak worek treningowy - kto się nie da a w tym czasie ostro popracuj nad sobą.

Tak czy inaczej - jeśli w ten sposób okazujesz miłość to musisz sobie dużo przemyśleć czym ona dla ciebie jest, bo o ile jestem w stanie uwierzyć, że mogłaś się tak zachowywać ze strachu przed odrzuceniem, o tyle szanse, że spotkasz równie świadomego partnera, który w dodatku - zechce pełnić role twojego terapeuty są , jak się domyślasz, bliskie zeru.

Skaszanisz każdy związek, jeśli nie przełamiesz tego schematu zachowania. Z drugiej strony - powiem Ci z autopsji, że takie zachowanie ma źródło w braku zaufania, widocznie facet nie do końca je wzbudzał z jakichś powodów, więc się odgrywałaś będąc wredna.
Popracuj nad braniem odpowiedzialności za swoje reakcje, ale faceta na piedestał nie stawiaj, bo na pewno masz w otoczeniu ludzi, przy których nie zachowujesz się tak irracjonalnie właśnie dlatego, że czujesz, że im możesz zaufać.

Za bardzo ci zależało żeby mu pokazać, że ci nie zależy i strzeliłaś sobie w kolano. Co nie zmienia faktu, że nie byliście dla siebie - na tym etapie, zabrakło zaufania. Nie tylko ty jesteś winna, nie wkręcaj się tak ostro

Tak jak pisałam zmieniłam swoje zachowanie, więc nikt tu nie musi pełnić roly terapuety. To nie było okazywanie miłości ale strachu, a to trochę inna rzecz

Według niektórych osób, które udzieliły się w tym temacie ja i tylko ja

Kiedy się rozstaliście? W którymś z postów pisałaś, że minął rok. To sporo czasu, co się działo przez ten okres?

Z tym się zgadzam w 100%. Jeśli minęło mniej niż pół roku-rok od rozstania i ona twierdzi, że się "zmieniła" .. pobożne życzenia.
Obiecanki pod wpływem wyślizgiwania się czyjejś nogawki z imadła własnych rączek (czyli despero i lęk w czystym wydaniu) o zmianach bynajmniej nie świadczą.
A to widzenie winy TYLKO po swojej stronie świadczy o braku dystansu, a to niezbędny warunek żeby w ogóle spojrzeć co jest do zmiany i samych zmian. Tu tego nie ma.

A jeśli minął rok od rozstania i pomimo braku kontaktu z jego strony ona dalej obsesyjnie chce powrotu..to jest bardzo niedobrze.

Nie bagatelizuję prób, tylko często w takich przypadkach jak ten, gdzie między ludźmi kompletnie nie ma normalnej komunikacji, bo 1 lub obie strony ma jakieś problemy ze sobą, w wyrażaniu siebie, to te rozmowy są zwykle "półgębkiem". Na zasadzie pokazania komuś co spieprzył, wytykania błędów, wzbudzania poczucia winy, a z drugiej strony może być np. agresja, albo - jak w przypadku autorki- druga skrajność -ona wszystko bierze na siebie, bo tam w środku jest przestraszone dziecko w ciele dorosłej kobiety i wystarczyło ja tylko obedrzeć z tej maski, którą przed nim nosiła i nagle okazała się kompletnie bezradna i 'padła przed nim na kolana'.

A facet, jasne, że nie powinien być terapeutą i on uczciwie jej powiedział, że ma tego dość. Tylko mi chodzi o to, że ta relacja między nimi była dużo płytsza niż ona to przedstawia- przynajmniej z jego strony. Bo co byś nie mówiła, to jak zależy nam na kimś naprawdę bardziej niż trochę i jak ktoś się w końcu otwiera przed nami, to nie mówimy mu sajonara tylko to uczucie, resztki, które się tlą jednak powodują, że chce się ten 1 próbę podjąć- on nie chciał, czyli wszystko się w nim wypaliło na długo wcześniej zanim jej decyzję o odejściu oznajmił, a jej się wydaje, że do ostatniego dnia trzymała rękę na pulsie, bo jakieś tam drobne zmiany wprowadziła. NIE. To już było pozamiatane dawno, tylko chłopak nie wiedział jak to załatwić, czekał dogodnego momentu.

dlatego mówię, niezależnie od jej problematycznego zachowania, facet nie dążył ją głębszym uczuciem (tekst, że chciał coś wyznać, a nie dał rady, bo coś tam -sorry, nie kupuje ) Po prostu nie dobrali się na tyle, żeby swobodnie o jej problemach rozmawiać - a to podstawa. Nie było żadnej komunikacji między nimi i to ich pogrążyło.
Bo nawet gdyby nic z tego miało nie wyjść, to gdyby ze sobą naprawdę rozmawiali to on by wiedział gdzie tkwi problem i zmienił odrobinę podejście, a ona poczułaby się bezpieczniej i zdjęłaby te ograniczające maski.

Ja tego faceta rozumiem, nie uważam za potwora, po prostu mówię, że on nie był dla niej, a tylko ona -z racji potężnej pustki w sobie i chęci bycia kochaną- po jego odejściu musi ją czymś zapełnić, więc sobie wymyśliła, że teraz uczepi się myśli, że oto straciła wielkie love i już może czymś zająć myśli - bo tak to by musiał po prostu nauczyć się ŻYĆ, w tu i teraz i popracować nad sobą.
Łatwiej jest żyć przeszłością zdecydowanie  i opowiadać sobie na tej kanwie niekończące się scenariusze i historyjki