Nie pożądam go. - Netkobiety.pl

Jesteśmy ze sobą prawie 3 lata a to już trwa z rok czasu. W ciągu tego roku bywało że nabierałam ochoty na seks w trakcie pieszczot ale jakoś z czasem to malało a dziś w ogóle nie mam na niego ochoty, a jego dotyk mnie denerwuje

My jeszcze ze sobą sypiamy, w zasadzie robie to tylko zeby on mial przyjemnosc bo ja nie mam z tego zadnej.

Rozmawialismy już o tym. Jednak wiem że tego juz nic chyba nie zmieni. Długo to trwa i podejmowanie jakichkolwiek prób zmiany nie dało pozytywnych skutków. I tu nie chodzi o moje libido czy jakieś problemy ze zdrowiem tylko o niego. Jest przystojny ma wszystko co trzeba, ale niestety nie pociąga mnie ani troche. Oboje jesteśmy młodzi i nie wiem czy mamy szansę by stworzyć normalny związek, bo jednak jest to dosyć istotny problem, z którym zmagam się niemal codziennie.

W porozumiewaniu się itd jest wszystko ok, identyczne poczucie humoru, tematów tez nam nie brakuje. A seks to szkoda gadać. On się stara jak może a mnie nic nie rusza.

Na początku związku było fajnie. Też się starałam dla niego jakoś fajnie ubrać itd. Seks był ok lubiłam to. Ale to się zmieniło tak nagle, nawet nie wiem czemu. Nie mam w ogóle na niego ochoty. Nie myślę o nikim innym. Ale wiem że na innego miałabym ochotę.

A może masz rację i naprawde mi się znudził? Czasami wydaje mi się ze traktuje go jak przyjaciela jak tak siedzimy sobie razem i nawet nie wyglądamy na związek tylko raczej na przyjaciół. Ale w sumie to nawet na przyjaciela można mieć ochotę..

Zgadzam się z Szarlotką - mój kolejny komentarz miał o podobna kwestie zahaczać

U facetów - unikaczy bliskości- to działa tak samo. Szkoda faceta.. Jeśli coś czujesz do niego to zacznij coś z tym robić, bo kiedyś możesz żałować, a z tego co piszesz masz naprawdę wartościowego partnera obok siebie.

Nigdy nie miałam okazji poznać czy tak to u mnie działa, to dopiero mój drugi partner łóżkowy.

Inni mnie pociągają.

No to wychodzi, że przyjaciel.
Fakt, przyjaciela mozna pożądać, i ty pożądałaś-przez pierwszy rok kiedy byliście razem. Teraz już ci się obył, wiesz jaki jest i zwyczajnie przestał cię pociągać.
Szkoda faceta, skoro tak się stara ciebie zadowolić, może lepiej być szczerym i dać mu wolność, zanim chłopak wpadnie w jakieś kompleksy.

Niestety związek bez pożądania nie istnieje! To jest jego bardzo istotna składowa. Każdy potrzebuje bliskości i poczucia więzi- seks (oczywiście z ukochanym) taką więź zapewnia. Wpierw buduję się ją na poziomie psychicznym a potem fizycznym.

Związek bez pożądania i intymności to fikcja.

Teo troche mnie pocieszyłaś bo już myślałam że naprawde coś jest ze mną nie tak..

Malinka, są dwie możliwości: albo faktycznie brak między wami jakiś feromonów, chemii czy jak zwał i wtedy należy się rozstać, albo to co napisałam Ci wcześniej, że nie umiesz budować bliskiej relacji z mężczyznami.

Jeśli jesteś ze szczęśliwej rodziny, w której czułaś się kochana i bezpieczna, masz dobre wzorce oraz pozytywne relacje ze swoim ojcem, to hipotezę o nieumiejętności budowania bliskości z dużym prawdopodobieństwem można wykluczyć.
Najczęściej jednak taki problem jak opisujesz dzieje się w przypadku kobiet mających jakieś "nie halo" ze swoim ojcem. W takim przypadku zmiana mężczyzny Ci nie za bardzo pomoże. Są faktycznie kobiety, które potrzebują ciągłych emocji, żeby odczuwać pożądanie, ale to nie jest zdrowy mechanizm i raczej zachodzi w przypadku osób z  niespokojnych domów i na dłuższą metę prowadzi do wikłania się w toksyczne związki, bo one najwięcej emocji generują.

I wszystko jasne.
Masz głęboko w podświadomości zakodowany wzorzec 'czym jest miłość' i zgodnie z nim kojarzysz z nią wszystko co daje silne i skrajne emocje (niekoniecznie te dobre), bo tak miałaś z Tatą i tylko mężczyzna, który Ci potrafi taki koktajl emocji zafundować wzbudza pożądanie.
Stabilność i bezpieczeństwo są jakieś "nie twoje", bo nie znasz takiego sposobu funkcjonowania w relacji z mężczyzną (nie miałaś gdzie poznać) przez co czujesz się zagubiona i obco przy chłopaku, który miał zdrowe wzorce: dawanie sobie ciepła, bezpieczeństwa i staranie o Ciebie.

Czeka Cię dużo pracy nad sobą, bo bez tego, jeśli zmienisz chłopaka na kolejnego - to prawdopodobnie będzie w typie pierwszego. Znów będzie pożądanie i emocje 24h/dobę, co znowu weźmiesz za "miłość" i skończy się tak samo.
Potem spróbujesz - w ramach 'odwyku' z takim spokojnym jak obecny partner i znów go zostawisz..i tak w kółko.

Tylko jak ma wyglądać ta praca nad sobą?

I co z moim obecnym związkiem? Są jakieś szanse że to się zmieni?

W większych miastach można się zapisać na różne grupy terapeutyczne dla młodych dorosłych, dla dzieci z rodzin dysfunkcyjnych, dla dorosłych dzieci alkoholików jeśli się należy do którejś z wymienionych grup. Ja znam kilka młodych osób, które po paroletnim chodzeniu na grupy dla dzieci dorosłych alkoholików w okresie studiów zaczęły nawiązywać całkiem sensowne relacje z płcią przeciwną.
Poszukaj w internecie informacji.

I żeby była jasność. Nie zawsze jeśli kogoś nie pożądamy to mamy jakąś barierę psychologiczną. Czasem po prostu dana osoba nam się nie do końca podoba fizycznie, albo osobowościowo.
Natomiast nie powinno być tak, że ktoś Ci się podoba przez kilkanaście miesięcy, a potem przestaje, choć nie ma ku temu powodów.

Teo 3 lata to raczej nie pół roku..

Jeśli uważasz, że relacje z najważniejszym i pierwszym mężczyzną w życiu dziewczynki nie mają absolutnie NIC wspólnego z tym, jaki będzie miała obraz mężczyzny i związku, to ciekawa jestem co ma.. Pewnie przypadek

Excop Nie do końca, bo początki bywają mylące.
Weź pod uwagę taki scenariusz (dość powszechny zresztą): Na początku i przez dłuższy okres znajomości mężczyzna jest niezależny, nie łatwo ulega emocjom, nie daje sobą manipulować (powiedzielibyśmy, że zależy mu, ale 'nie aż tak' ..albo po prostu jest pewny siebie i swojego miejsca w  związku). Ale mija jakiś czas i pojawiają się problemy. Co zaskakujące, Partnerka wcale nie dąży do ich rozwiązania, ale stopniowo się emocjonalnie oddala..On, nieprzyzwyczajony do takiej sytuacji, wpada w pułapkę własnych myśli i "przestaje być sobą" -nadmiernie się stara, jest nadskakujący, chce wszystko wyjaśniać, rozmawiać itp. Tym samym pokazuje, że zależy mu i to bardzo.

I w tym momencie ona zdaje sobie sprawę, że go nie poznaje To nie jest ten sam 'wyluzowany' facet, w którym się zakochała.
On "wyłożył wszystkie karty na stół", a ona przecież tak kocha ten dreszczyk niepewności, poczucie, że wszystko się może wydarzyć i że on 'trzyma to w garści', że od niego (jego reakcji i nastroju) zależy jej samopoczucie. Huśtawka emocji = pożądanie.

Tak jak Tatuś skazywał ja na wieczne 'staranie się' o jego uwagę, miłość..i nigdy nie było końca.
Teraz młoda osoba wychodzi w świat ze wzorcem miłości, która polega głównie na tym, że o partnera trzeba się nieustannie starać, bo "nie ma nic za darmo" ZWŁASZCZA miłości.
A ten, kto w sposób bezwarunkowy ja jej okazuje, jest nieatrakcyjny i zasługuje na pewien rodzaj (nieuświadomionej zwykle) pogardy, bo przecież "jak można kochać kogoś takiego jak ja bezwarunkowo? To JA mam zabiegać i starać się. Nie..coś tu jest nie tak."

I się zaczyna..

Może też mieć 3 wyjście - znajdzie sobie fajnego chłopaka, przy którym się nie będzie nudzić, a jednocześnie stworzy fajny związek z miłością i seksem.

Elle 3 lata i co? z czego od roku już nie mogła na niego patrzeć, więc wnioskuje, ze to nie było 2 lata cudowności i nagle jeb - zero pożądania. Lubi faceta, na początku było fajnie, ale się skończyło, koniec historii. Gdzie jest napisane, że mamy pożądać wybranka na amen i do końca? Nie ma z nim ślubu, dzieci, kredytów. To teraz z każdym potencjalnym chłopakiem trzeba planować związek do grobowej deski?
Wydaje mi się, ze cała "nagonka" i szukanie w psychice wzięło się od tego, że Autorka napisała, ze chłopak jest fajny, miły, przystojny i dobrze się dogadują. Więc wielkie zdziwko "ale jak to?! taki facet, a ona go nie chce?! pewnie ma coś z głową!".

Ona nie jest oziębła. On jej zwyczajnie nie pociąga i denerwuje ją jego dotyk.

O! I to jest bardzo dobre zdanie

Wyjaśnie kilka spraw żeby sytuacja była bardziej zrozumiała.

Z moich obserwacji mogę powiedzieć że odsunęłam się trochę emocjonalnie od mojego partnera, w zasadzie to przez jego zachowanie. Był okres, doysć długi że on był nieraz bardzo agresywny w stosunku do mnie nawet przy najmniejszych kłótniach, przy ludziach. W końcu zmienił się.. Nigdy też nie musiałam się o niego starać bo on cały czas to robił, był przy mnie na każdym kroku dosłownie. W sumie to nie miałam swojego życia prywatnego, zawsze i wszędzie był ze mną. Wiedział o każdym moim kroku, każdej rozmowie, każdym smsie po prostu traktował mnie jak swoją własność. Mam zero swobody w tym związku, a jestem osobą która lubi trochę pobyć sama, też chciałabym trochę postarać się o niego, ale on byl na każde moje skinienie. Zaczęłam trochę się w tym związku dusić, czułam się jak stara baba, która nie ma nic od życia. Każda impreza z nim, każde wyjście z nim. W seksie też wszystko grało, ale z czasem to pożądanie gasło, później robiłam to tylko dlatego żeby jemu sprawić przyjemność.

Napisałam tu bo się zastanawiałam dlaczego mój facet mnie nie podnieca. Niby na codzień jest wszystko ok, dobrze nam się razem spędza czas itd. Z tą chemią to też ciężko powiedzieć, może i już jej nie ma, ale kochamy się.

To nie jest tak, że ja szukam niewiadomo jakiego mężczyzny, chce po prostu stworzyć szczęśliwy związek na chwilę obecną z nim. Wiem jednak że seks jest tego nieodłącznym elementem tym bardziej że mam 23 lata.

Nie wiem jednak czy jest jakakolwiek szansa na to żeby to pożądanie wróciło. Wiem, że bardziej podnieciłabym się na widok obcego mężczyzny niż na niego- to przykre ale niestety taka jest prawda.

Ale tak jak ktoś tu wcześniej napisał, to jest mój pierwszy taki przypadek, z resztą nie miałam nigdy okazji przekonać się o tym czy to jest coś nie tak z moją psychiką. Czy tak odrazu można to stwierdzić że to problem ze mną a nie np. znudzenie, wypalenie etc.