Mój brat ma raka, co robić? - Netkobiety.pl

A jak to wszystko przeżywa i odbiera Twój brat? Załamal się? Bo jeśli on stara się nie załamywać i jest dzielny, to Wy tym bardziej nie powinniście nad tym płakać. Przecież on nie umarł, nadal żyje, więc cieszcie się i bądźcie pozytywnie nastawieni. Wasze lamenty wcale mu nie pomagają, bo chłopak bedzie się obwiniał za wasz smutek i będzie mu ciężej.
Mój narzeczony gdy był mały miał guza w policzku, a kilka lat później odrósł mu w oczodole. Każdego roku, wiekszość miesięcy spędzal w szpitalach zamiast w szkole czy ze znajomymi i to on mimo choroby był wsparciem dla rodziny i matki, która z nim jeździła wszędzie. Wszystko obracał w żart, nawet z lekarzy żartował, mówili że czort z niego niesamowity
Najważniejsze, żebyście się nad nim nie użalali, nie traktowali jak male chore dziecko, na które trzeba uważać jak na porcelanową lalkę. Traktujcie go normalnie, on sam będzie wiedział, czy da radę coś zrobić czy nie, nie róbcie tego za niego, kiedy wydaje wam się, że czegoś nie powinien robić, bo "choroba". Nie ma, że choroba tylko przejściowy stan z którego wyjdzie. Psychika jest tu bardzo ważna w leczeniu.

Dziękuję Wam, jestescie wspaniali. Musimy wszyscy przez to przejsc, a szczególnie On. Dzisiaj caly dzien chyba sobie lezal i nic nie robił. Lekarze kazali odpuscic w tym roku szkole juz, wiec rodzice to zalatwili. Ma miec jeszcze badania, ktore pokaza czy nie ma przerzutow... calymi dniami się modlę, aby wyszli wszystko dobrze. Sam jest chyba przybity. Śpiący, pogniotl karteczkę na ktorej mial rozplanowane godziny posilkow (chcial cwiczyc na siłowni i troszke przytyc, ale teraz jest to niemozliwe...).

A czy wiecie dokładnie z jakim przeciwnikiem DOKŁADNIE macie do czynienia? Jak jest stan zaawansowania choroby? Złośliwość?
Rak rakowi nierówny i czyjeś pozytywne doświadczenia, świadectwa, że komuś udało się z nim wygrać - aczkolwiek budujące, niewiele wnoszą.
Moim zdaniem najważniejsza sprawa, to wiedzieć dokładnie co bratu dolega. Dopiero wtedy możecie szukać konkretnych informacji, poczytać o walce ludzi, którzy przeszli tę chorobę i z nią wygrali.
Dopiero wtedy też można ŚWIADOMIE podjąć decyzję o wyborze leczenia.

Cynicznahipo,
a ja bardzo Ci dziękuję, bo to własnie między innymi podniosło mnie na duchu. Nie ważne jak silna jest choroba. Musimy wspierać brata i dawać mu tyle siły ile będzie potrzebował, by ją pokonać. Zrobię wszystko, aby się jemu udało. I wierzę głęboko, że się uda. Nie widzę innego wyjścia!

Wolę nie czytać takich książek...ale właśnie zachowuję się teraz w ten sposób jaki opisałaś. W dodatku mam ogromną nadzieję na to, że to wygra. Musi... Powiedziałam rodzinie, aby także nie płakali przy nim i nie myśleli, że to już jakiś wyrok. Przykro mi, że Twój tata na to zmarł... Ja tak samo cały czas odzywam się do brata jak tylko nie jestem w pobliżu. Bóg nie może nam go zabrać, to jeszcze nie czas.

Zagubiona, zawsze możesz swoje lęki i rozpacz wylać tutaj, na forum.
A do brata szeroko się uśmiechaj. Będzie dobrze.

Hej, to ja - autorka wątku.
Kilka dni nie pisałam, bo żyłam tylko tym co się dzieje u mnie w domu, a teraz piszę, bo dzięki temu robi mi się lżej na sercu.
Obecnie jest trochę lepiej. Brat jest już od dwóch dni w szpitalu (70km od naszego domu) i został tam na kilka tygodni. Okazało się, że to nie koniecznie jest kostaniakomięsak. Lekarze podejrzewają jakąś odmianę białaczki, ale nie jest to konkretnie białaczka i jeśli nie ma przerzutów to będzie prawdopodobnie wyleczony. Strasznie to pokręcone, ale żyję nadzieją, że z tego wyjdzie i nie jest to nic zbyt poważnego! Mimo wszystko będzie go czekała chemioterapia. Wczoraj miał robiony szereg badań..MRI, usg, echo..., a dzisiaj będzie miał pobieraną próbkę szpiku kostnego i wszczepiany jakiś aparat do podawania chemii (nie wiem jak się to nazywa, jest to rurka w skórze, przez którą podawane są leki). Boję się o niego, codziennie się modlę albo odmawiam różaniec w intencji jego zdrowia. Wierzę, że i Bóg nam pomoże, a może i już pomaga... Prawdopodobnie będzie tam do świąt, w sobotę razem z bratem i tatą będziemy do niego jechać w odwiedziny (mama z nim zostaje do końca tygodnia, a później prawdopodobnie ja). Czy macie pomysły co mogłabym mu przywieźć, żeby zrobiło mu się ciepło na serduszku i żeby się uśmiechał? Myślę, że słodycze odpadają, bo musi się zdrowo odżywiać. Ma ze sobą laptopa więc ciągle ogląda filmy, gra i gada ze znajomymi. Mimo wszystko chcę, żeby mimo pobytu w szpitalu czuł, że jesteśmy przy nim cały czas i żeby niczego mu nie zabrakło...
I dziękuję za każdą odpowiedź.

wiesz należę do tych, co zmierzyli się z ...rakiem, byłam już dorosłą kobietą, sama miałam wtedy 14 letniego synka
pewno odczucia twojego brata są inne niż były moje ale sam starach przed chorobą chyba jest podobny

wiara własna i rodziny, że zwycięży się z chorobą jest nader ważna i zachowanie jak największej ... normalności, traktowanie raka tak samo jak każdej innej choroby z której trzeba po prostu się wyleczyć
żartujcie, uśmiechajcie się do siebie, rozmawiajcie jak zwykle, planujcie i marzcie, co zrobicie w przyszłości

Dobra wiadomość! Są już wyniki badań MRI - nie ma przerzutów, "obiekt" znajduje się tylko pod kolanem. Och Boże jaka ja jestem szczęśliwa! Jeszcze tylko wyniki z pobrania szpiku kostnego. Musi być dobrze. Nie ma przerzutów, więc musi. !!!

PS. Przepraszam, że może zaśmiecam forum itd... Ale naprawdę to pisanie tutaj mi pomaga.