Fascynacja innym, kiedy to przejdzie :)? - Netkobiety.pl

Nie jesteś głupia. Ja też miałem chwile zwątpienia i byłe zauroczony koleżanką. Ale to przeszło. Próbowałaś rozmawiać z mężem? Mówiłaś mu co czujesz wprost i szczerze?

Tak, z meżem próbowałam dawniej rozmawiać, próbowałam coś zmienić. Jednak stwierdził, że widzi mnie bardziej jako  koleżankę, lubimy się, ale miłość taka romatyczna minęła. Pogodziłam się z tym. Nie jest złym człowiekiem, po prostu coś się w nim skończyło.

I we mnie najwidoczniej też...

Tyle tylko, że mąż jest bardzo ortodoksyjnym katolikiem - rozwodów nie uznaje.
Do tego małe dzieci.
Dawniej byłam wsciekła na niego, bo jednak to on przestał dbać o związek, nie ja.
Teraz mi przeszło - funkcjonujemy w miarę poprawnie.

Ale nie o tym wątek - zastanawiam się, czy zerwać kontakty z tym znajomym? Przynajmniej na jakiś czas.
Mówić mu dlaczego? Chyba dziwne by to było...

Tak... a potem, za kilka lat, gdy już "przyjaciel" zostanie partnerem, autorka wyjedzie z postem, że tęskni za byłym mężem, tęskni za tym poczuciem bezpieczeństwa, za przyjaźnią w związku. :-)

Moja rada - doceniać to co się ma :-)

Przecież w każdym związku mija faza zauroczenia. To normalne.

Na zasadzie: Wiesz, zakochałam się w Heniu?
Uznałby za fanaberie jakieś moje- jemu jest dobrze tak jak jest: przeciez rozmawiamy ze sobą, zajmujemy się domem, dziećmi, a ze brak namietności,uniesień - trudno. Taki mamy klimat

Iceni - dzięki za dobry zestaw do przemyślenia!

Od meża nie odejdę teraz, a tym bardziej do przyjaciela. Po pierwsze on też ma rodzinę i nie chciałabym jej rozbijać.Po drugie, wątpię, żeby jego taka pomroczność trafiła jak i mnie.

Muszę o nim zapomnieć - strasznie mi tego żal. Od tylu lat był zawsze przy mnie, gdy coś się tylko działo, pomagał ile mógł i kiedy mógł. Ja w sumie też. I tyle przegadanych godzin.
Nie wiem, jak mu to wytłumaczyć, ze nie chcę go widzieć/słyszeć - przynajmniej przez dłuższy czas.

Jest twoim przyjacielem, tak?
No to mu to powiedz po prostu - szczerze i otwarcie.
Jestem niemal w 100% pewna, że jego przyjaźni nie stracisz, a wręcz przeciwnie
Ale wycofać się musisz, bo inaczej zgłupiejesz.
Pewnie po jakimś czasie nauczysz się kontrolować i znów będziesz mogła go spokojnie przytulić bez ataku serca

W swoim ostatnim poście, Dinah, zawarłaś to wszystko, czego pragniesz i jednocześnie się obawiasz myśląc o przyjacielu.
Intuicyjnie wiesz, że otwarcie się przed nim zniszczy tę wartościową relację między Wami. Też tak sądzę.

Przy okazji.
Masz dość małżeństwa na pokaz.
Twój mąż nie jest, moim zdaniem, "ortodoksyjnym" katolikiem, tylko zwykłym bigotem obawiającym się reakcji moherowych współwyznawców i ksiedza proboszcza na wieść o ewentualnym rozwodzie.
Nie chcesz odchodzić od męża. Byłoby w porządku, gdyby był to Twój wybór, a nie j e g o  zakaz religijny. Jak wspomniałem, było to, tak, przy okazji.

Myślę, że przeceniasz moc przewartościowania własnego spojrzenia na przyjaciela. Od lat jest Ci tym bliższy, im bardziej obcy wydaje się Twój mąż.
Jeśli to Twój prawdziwy przyjaciel, nie pozwolisz sobie na jego utratę.
Nie Ty jedna jesteś w takiej sytuacji.
Wierzę w przyjaźń między mężczyzną i kobietą. Mam przyjaciółkę od prawie 30 lat. W pewnym okresie zacząłem sobie zdawać sprawę, że staje się dla mnie kimś więcej.
Zaraz zrobiłem jednak bilans zysków i strat. Uznałem, że muszę przestać myśleć o niej, jako potencjalnej partnerce, jeśli nie chcę stracić kogoś, kto darzy mnie najwyższym zaufaniem. Udało mi się. Jak się domyślasz, nie powiedziałem jej o tym. Jesteśmy przyjaciółmi do tej pory.
Życzę Ci właściwych wyborów. Pozdrawiam.

W żartach rozmawiałam z tym znajomym, co by było,gdybyśmy razem byli. Uśmiał się tylko, stwierdził :No już tak dobrze by nie było.
I coś w tym jest - w obecnym układzie mało jest obowiazków, a wiele przyjemności.  Wiekszość opiera się na tym,że CHCEMY, a nie, że MUSIMY.  Obydwoje mamy odskocznię od małżeństwa, bez przekraczania pewnych barier.Tak chyba najlepiej

Otóż to. Dobrze, że zdajesz sobie sprawę z tego, że przeniesienie Waszych relacji na poziom "kobieta - mężczyzna" z dotychczasowego "przyjaciółka - przyjaciel" mogłoby się źle skończyć. Unikaj rozmów tego rodzaju, bo one jednak coś sugerują, jak by nie było. Dobrze, że tak zareagował na Twój "żart", bo przyjął go, jak powinien, czyli również "żartobliwie" dał do zrozumienia, że nie chce popsuć łączącej Was więzi.
Pozdrawiam.