Niewyjaśnione niedowartościowanie - Netkobiety.pl

Witam,
Zarejestrowałam się na tej stronie głównie po to, aby uzyskać jakąś pomoc. Jest to mój pierwszy post tutaj więc proszę o wyrozumiałość.
Mój problem wygląda następująco, jestem ogromnie niedowartościowana. Co jest w tym najdziwniejszego? Kompletnie nie znam powodu dlaczego tak się dzieje. Mam jedynie podejrzenia. Może jest to spowodowane tym, że w dzieciństwie nie byłam pięknością, a nawet zdarzały się osoby, które śmiały się ze mnie. A może jest to spowodowane raczej skłonnościami rodzinnymi, po mojej mamie, babci, które tak samo jak ja mają niską samoocenę, próbują dowartościować się poprawą wyglądu, robią wszystko, żeby jak najbardziej podobać się mężczyznom, czego skutkiem jest to, że biorą w tej chwili antydepresanty i mimo swojej niezwykłej urody dalej nie wierzą w siebie. W moim przypadku też ciekawie nie jest, chodziłam do psychologa przez kilka miesięcy ale nic mi to nie pomogło.
Zanim zaczęłam być z moim pierwszym chłopakiem nie przywiązywałam większej uwagi na to co o mnie myślą mężczyźni, jeden komplement wystarczał mi, żebym cieszyła się cały dzień. Zmieniło się to dopiero po miesiącu związku z moim pierwszym chłopakiem. Myślałam, że jest to spowodowane tym, że mnie zdradził, ale to była tylko głupia wymówka. Czułam, że muszę być najpiękniejsza, nie liczyło się dla mnie to, że mnie kocha, byle komplement mi nie wystarczał, nic mi nie wystarczało, szukałam powodów do kłótni, zadawałam mu ciągle podchwytliwe pytania i żadna odpowiedź mnie nie zadowalała. Myślałam, że problem tkwi w nim, nie we mnie. Jednak w tej chwili mam drugiego chłopaka i jest to samo. Jest to mężczyzna, za którym biegałam dwa lata i w tej chwili zamiast się cieszyć, że jesteśmy razem, robię mu awantury za to, że np wcześniej na mnie nie zwracał uwagi. Dzisiaj wkurzyłam się na niego za to, że powiedział, że jestem tak samo piękna jak moja mama. Absurd prawda? Zdaję sobie z tego sprawę jednak nie potrafię tego zmienić. Inny problem był taki, że powiedział, że mam małe piersi w porównaniu z jego koleżanką, gdzie nigdy nie miałam kompleksu małych piersi, a wręcz piersi były moim atutem. W tej chwili potrafię płakać po nocach, że nie jestem taka jakby chciał, mimo tego, że ciągle mi mówi, że jestem najpiękniejsza. Skręca mnie na samą myśl, że może sobie pomyśleć o innej dziewczynie jako o obiekcie seksualnym. Nie wiem co mam robić. Próbuję zachować wesołą twarz, kiedy od środka mnie rozrywa i wszystko we mnie buzuje. Nic nie pomaga. Dzisiaj specjalnie nagrał mi się na dyktafonie, że jestem najcudowniejsza i żadna nie może się ze mną równać, żebym mogła sobie puścić jak będzie mi źle, ale to mi też nie pomaga. Można powiedzieć, że to co kiedykolwiek powiedział o innej zostaje wyryte w mojej głowie bez opcji wymazania. Chciałabym dodać, że mój chłopak jest czarnoskóry, co wiąże się z tym, o czym zdążyłam się przekonać, że ma więcej testosteronu i większy pociąg do dziewczyn.
Z góry dziękuję za jakąś radę.