Czy Wy dziewczyny też tak macie? Dziwne rozstania i powroty. - Netkobiety.pl

thepass to nie o to mi chodzi wiem, że źle zrobiłam, to był taki jeden błąd w tym stylu w moim życiu. Nie mieszam mu w głowie i jak nie będzie chciał wrócić do mnie to będę sie musiała pogodzić ale walczyć zawsze moge przecież, bo wcześniej to on sam się starał pomimo, że to ja go rzuciłam i mówiłam, że go nie kocham. Cały czas pisał i prosił wtedy mnie to męczyło, a teraz wiem, że mu zależało. Spróbuje po przyjacielsku na początku, może wznowie kontakt albo on wznowi, dużo mamy przyjaciół tych samych i zawsze jest okazja żeby się "przypadkiem" spotkać i pogadać na luzie, a potem powoli to rozkręce. Dobry pomysł?

Autorko, czytając Twój pierwszy post w tym temacie wszystko jest jasne. Trzeba było doceniać kogo się miało, człowiek nie jest zabawką. Po roku najpewniej zaczęłaś mylić pewne symptomy rutyny codziennego życia z monotonią. Z resztą nawet jeśli była to monotonia, może warto było wtedy popracować nad tym związkiem? Daj spokój chłopakowi, niech sobie spokojnie ułoży dalej życie. Tak w ogóle, przeprosiłaś go kiedykolwiek za to, co mu zrobiłaś? Zdajesz sobie sprawę jak się wtedy poczuł i co przeżywał (i prawdopodobnie przeżywa nadal)?

Sie zastanów lepiej co naprawde Tobą kieruje, by znow nie potraktować człowieka instrumentalnie. Wygląda to na ciekawość i zapełnienie niedostatków, bo Ci źle w tym momencie i stąd tęsknota.
Niepotrzebne Ci pouczania, przecież dobrze wiesz co robisz i kogo krzywdzisz i za co. To że się coś przejadło, nie znaczy że jest to automatycznie złe. Jeśli byś uznała, że jest czegos za duzo, to bys o tym poinformowała i zmieniła. Jesli uważałabys że jest za mało zmian, to bys zainicjowała te zmiany. Teraz nagle bedziesz najlepszą dziewczyną pod słoncem? Przeciez uczucie sie rozeszło.

Spójrz jasminn89 jak w pierwszym poście opisujesz swojego ex. Jak to zawsze pomagał, jak to się starał. Normalnie do rany przyłóż, na czarną godzinę idealny. Skoczyłaś sobie do lovelasa, dostałaś co chciałaś i chcesz powrotu do fajnego życia. Masz wyrzuty sumienia? Bardzo dobrze, teraz przeżywasz przynajmniej małą namiastkę tego, co przeżywał on. Zachowujesz się jak królewna pisząc w tej chwili o powrocie. Taka jesteś dobra, że zasługujesz na niego po tym wszystkim? Wybacz, ale nóż mi się w kieszeni otwiera jak czytam takie rzeczy. Nawet go nie przeprosiłaś, jak to sama napisałaś - duma nie pozwalała. Pewnie nie miałaś też odwagi spojrzeć mu w oczy i powiedzieć szczerze o co tak naprawdę chodzi, zgadza się? Cóż, może oczekiwałaś tutaj zagrzewania do walki, ale jedyne do czego mogę Cię zdopingować to do pracy nad sobą. Do przemyślenia czego tak naprawdę chcesz i czy dobrzy, fajni ludzie zasługują na przedmiotowe traktowanie.

Wybacz, ale to jest tak szczerze napisane. Sam zostałem podle potraktowany niecałe 2 miesiące temu i wiem, co czuje taka osoba. Naprawdę zachęcam Cię do refleksji i skupiania się raczej na tym, by przeprosić tego chłopaka, wyznać mu całą prawdę i spróbować odzyskać chociaż cząstkę szacunku w jego oczach. Oczywiście jeżeli naprawdę coś do niego czujesz, w co niestety śmiem wątpić. W przeciwnym razie należy mu się święty spokój.

Ale ciskacie w nią jadem...
Autorko: a myślałaś ostatnio tak na spokojnie czemu właściwie od niego odeszłaś? Bo widzę, że teraz skupiasz się tylko na samych jego zaletach, ale przecież były też u niego wady, których nie potrafiłaś wtedy znieść. Czemu uważasz, że odejście od niego było złą decyzją? Skąd wniosek, że już nikt inny Cię tak nie pokocha? A może właśnie pokocha i również będzie dbał o Ciebie, ale nie będzie miał tych wad co Twój ex? Przemyśl to, bo mi się wydaję, że Ty tęsknisz ogólnie za miłością, ciepłem, troską, a nie za tym konkretnym facetem.

A odpowiadając na Twoje pytania: nie ja nigdy nie żałowałam tego, że zostawiłam kilku swoich chłopaków, którzy byli właśnie tacy dobrzy dla mnie, bo byłam świadoma tego, że mają również takie cechy, które mnie drażniły i drażnić mnie będą zawsze. Tylko ja zrywałam świadomie, bo zdawałam sobie sprawę z tego, że mogę trafić na drania i już wtedy wiedziałam, że to by nie zmieniło mojej decyzji co do tych eksiów. Życzyłam im dobrze wtedy i życzę teraz, ale do żadnego z nich bym nie wróciła, bo ja wiem doskonale czego w życiu chcę, a oni mimo największych chęci by mi tego nie dali. Bo oni zasługują na kobiety, które naprawdę chcą szczerze z nim być zawsze, a nie tylko wtedy, gdy w życiu jest źle i potrzeba dobrego serduszka obok. A ja zasługuje na faceta, który ma wspaniałe serce, dbać chce o mnie i chce tylko mnie, ale którego również jego wady mi nie przeszkadzają.

Mysle ze dlatego tak jak jest bo kobiety pod przykrywka milosci, miloscia nazywaja zainteresowanie faceta, chec zbudowania rodziny, ucieczke przed staropaninstwem, itp. Jak np. mozna mowic ze sie kiedys kochala faceta, minal tylko rok, nic sie wlasciwie nie stalo ale dzis czuje cos, jakby echa tamtej milosci? A moze bylo milo, bezpiecznie, sympatycznie ale nie byla to milosc. Milosc to jest cos ze po 25 latach nadal kocham pierwsza dziewczyne czy kochanke z ktora sie rozstalem 8 lat temu. To uczucie, ktore powoduje ze bedac kilka dni poza domem czuje uscisk i chec powrotu do domu, do zony, bycia z Nia, tesknote. Dlatego wierze w statystyki i to ze 21% kobiet wychodzi za maz z milosci. Tylko lub az, niech kazdy interpretuje jak chce. W takich malzenstwach nie ma "problemow". To sa wyniki badan. I naprawde nie chce tutaj nikogo ranic, kto sie poczuje urazony tym ze np. dba o dom, dzieci i oczekuje wdziecznosci za to. Nietedy droga. Wiekszosc malzenstw (powiedzmy wiekszosc z tych 79%) zaczyna sie od jest milo, wspolne plany, i to ma szanse na prawdziwa milosc ale dopiero w przyszlosci!!!! Mozecie to nazwac poglebieniem wiezi jesli sie upieracie ze milosc juz jest, chociaz ja sie z tym nie zgadzam. Budujac dom w sensie materialnym, organizacyjnym, zapominaja o budowaniu milosci miedzy soba. A seks i pieniadz, czy dzieci choc wiaza to ludzie oddalaja sie do siebie. I jest tak ze z pierwszej puli 21% rozwodow jest promil, za to z drugiej jakies 40-50%. A przeciez byla milosc. Czyzby?

Ależ ja uwielbiam takie historie
Czemu jest tak że zostawiaMY się dla bezwartościowych lowelasów płci przeciwnej?
Ano dlatego że jesteśmy niedojrzali, dlatego że skoro pokochał nas ktoś wartościowy, to pewnie pokocha nas ktoś jeszcze bardziej wartościowy
Daj paluszek, wezmą całą łapę.

Czy warto do niego wrócić? Warto tobie do niego wrócić. Jemu nie warto wracać do ciebie.
Proponuję samotnię, przynajmniej 1-2 letnią, może wtedy tak na prawdę docenisz co straciłaś, bo na razie to doceniasz to co straciłaś tylko dlatego że nowy nabytek okazał się gorszy.
Z resztą masz 25 lat, ( jeśli ostatnie cyfry nicku to rocznik) więc co możesz powiedzieć o dojrzałości, ja z resztą tak samo.
Dojrzałość kobiet zaczyna się w momencie kiedy mija im termin ważności i trzeba się szybko ustawić. Wtedy kobietki robią się kochające, odpowiedzialne i nie rozkładają już nóg przed byle kim. Po pierwsze dlatego, że już nie tak łatwo, skoro na rynku są świeże 20stki, a po drugie dlatego że już wiek nie ten.
No to kiedy wam drogie Panie mija termin ważności? 30, 35 lat?
Facet jednak ma lepiej, my nie musimy robić tak na prawdę nic do 40stki. możemy balować, hulać grzmocić co się natrafi.
Sęk w tym że od każdej reguły są wyjątki, niektórzy mają potrzebę stabilizacji i posiadania potomstwa żyjąc spokojnie i w harmonii z partnerem.
Tylko gdzie zaleźć kogoś takiego żeby nie był ode mnie starszy o dekadę.... Autorka już wie że kogoś takiego miała ale chyba nie jest wyjątkiem od reguły i będzie tak szukać metodą prób i błędów aż jej co nieco obwiśnie tu i tam, może wtedy trafi na dojrzałego gościa którego już kiedyś miała. A mogło być tak pięknie, co nie ?