Mój związek się rozpada i nie umiemy tego powstrzymać - Netkobiety.pl

Twoja odpowiedz mnie mrozi. Jak by to było możliwe, że będą ze sobą tyle czasu, nie pokochaliśmy się i żyjemy w jakiejś fikcji i wyobrażeniach? Co to jest? Jak to jest możliwe? Czy to tak prosto da się powiedzieć, że tu nie ma miłości? Czy my musimy ponieść porażkę?

A o co się kłócimy? Różnie, czasami trudno powiedzieć na wet o co poszło. Ostatnio w kinie, zabrałam nas na kolejne seanse podczas festiwalu. Fajnie, ładnie wszystko na filmie, na przerwie mówię: może pójdziemy coś obok zjeść, a on miał taką minę, jakby mu się krzywda stała, jakby za karę ze mną był (oczywiście, to moja interpretacja jego zachowania, to co poczułam, nie musi się pokrywać z tym co on rzeczywiście wtedy komunikował). Pokłóciliśmy się. Potem poczucie, że to kompletnie nie ma sensu (druga kłótnia w tym tygodniu). Generalnie, jak sobie wcześniej przypomnę, to punkt zapalny to była praca, moje żale (teraz wiem, że się na nim odgrywałam, prowokowałam podświadomie kłótnie, aby go upokorzyć i żeby poczuł się tak samo dotknięty jak ja) za jego niefajne zachowania. On w kłótniach lubi pokazywać swoje rozczarowanie mną, rozgoryczenie, ignorancję, co mnie okropnie dotyka, boli, wtedy bardzo dużo płaczę.

Nie czuję, żeby nasze uczucia się wypaliły. Podejrzewam raczej, że chodzi o takie poczucie braku sensu i wiary w ten związek. Mój D. pod względem wyobrażeń jest na prawdę mistrzem - stąd tak duże jego mną rozczarowanie. Ja np. zauważam w jego zachowaniu metodę "samospełniającej się przepowiedni" - on to bardzo często uskutecznia. Np. śni mu się już przed wyjazdem, że się pokłócimy i tak jest!

Ale ja czuję jego uwagę i troskę w stosunku do mnie. Taką uważność. Ja też mam to w stosunku do niego.

Tak bym chciała prosić kogoś o pomoc, nie wiem co jest przyczyną, że tak się pomiędzy nami dzieje.

Ale coś mi zaskoczyło, kiedy powiedziałaś o życiu w tych wyobrażeniach! My bardzo tęsknimy jak się nie widzimy, zapominamy o rzeczach złych. Raczej mam ochotę z nim przebywać na co dzień, co nawet sprawia, że on czuje się przytłoczony, jakby ciągle musiał skupiać się na mnie - nie może się rozluźnić - powiedział mi to ostatnio.

Może powiedz mu stanowczo, że jesteś taka jaka jesteś i taką Cie wybrał i żeby zszedł na ziemie.

A co do tej samospełniającej się przepowiedni to doskonale Cię rozumiem bo sama taka byłam, ale zeszłam na ziemie i przestałam sobie wmawiać różne rzeczy bo to do niczego nie prowadzi i przez takie zachowanie mogłam stracić moją miłość. Wzięłam się w garść, trochę pracy mnie to kosztowało, ale jest to możliwe i zmian nie żałuje

A moze problem polega - byc moze zle to ujme - na plytkosci celow jakie realizujecie. Nie widze w tym co piszesz niczego ambitnego. Koncerty wspolne, kino, gotowanie, zakupy... to wszystko? Jesli tak, to ciezko tylko na tym budowac kolejne etapy zwiazku. To jest super ale od pewnego momentu ma sluzyc jako dopelnienie zwiazku, a nie jako jego sens.
Moze za duzo macie siebie. Tak duzo ze nie macie chwili wytchnienia od siebie.

smutna AB:Mi brakuje rozmów o przyszłości, poczucia wspólnoty, poczucia, że jestem dla niego najważniejsza, stabilności emocjonalnej z jego strony, on chciałby też pewnie, abym była dobrą i mądrą kobietą, tak aby widział we mnie swoją potencjalną żonę, matkę swoich dzieci. Chciałby spokojnego związku, mnie spokojnej, nie krzyczącej, bez pretensji, uśmiechniętej, szczęśliwej, doceniającej.
A czego on chce?Może wasze cele życiowe są zupełnie różne? On już był w związku formalnym-to dla ciebie zakończył swoj poprzedni związek,więc...
" On jest bardzo rozczarowany tym związkiem"
"zaczęła się rzeczywistość. W jego oczach nie byłam już taka idealna"
"nie umiemy wtedy być wyrozumiali dla siebie"
"Ale wiem, że my tak naprawdę blisko nie jesteśmy..."

Płytkość celów? A czy życie polega tylko na przyjemnościach i na doszukiwaniu się czegoś ambitnego? Moim zdaniem nie. Nawet codzienne sprawy nie powinny ludzi oddalac od siebie. ale to tak na marginesie.
Lexpar dobrze pisze ze nie ma związku bez kłótni, ale moj chłopak tego nie rozumie. Mamy po 22 lata i on widząc kłócących sie swoich rodziców twierdzi ze on tak nie chce, nie chce ciągłych kłótni i pretensji i ze on nie widzi ze mną dalszej przyszłości, w sensie tej po ślubie. Jak ma gorsze dni to twierdzi, zebym znalazala sobie kogos z kim bede bardziej szczesliwa. Jak sie długo nie widujemy (np.teraz w okresie wakacji widzimy sie 2 moze 3 razy w tygodniu, bo w roku akademickim dosłownie codziennie sie widujemy bo studiujemy w tym samym mieście) to robi sie bardzo skryty, nic nie mowi, jak ma jakis problem to mowi: sam sobie dam rade, albo- niewazne. czuje sie wtedy strasznie odsunięta, mam wrazenie jakbym ja dawala mu cala siebie, a on nic. Po długiej rozłące jest oschły, niedostępny. Kurcze, bardzo sie kochamy, wiele rozmawialismy o rozstaniu, ale nie wyobrazam sobie zycia bez Niego. I co tu robić? Wiele już przepłakałam, chciałabym walczyc, ale ostatnio to nawet juz ja trace nadzieje. Co o tym myślicie?

Witajcie. Dziękuję za wszystkie Wasze odpowiedzi. Wyjazd w góry i odpoczynek udał się bardzo. Czyste potoki, góry, przyroda, zwierzęta, kilka domków i rozmowy zrobiły swoje. Fizycznie bardzo odpoczęłam, ale psychicznie..., jest jeden problem. W rozmowie ze znajomą, kiedy tak słuchała moich opowiadań, pojawiło się wiele uwag i spostrzeżeń, które są smutne. Moja znajoma mówi, że problem polega na tym, że uzależniłam się emocjonalnie od mojego D., nie potrafię sama, jak dorosła kobieta funkcjonować, oglądam się tylko w jego oczach, moja samoocena zależy od tego co zrobi i co powie. Co najlepsze, on z kolei to czuje, pozycja sił jest zaburzona, nie ma partnerstwa, on bardzo trzyma mnie na dystans, nie pozwala się zbliżyć, oddać się, nie ma prawdziwej siły płynącej z bliskości i zaufania.

I to jest taka smutna prawda..., ona ma niestety rację... A po czym to poznaję też? Otóż w poniedziałek mieliśmy jeszcze z D. wieczorną rozmowę przez telefon. Pokłóciliśmy się, rozłączył się i powiedział, że to nie ma sensu - ta rozmowa (ja trochę milczałam, bo zrobiło mi się przykro, bo poczułam, że dzwoni jakby ten telefon miał odbębnić, w głosie czuć było obowiązek i zmuszanie się do wypowiedzi). Potem, pomimo wspaniałego czasu tam, wypraw w góry, przygód, cudownych krajobrazów, moja głowa i tak była pełna myśli o nim, o nas. To takie bez sensu...

Nie wiem co ze mną będzie, jak się historia potoczy. On raczej nie przytuli, nie weźmie za rękę i powie: wszystko mała będzie dobrze, kocham cię. Czuję, że on raczej podświadomie mnie nienawidzi, nienawidzi mojej słabości, budzi to w nim odrazę, złość i niechęć. Chyba jesteśmy przegrani.

Tylko ja nie mam sił ciągnąć ten związek sama. Jemu jest bardzo wygodnie nie rezygnować z niczego i twierdzić, że pracuje nad związkiem. Co do słabości i zależności - owszem, jest - ale nie w jakimś strasznie opłakanym wymiarze. Jestem zaradną, zadbaną, wysportowaną, niezależną finansowo kobietą. Nie zarabiam wprawdzie tyle co on, i nie stać mnie na wiele rzeczy, ale jeśli czujesz, że już przy takich relacjach i układzie sił ktoś ciebie nienawidzi, gardzi i nie otacza opieką, no to proszę... Nie chcę czuć się jak niekochana kobieta, którą ktoś się znudził, bo przyszły problemy.