Porzucony, co robić? - Netkobiety.pl

Nie dotrzymałeś jej kroku, zdarza się i moim skromnym zdaniem nic z tego już nie będzie, trzeba było nie "tworzyć" potwora... i nie byłbym taki pewny czy nie ma/nie było zmiennika.

Moim zdaniem powinieneś dać sobie narazie z nią spokój i znaleźć sobie inna by widziała ze Ty się nie poddales że jesteś silny i pokazać jej ze w miłości trzeba walczyć gdy jest źle a nie uciekać.

Czyli myślisz, że taki negatywny wizerunek da się z czasem odwrócić? Co powinienem robić, oprócz otoczenia się pięknymi kobietami?

Zacznij od tego, że zarzuty Twojej kobiety są SPRAWIEDLIWE!!!! Ona tak Ciebie widzi i już. Trudno to przełknąć, ale tak jest. Przerabiam podobną sytuację, tylko moja, to powieść w odcinkach
Ona, gdzieś tam widzi w Tobie, tego dawnego mężczyznę, ale "rozłożyła" wasz związek na czynniki pierwsze i dokonała wyboru. Niestety, potrzebuje kogoś silniejszego od siebie, kogoś kto poprowadzi, pomoże, wesprze. Ty jej teraz tego nie zapewniasz. Nie walcz więc o nią, bo przegrasz. Nie masz teraz argumentów. Walcz o siebie. Takiego jakim byłeś i takiego jakim potrafisz być. To tym ją urzekłeś, zauroczyłeś. Piszesz o 99% pewności, że nie ma innego faceta. To może być prawdą. To dla ciebie jest prawdą. Żeby zostawić kogoś, nie musi pojawić się ktoś inny. Dlaczego więc ciebie zostawiła??? Ano sam to wymieniłeś!!!! Twoja kobieta jest sprawiedliwa. Zastanawiasz się co robić??? Ty wiesz co!!!!! Masz klucz do tej kobiety. Do Twojej kobiety. Ona dała ci wskazówki. Negatywny wizerunek sam się nie odwróci, tak jak i sam się nie pojawił - niestety. NAJPIERW TY, POTEM ONA!!!! Nie wysyłaj przeprosinowych maili, nie bierz na siebie winy za całe zło, bo to właśnie oznaka niedojrzałości. Przystając na takie warunki, stawiasz się w roli osoby, na którą faktycznie ciężko liczyć.
Zobaczycie się na konferencji.
Przygotuj się więc do niej. Bądź na tej konferencji sobą sprzed 4 lat. Pewny siebie, ambitny. Ale pokaż, że dojrzałeś, że potrafisz spokojnie słuchać, że jesteś rzeczowy, że potrafisz mówić o swoich słabościach. No i takie "nieoczywiste" komplementy w jej stronę, też się przydadzą. Bądź facetem!!!!

Ludzie z biegiem lat się zmieniają. Niektórzy bardziej, niektórzy mniej. Zmieniają się ich wartości, cele, priorytety. Nabierają doświadczeń, nawyków.
Dlatego tak wiele szkolnych związków się z biegiem czasu rozpada.

Mimo, że to szkolny związek nie jest to podobieństwo duże. 
Studia to był fajny czas. Ale życie wszystko zweryfikowalo.
Ona się rozkręcila, praca stała się pasją, prze naprzód.
Ty niekoniecznie jesteś od niej gorszy. Chcesz iść naprzód ale trochę w innym kierunku niż ona. Macie inne priorytety.

Czy napewno chcesz na sile stawać się jej wyobrażeniem ?
Może po prostu idziecie w inne strony, a wspólne życie będzie tylko przepychanka
To ze kiedyś byłeś inny niż teraz to wg mnie normalne. Ona też nie jest taka sama. Pomysl tylko, czy warto aż tak ingerować w siebie by kogoś zadowolić, a i to nie jest pewne czy wróci.

"Nieoczywiste" to znaczy...?

A jeśli zerwała kontakt i od początku nie chciała go utrzymywać po zerwaniu...? Co wtedy zrobić?

Tak miałem jedną dziewczynę w życiu (właśnie tą) i średnio ogarniam tematy damsko-męskie

Wypada się podzielić... hm, chyba zakończeniem, tej historii.

Konferencja w sobotę się odbyła. Ex unikała mnie od samego początku, parę razy na siebie wpadliśmy to zamieniliśmy "cześć" i dosłownie parę zdań. Była z koleżankami z naszej starej firmy i tylko z nimi gadała, parę razy coś tam zagadałem ale odpowiadała tak na odczepnego więc stwierdziłem, że co mam się narzucać i zająłem się swoimi sprawami. Po konferencji pogratulowałem jej dobrego wykładu, chciałem jej dać drobny prezent z okazji awansu (we wrześniu w jej firmie są awanse, została managerem) - taki drobiazg o którym kiedyś mi powiedziała, że zawsze marzyła ale nigdy tego nie zrealizowała. Nie przyjęła, nawet nie dała mi powiedzieć co to jest, uciekła od razu do koleżanek.

Generalnie wyglądało to trochę tak jakby się mnie bała. Beznadzieja. Nie dała nic wyjaśnić, wyszedłem w sumie na desperata. Co gorsza po okresie wydawałoby się pogodzenia z tym (wszak od rozstania stuknęły 3 mc) wszystko do mnie wróciło, czuję się uzależniony x10 - to jedyna bliska osoba jaką miałem w życiu od wielu lat (rodzice są po bardzo wojennym rozwodzie, z małej miejscowości, mieszkam oddzielnie od nich od czasów liceum i mamy bardzo chłodne, rzadkie kontakty - Ex była jedyną osobą która mi mówiła że mnie kocha, której ja to umiałem powiedzieć, która okazywała mi ciepło i czułość, co więcej - była kobietą idealnie w moim typie, taką jakiej szukałem, żadna z którą wcześniej się spotykałem jej do pięt nie dorasta). W poniedziałek podskoczyłem do mojego psychiatry (po rozstaniu wpadłem w depresję) bo od soboty na przemian ryczę i się wściekam - czuję się winny tej sytuacji, że zawaliłem, że nie byłem dla niej dość dobry. Nie chciałem się pokazywać w pracy w tej formie, dostałem L4 do końca tygodnia. Dopiero dzisiaj się zebrałem na tyle żeby napisać.

Dowiedziałem się od kumpla, że w niedzielę po tej konferencji ustawiła sobie na facebooku status "w związku"... chyba czekała z ogłoszeniem żeby nie było niezręcznie ale to w pełni tłumaczy jej zachowanie