Ja 19-letnia mloda kobieta i on 32-letni facet - Netkobiety.pl

Nie to, żebym chciała być niemiła. ale co w tej historii jest takiego wspaniałego i niesamowitego?... Ot, romans jakich wiele, na dodatek z typowym zakończeniem...

A jaki jest stereotyp?

Ooooo to mi coś przypomina Ja miałam bardzo podobną historie poznałam mężczyznę 16 lat starszego ode mnie ja miałam 23 a on  39 i sie spotykaliśmy dłuższy czas Było naprawdę wspaniale, bardzo miło go wspominam Był jednym z najfajniejszych i najporządniejszych mężczyzn jakichkolwiek i kiedykolwiek poznałam :)Spędziliśmy razem wiele wspaniałych i miłych chwil które na pewno będe pamiętać do końca życia :)Muszę powiedzieć śmiało że naprawde się w nim zadurzyłam Niestety z biegiem czasu ,jego to zaczeło coraz bardziej przerażać. Tzn ta różnica wieku. Mówił mi otwarcie że on się boi tego ze ja jestem taka młoda  .Że na pewno znajdę sobie młodszego, fajniejszego , jakiegos rówieśnika. Trochę sie nie doceniał moim zdaniem bo dla mnie ta różnica wieku naprawdę nie miałażadnego znaczenia. Więc w pewnym momencie musieliśmy pozostać tylko na stopie koleżeńskiej bo go to przerastało, ten lęk że kiedyś mogłabym sobie znaleźć młodszego.

Ale w każdym bądź razie  wiem o czym mówisz :)Jednak ten sentyment zawsze zostanie :)Bo był kimś wyjątkowym dla mnie

Po ptokach pora wrócić na ziemię.

Nie weim czy t kwsetia wieku, ze nie wyszło, naprawdę niełatwo być razem.

Różnica wieku nie jest aż tak istotna. Ważny jest by ludzie byli na podobnym etapie w życiu i mieli wspólne cele.
24 letnia samotna matka pewnie lepiej się dogada z 37  latkiem szukającym stabilizacji, niż rówieśnikiem nastawionym na zabawę.
Przystojny, imprezowy 32 latek może też być świetnym chłopakiem 19 latki, zakładając że interesują go dyskoteki i ani myśli o zakładaniu rodziny.
Wcale takich nie brakuje.

Ja jak miałam dwadzieścia klika lat poznałam facetów też dużo starszych i związku z dużo starszym bym nie chciała. Jak miałam 26 lat miałam krótki romans z samotnym 39 latkiem mającym dzieci i facet był miły, ale strasznie kojarzył mi się z moim ojcem i miałam czasem wrażenie, że mówił do mnie jak do swojej 5 letniej córki. Takie odczucia totalnie są aseksualne. To nie jest fajnie czuć się w wieku dwudziestu paru lat jak przedszkolak.

Poza tym przy różnicy większej niż 10 lat ciężko o wspólnych znajomych. Zwykle jeśli kobieta jest młodsza to trafia do starszego towarzystwa partnera, bo faceci się źle czują wśród dużo młodszych facetów.  Ja mam ostatnio dużo młodszych od siebie znajomych i w towarzystwie 45+ pewnie umarłabym z nudów.

Kurcze, nie wiem od ktorej strony "ugryźć" temat. Apropos tego mojego niedoszłego.. On bardzo przypominał mi ojca i to nie tylko osobowością. I pewnie zaraz padnie stwierdzenie: Szukasz w partnerze ojca, bo pewnie nie było go wtedy, gdy byłaś dzieckiem,gdy potrzebowałaś jego opieki i bliskości. Otóż nie, mój ojciec był i jest zawsze obecny, zawsze zainteresowany mną i moimi problemami. Mam z nim o wiele lepszy kontakt niż z matką. Możemy rozmawiać o wszystkim. Bardzo dobry, mądry, czuły wrażliwy człowiek. Zazdroszczę mojej matce, takiego faceta chciałabym mieć. Wiadomo, nie jest idealny, ale zapewnił mi to co najwazniejsze- poczucie bezpieczeństwa i poczucie, że jestem kochaną. Nie, nigdy mi go nie brakowało, nie zaniedbywał swojej powinności względem córki.

No tu się nie zgodzę. Wszystko zależy od dogadania się. To, że facet ma np. 36 lat, a ona 23, to oznacza, że on już jest sztywniakiem? Znam facetów 30+, którym nie jeden 20-sto latek nie dorówna w kwestii zabawy, zachowania itp. Również 20-sto letnia kobieta może mieć większą frajdę z imprez w towarzystwie 30+ Wszystko zależy od osobowości.

36 latek w towarzystwie 23 latków? Na imprezie to mocno żałosne by było. Ja mam dużo młodszych znajomych, ale na imprezę z 23 latkami to bym się nie wybrała, bo nawet jeśli wyglądam na 26 to mentalnie mam przynajmniej te...28. 
Tak naprawdę, to jest przepaść w tym wieku. Inne tematy, wychowanie w innej rzeczywistości. Dla kobiety, która ma normalne, dobre, relacje ze swoim ojcem tak dużo starszy facet jest seksualnie na dłuższą metę nieatrakcyjny.
Duża różnica wieku zwykle wiąże się kompensacją niezaspokojonych potrzeb przez rodzica przeciwnej płci. Wszystkie znane mi kobiety, z jednym wyjątkiem, które związały się na stałe z facetami starszymi 13-16 lat, to córki alkoholików zaniedbywane przez ojców.
I właściwie żaden z tych związków nie jest udany na dłuższą metę, bo to chory jest mechanizm i jest miernym budulcem relacji partnerskich.
Moje koleżanki ze szczęśliwych rodzin, tworzące udane związki kategorycznie odrzucały możliwość związku z kimś z  różnicą powyżej 8-10 lat.
To chyba, że jakąś dziewczyna wiąże się z kimś zamożnym, żeby się ustawić. Czyli wyrachowanie. Ale ja akurat takich przypadków osobiście nie znam.
Jeden znam związek udany z różnicą 14 lat, ale ta kobieta jest dla mnie jak stara Ciotka, choć jest ode mnie 3 lata starsza. No ale to skutek jej przebywania w towarzystwie pięćdziesięciolatków. I widzę, że łaknie młodszego towarzystwa, ale mentalnie to jak dla mnie, pomimo małych dzieci, ma 45 co najmniej. Ale może dzięki temu, ten akurat związek jest partnerski, a nie typu opiekun-córka.

Złego nic. Wiesz, jak występujesz jako starszy brat to nikogo to nie dziwi. Ja też w towarzystwie imprezowym 7-8 lat młodszych osób czuję się dobrze, aczkolwiek istotny jest tu fakt, że jestem wesoła i wyglądam te 6-7 lat młodziej, więc niczym się nie wyróżniam,a najbardziej znaczący jest tu fakt, ze pomimo wieku nie jestem kobietą po przejściach.
Przy moich równolatkach po rozwodzie i z dziećmi czuję się jak totalnie infantylna podfruwajka. Kluczową decyzją przed nadchodzącym weekendem jest u mnie, czy wyjdę pojeździć na rowerze, czy na rolkach. To nie dziwne, że wolę towarzystwo ludzi, którzy mają "problemy" podobnego kalibru. 
Poza tym istnieje kolosalna różnica między wiekiem studenckim a późniejszym. Jak człowiek zaczyna pracować po studiach , to zaczyna przybywać na co dzień w towarzystwie osób starszych od siebie. Zdobywa niezależność finansową. Dużo osób planuje ślub, wspólne mieszkanie z partnerem. Jednym słowem dorosłe życie. Ja przy 25 letnim facecie mojej koleżanki, który ma od kilku lat odpowiedzialną pracę, gdzie zarządza kilkunastoma osobami i z domu się wyprowadził w wieku lat 16(szkoła z internatem) nie czuję żadnej różnicy dojrzałości.Dla mnie on jest równorzędnym partnerem.
Zresztą związek na przykład 26 latki z bezdzietnym dobrze sytuowanym singlem 38 letnim, też raczej nikogo nie dziwi. Dwoje samodzielnych, dorosłych, pracujących ludzi bez zobowiązań,chcących założyć rodzinę.
Dlatego podkreślam, że ważniejszy jest być na tym samym etapie, życia, niż w tym samym wieku. 
Ja utknęłam trochę na wcześniejszym etapie, to i lepiej się czuję z młodszymi i w drugą stronę też to działa. Myślę,że jest to doświadczenie większości bezdzietnych singli nie z odzysku. Kiedyś na przykład odrzucałam możliwość związku z kimś młodszym(zawsze wolałam 5-6 lat starszych), a teraz jak  by się ktoś 3-4 lat młodszy ode mnie,pragnący stabilizacji zainteresował to bym nie miała nic przeciwko, bo to podobny etap życia co mój. Z kolei 45 latkowie jawią mi się jako totalnie już aseksualni, więc ktoś starszy więcej niż 8 lat u mnie totalnie odpada.

Dziękuję panu za odpowiedź. Miło jest poznać punkt widzenia faceta, ktory jest mniej wiecej w Jego wieku. Dziękuję, ze obstajesz.:) Jak widziałbys relacje ze sporo młodszą dziewczyną, bedąc na jego miejscu?

"Inne tematy, wychowanie w innej rzeczywistości. Dla kobiety, która ma normalne, dobre, relacje ze swoim ojcem tak dużo starszy facet jest seksualnie na dłuższą metę nieatrakcyjny.
Duża różnica wieku zwykle wiąże się kompensacją niezaspokojonych potrzeb przez rodzica przeciwnej płci. Wszystkie znane mi kobiety, z jednym wyjątkiem, które związały się na stałe z facetami starszymi 13-16 lat, to córki alkoholików zaniedbywane przez ojców. "

Nie wiem czy Ci przyznac racje czy nie, bo to ze tak jest to mozliwe, jednak nie jest tak zawsze.

Moj maz jest starszy od mojego ojca. Moj ojciec nie pije i nigdy nie pil, jest najbardziej normalna osoba jaka znam, mam do niego i zawsze mialam pelne zaufanie. Jest ostoja spokoju i rozsadku.
Zawsze byl i jest ze mnie bardzo dumny. Wspieral mnie w kazdej decyzji.
Malzenstwo moich rodzicow jest bardzo udane, sa zakochani w sobie bardzo, moja matka to najpiekniejsza i jedyna kobieta na swiecie dla mojego ojca.
Nigdy nie odczuwalam zaniedbania ani niczego, moi rodzice sa ode mnie starsi o 20 i 23 lata, zawsze byli pelni energii i zaangazowani i robilismy mase rzeczy razem.
Od dziecka jednak nie umialam zalapac kontaktu z rowiesnikami, nudza mnie i czuje sie przy nich niezrecznie i glupio.
Przyjaciolka to byla dla mnie prababcia, z nia sie smialam i z nia spedzalam czas jak lubie i z nia mialam wspolne tematy , albo z rodzicami.
Moj zwiazek z moim mezem dziala glownie dlatego, ze jest taka roznica wieku w naszych metrykach, przez co nie ma roznicy w naszych glowach.
Znajomi mojego meza sa mlodsi od moich.
Moj maz jest dla mnie partnerem, nigdy opiekunem. Ja opiekuna nie potrzebuje.
Zreszta ja nie widze zadnej roznicy wieku pomiedzy mna a moimi kolezankami , ktore maja po 60 lat. Bo jej nie ma, czasem one mi sie wydaja strasznie mlode wrecz, mlodsze ode mnie i nieodpowiedzialne z lekka jak nastolatki.

Jak z każdą kobietą. Wszystko jest uzależnione od Waszych relacji. Wg mnie (szarlotka ma w pewnych kwestiach rację o przyszłe lata ) trzeba rozmawiać, spełniać swoje marzenia, plany, nie może wdać się w jakaś rutynę. Starszy mężczyzna jest bardziej doświadczony życiowo, ma inne podejście do życia, ma łatwiej w kwestiach, jak sprawić Ci przyjemność. To jego plusy. Będzie zawsze dbał, żebyś czuła się dobrze, będziesz jego skarbem, będziesz zawsze jego gwiazdą Ale to tylko moje przemyślenia. A jak Ty będziesz dbała o niego?

czyli co,znakiem tego dla tej naszej znajomosci,relacji nie bylo rozwiazania,pozytywnego zakonczenia wg was? chyba, ze w ostatecznosci rezygnacja z siebie, czyli ja odrzucam stúdia,robienie kariery i zostaje uszczesliwiona przy mezu?

No, bardzo madrze piszesz. Pomagają mi te słowa. Niby mineło już kilka ładnych miesięcy, prawie pół roku a ja niestety wciaż tkwię w martwym punkcie. Tak, ta sytuacja wiele mnie nauczyła, wiem, że to doświadczenie wiele zmieniło w moim podejściu do roznych spraw i uczynilo mnie dojrzalszą.
Tylko zastanawiam się czasem po co los postawil przede mną tego człowieka, stawiając mnie jednocześnie na straconej pozycji.  Po co dał poczuć mi to cos, dlaczego akurat znalazłam w tym męzczyznie coś, czego szukałam, czemu własnie on był tym, po ktorym nie chciałam już nikogo, bo on był wszystkim.Czemu akurat on posiadał te wszystkie cechy,ktore pozwalały mi zaufac, czemu wlasnie przy nim miałam to poczucie bezpieczeństwa, choc nasza relacja była "na dwoje babka wróżyła". Co takiego sprawiło,ze wlasnie jemu chciałam sie oddac, wiedziałam,ze on zasługuje na to aby oddac mu cnote?( nie oddałam ) Przeciez nie narzekam na brak powodzenia, tępa też nie jestem, mam w sobie podobno sporo seksapilu gdybym tylko chciała moglabym randkowac co drugi dzień.

Czuję,ze już po raz drugi igły w stogu siana nie znajdę. Kurcze, jaki ten los jest przekorny. Czemu  uczucia lokujemy niewłaściwie?
Po tym "romansie" z Nim, ustawiłam potencjalnym kandydatom poprzeczkę tak wysoko, stałam sie tak wybredna, że ja starą panną śmiało mogę zostać:)

Jaki jest stereotyp? " Z pewnoscią dziewczyna jest mloda i co za tym idzie naiwna. Facet ma niezłą barierę. W tym wieku miał już nie jedną kobietę, wie jak zagadać, jak podejść, żeby mu sie dała. Wie jak ją okręcic, by otrzymac to-co chce. Wykorzysta ją i zostawi, gdy mu sie znudzi".
"A ona? Pewnie miała złe relacje z ojcem lub w ogóle go nie miała. Byla zaniedbywana przez ojca i teraz szuka starszego faceta, aby znaleźć to czego nie dał jej ojciec.Szuka drugiego ojca. Jest niedowartościowana, ma kompleksy. Zapewne łasa na komplementy, których nie slyszy od rowieśników. Podejrzewam,ze ma poczucie niskiej wartości. Lubi też pieniadze. Dziewczyna jest wyrachowana. Kręci sie przy starszym facecie,bo wie,ze ten osiągnał juz stabilizację i dobrze zarabia". Oto masz sterotyp!

No nie wiem, Ty mi brzmisz na naiwna z Twoim wielkim uczuciem i brakiem doswiadczenia, wiec to akurat idealnie sie wpisuje w stereotyp.
A co do reszty to raczej nie.

Ja nie mowie, ze naiwnosc Twoja to zla cecha, bo to ladne jest.
A te dziewczyny co opisujesz to nieodpowiedzialnosc

Ze to jest cos takiego ladnego, jak np bukiet kwiatow. W takim sensie.
Cos ladnego i niewinnego.

Może i istnieje taka miłość. Dla mnie to chyba jednak zawsze będzie coś dziwnego.

Na ogół dają mi wiecej lat niż mam, na moją niekorzyść, ale zwykle chodzi o wygląd... więc nie wiem czy dobrze czuć sie taką starszą, starą czy tam dojrzałą czy jeszcze jakąś. Bardzo często spotykam sie z tym, że ktoś patrząc na mnie dziwi się, ze mam 19 lat, myślą, że blefuje.

wiesz dla mnie wiek tutaj nie ma większego znaczenia, a za parę lat to w ogóle już byście nie odczuli różnicy. Póki co jesteś na swój wiek dojrzała, a on... nie rozumiem... jaki był powód waszego rozstania w końcu, czepiał się wszystkiego.... (no chyba że nie doczytałam a pisałaś )...

Prawda jest taka, ze po prostu NIE CHCIAL MNIE i koniec kropka. Kazdy powod traci na znaczeniu i nie jest istotny w swietle TEJ prawdy.

i jaki morał?

Mówisz, że musi być "ta" iskra, która przeskakuje... doskonale wiem o czym mówisz. I była. Ale co w sytuacji, kiedy ktoś sukcesywnie, systematycznie ją gasi, np. rodzina, przyjaciele...

Bo pewne decyzje, np. o wspólnym zamieszkaniu i byciu ze sobą trzeba podjąć i już, mimo "widzi mi się" rodziny. Ja przeżyłam swoje z mamą, która chwytała się różnych sposobów, żebym się nie wiązała z moim aktualnym partnerem (czasem aż było mi jej żal). Ja sama też biłam się z myślami, aż w końcu powiedziałam sobie, że muszę podjąć decyzję: w te albo we wte, bo zwariuję. I musi to być MOJA decyzja, żeby w razie czego nikomu później nie wypominać: "przez Ciebie jestem nieszczęśliwa, bo kazałaś mi / sugerowałaś to i to"

Nie jest dla mnie jasna sprawa wycofania się Twojego byłego. Masz tu takie możliwe motywacje jak:

1) Szlachetne: "nie będę zawracał jej głowy - musi dojrzeć sama" lub instynkt samozachowawczy: "w jej wieku ludzie zakochują się raz na 3-4 miesiące ja szukam partnera na stałe"
2) Naciski rodziny - w takiej sytuacji możesz raczej wątpić w sensowność faceta, który w tym wieku powinien wiedzieć co dla niego dobre.

Różnica wieku 10-12 lat jest trudna do przeskoczenia teraz - wydaje mi się że pomiędzy 19 a 26 rokiem życia dokonały się u mnie najważniejsze życiowe wybory, zrobiłem największy postęp w pracy nad sobą, najwięcej się nauczyłem i dowiedziałem. Dziewczyny, które zafascynowałyby mnie w wieku 19 lat były ZUPEŁNIE inne niż te, które uważałem za atrakcyjne w wieku 26 lat.
Sądzę, że aby być pewnym, że z Twojej strony nic się nie zmieni, on musiałby czekać 6-7 lat, w trakcie których - on by się kisił, nie mogąc wystartować z małżeństwem, a ty coraz to odmawiałabyś sobie bardzo różnych międzyludzkich doświadczeń, ze względu na jego osobę. Nie wykluczone, że żałowałabyś tego czyniąc go winnym. Byłoby to więc "blokujące" dla obu stron.Gdy każdy jest w impasie i nie rozwija się - nie pomaga to związkowi (por. dalej).

Później - różnie mogłoby być. O powodzeniu związku (zwląszcza długoletniego) IMHO decyduje ZDOLNOŚĆ DO ROZWOJU każdego z partnerów + uczucie. Tylko zdolność do rozwoju czyni małżeństwo wciąż nowym doświadczeniem. Różnica wieku nie zawsze oznacza, że starszy partner będzie tylko "STAŁ" w miejscu.

EDIT: Widzę jednak tu posta w którym opisujesz swoje dolegliwości somatyczne, które jak dotąd nie znalazły obiektywnego potwierdzenia medycznego. Co więcej wspominasz też o stanach depresyjnych i lękowych. Niestety, wobec braku medycznego podłoża tych dolegliwości, jest całkiem możliwe, że mają one podłoże emocjonalne i te właśnie emocjonalne problemy "odstraszyły" twojego chłopaka. Jeśli mam rację, spróbuj dojść przyczyny tych zaburzeń. Możliwe, że nie obejdzie się bez pomocy psychologicznej.

I jeszcze jedno - mimowolnie, czytając czyjąś "prozę" zwracam uwagę na styl, gramatykę, bogactwo słownictwa i konstrukcję wypowiedzi. I powiem tyle - nie "brzmisz" jak typowa 19-latka. Jeśli nie jesteś jakimś "fake", prawdopodobnie chowasz w zanadrzu bardzo duży potencjał. Nie dziwię się też, że zwrócił na ciebie uwagę facet z "innej ligi". Uważam, że warto abyś postawiła sobie w życiu bardzo ambitne cele edukacyjne i zawodowe i nie bała się realizować tych wyzwań. Studia to minimum. Nie odpuszczaj. Praca przy taśmie to nie jest dobre miejsce dla Ciebie.