Internetowe wzruszenia - poruszają czy znieczulają? - Netkobiety.pl

Dla mnie te wszystkie newsy są raczej obojętne, ale ja jestem mało podatna na wzruszenia/współczucie. Jedyne, co mnie rusza, to krzywdzone zwierzęta, ale tego nawet nie oglądam, bo jak nie działają na mnie w ogóle głodne dzieci, bite kobiety, dzielni chłopcy itd., to mam tak, jakby wszystkie uczucia z powyższych pojawiały się naraz skumulowane/połączone przy maltretowaniu zwierząt. Zresztą wystarczy, że dłużej skupiłabym się na wizji "mój kot porzucony gdzieś tam" i już biegnę go przytulać.

A cała reszta po mnie spływa, tyle że krzywdy staram się nie komentować i nie pokazywać, jaka to jestem nieczuła - ja nie mam granic, jeśli chodzi o tematy do żartów, ale komentarze na fejsbukach i innych takich widzą różni ludzie, więc wiadomo... jak żart-beton to w towarzystwie, które ma podobne podejście. Poza tym różne doświadczenia mają ludzie i nie chciałabym sprawić przykrości. Z kolei pod tymi rozloficianymi historiami o wielkich miłościach brakuje czasem tylko dopisku "wyślij to do miliona znajomych, bo inaczej umrzesz" i tam nie kryję już swojego zdegustowania i cięte komentarze lecą dość mocno. Może przesadzam, ale jak mam koleżankę, która takich historii o miłościach (w większości fikcyjnych) i podobnych memów, sentencji itd. wrzuca dziennie na pęczki, to trudno czasem powstrzymać jad sączący się z klawiatury.

Są takie historie, które mnie wzruszają i naprawdę robią wrażenie - na pewno te, które są wiarygodne i smutne, ale dokładnie nie potrafię określić od czego zależy, że jedna mnie poruszy, a przy innej nawet nie drgnę. Na to nie ma reguły. Może jest to zależne od samego bohatera i jego wpływu (a raczej braku) na sytuację, w której się znalazł, może od postawy, ogromu tragedii i/lub cierpienia? Tego naprawdę nie wiem.

Mimo wszystko większość tego typu news'ów zwyczajnie omijam, zwłaszcza tych, które już w tytule na kilometr trącą banałem. Ckliwe opowiastki i kiczowate historyjki - to nie dla mnie, tego po prostu nie kupuję.

Z drugiej strony zdarza się, że ktoś zainteresuje mnie tak bardzo, że później uważnie śledzę koleje jego losu. Tak jest na przykład z Marzeną Erm, kobietą młodą, dzielną, silną i bardzo optymistycznie nastawioną do świata, choć chorą na złośliwą, i w jej przypadku trudną do wyleczenia, odmianę nowotworu - chłoniaka Hodgkina.

Mnie też, podobnie jak Eileen, ogromnie poruszają smutne historie zwierząt. Tutaj nie potrafię przejść obojętnie, tym bardziej, że zwykle jeden obraz wystarcza za tysiąc słów. W tym miejscu ciśnie mi się na usta tylko jedno stwierdzenie - ludzie to potwory!

Może odniosę się do Twojego postu w sposób następujący. W tematach do żartów istnieją granice (co prawda płynne). Granice dobrego smaku i wyczucia. Z pewnych rzeczy nie należy/nie wypada żartować. Można w ten sposób łatwo kogoś skrzywdzić.
Internetowe wzruszenia poruszają moją wrażliwość. Oczywiście pod warunkiem ich wiarygodności.