Podcinanie dziecku skrzydeł - troska czy egoizm? - Netkobiety.pl

Ciezko znalezc zloty srodek, bo ja osobiscie jednak mialabym obawy przed niektorymi sportami czy hobby. Nie bylabym z pewnoscia zachwycona, gdyby moj syn zaczal scigac sie na jakims super szybkim motorze albo corka trenowala chodzenie po linie na wysokosci 10 metrow.
Moze to i pasja, ale chyba egoistycznie staralabym sie wyperswadowac te potencjalnie grozne zajecia. Wiem, mozna i na ulicy podczas spaceru zostac rozjechanym, ale tego nie mozemy przewidziec. A w przypadku tych ekstremow mialabym dusze na ramieniu za kazdym wyjsciem mojego dziecka "na trening".

Pytanie: co to jest streetworking? Nigdy wczesniej nie slyszalam takiego okreslenia.

Taki wolontariat na ulicy. Podchodzisz, zaczepiasz ćpunów, prostytutki, bezdomnych, zaprzyjaźniasz się z nimi i próbujesz im pomóc: namówić na odwyk, zrezygnować z prostytucji albo chociaż pamiętać o prezerwatywach. Łazisz po kiepskich dzielnicach i dworcach, jednym słowem: szukasz guza.

Oczywiscie, tylko, ze to bedzie wtedy Twoj wybor, a co jesli dzieciak jednak ma swoje zupelnie odmienne zdanie?

Ten streetworking to chyba jednak bardziej zajecie dla pelnoletnich osob?

Co rozumiesz przez "zupelnie odmienne zdanie"? To, że dziecko się nie zgodzi np trenować akrobacji na deskorolce w kasku i nakolannikach?

Ja bym nie miala nic przeciwko spadochroniarstwu bo nie znam nikogo kto by zginął ze spadochronem, poza ttm sama bym chetnie aprobowala (na bungee juz skakalam, a ponoć to rez sport ekstremalny )

Natomiast znam co najmnie kilka przypadków utonięć wzalewie niedaleko mojej miejscowosci. A plywanie na pewno sportem ekstremalnym nie jest.

________

Poza tym czy my rozmawiamy o dzieciach-dzieciach czy o dzieciach-potomstwu?

Bo raczej spadochroniarstwa i wyacigow motorowych dzieci nie uprawiają
A raczej nie sadzę zeby jakis 20-latek zrezygnował z wyscigow bo go mamusia prosiła

Ale ta sama matka mogla go przez te 20 lat nauczyc odpowiedzialnosci i chlopak sam wiedzialby, że scigac sie mozna na specjalnych torach w odpowiednim stroju i kasku, a nie w dzinsach i trampkach srodkiem miasta.

Wspinaczki gorskie moze juz i niepelnoletni trenowac i zapewne bedzie mial caly sprzet i trenerow w poblizu. A jednak balabym sie widzac swoje dziecko wiszace na jakiejs pionowej skale. I staralabym sie namowic je na bardziej przyziemny sport.

Mowimy o wlasnych dzieciach, ktore zawsze dla nas dziecmi pozostana i zawsze jakos bedziemy sie o nie bac. Nie mozna zabronic 20-latkowi jazdy motocyklem, nie pisalam o tym, ale mozna sprobowac przekonac, ze to dosc niebezpieczny pojazd. Nie bez przyczyny motocyklistow nazywa sie dawcami narzadow. I nie jest to zawsze wina ich samych, moga rozsadnie jechac ale i tak sa narazeni na wieksze niebezpieczenstwo w przypadku kolizji.

Tak naprawdę jest to super-hiper-mega ciężka sytuacja, kiedy dziecko chce czegoś, co jest niebezpieczne i budzi w matce (choć nie tylko) strach.
Sama nie wiem jak bym zareagowała na jakiś ekstremalny pomysł córki. Chyba starałabym się znaleźć bezpieczniejszy zamiennik.
To wszystko oczywiście dopóki dziecko nie ukończy 18 lat, później chyba pozostaje liczyć na to, że dziecku znudzi się ryzyko.

Sama po sobie wiem, że zabranianie przynosi odwrotny skutek do zamierzonego, więc może lepiej powiedzieć swoje i czekać, aż dziecko samo się przekona czym to pachnie?

Co do lajtowych zajęć, jak np taniec czy sztuki walki, to myślę, że mogłabym przystać na 'zachciankę' dziecka.
Wszystkiego trzeba spróbować. Chociaż balet czy boks, spędziłby mi sen z powiek...

Odkąd pamiętam mój syn wybierał niebezpieczne odmiany każdego rodzaju aktywności. Jak rower, to trial, four cross, na koniec stunt. Jak hulajnoga, to od razu akrobacje, podobnie z deskorolką i rolkami - tylko jazda w skate parku przynosiła mu frajdę. Po drodze był jeszcze parkour, dziś nadal trenuje stunt na rowerze, a równolegle na motocyklu (na tę chwilę małe pojemności), do tego od ponad roku doszedł street workout i zimą snowboard z naciskiem na ewolucje w snowparku.

Jak sobie z tym radzę? Staram się polegać na rozsądku i odpowiedzialności tego młodego człowieka, którego wychowałam. Oczywiście, że nie wszystko jesteśmy w stanie przewidzieć i od wszystkiego się ustrzec, ale każda aktywność ma w swoją specyfikę wpisane pewnego rodzaju ryzyko, tylko niektóre jej odmiany mają to ryzyko większe.

Czy zabraniałam? Był taki moment, że próbowałam, ale odpuściłam, bo czułam, że w ten sposób po prostu go unieszczęśliwię. Moje lęki są moimi lękami, a to, co mogłam i robiałam, to uczulałam, rozmawiałam, prosiłam o rozwagę. Zainwestowaliśmy też w dobry sprzęt, w tym kaski, wszelkiego rodzaju ochraniacze, łącznie z tzw. żółwiem na plecy. Ponadto mamy taką umowę, że zawsze jeździ/trenuje z kimś, a ja wiem, gdzie jest. Jeśli zbyt długo się nie odzywa, to dzwonię i pytam czy wszystko jest w porządku. Jasne, że to niczego nie zmienia, ale daje jakieś złudne poczucie kontroli i bezpieczeństwa.

Syn od kilku ładnych lat, pomimo innych, tymczasowych "miłości", wciąż wraca do jednej, jest to wspomniany stunt. Odnoszę wręcz wrażenie, że chciałaby się z nim związać na stałe. Jeśli chodzi o motocykl, to ma swojego guru, od którego się uczy. Już teraz zaczyna brać udział w różnego rodzaju pokazach, nie wspominając o zlotach i zmianie (w pewnym zakresie) stylu życia.

Street workout to inna bajka, równoległa. Chłopak należy do grupy, w której od półtora roku razem trenują, wspierają się i motywują, wspólnie spędzają czas. Grupa się rozrasta. Ostatnio zainteresowało się nimi miasto, udzielili kilku wywiadów, dostali fundusze na nowy park do street workout'u (kompleks specjalnych drążków, nowa nawierzchnia). Moim zdaniem wspólne treningi bardzo ich ze sobą intergują, uczą samodyscypliny oraz regularności, ale też tolerancji dla innych i ich słabości. Tam nikt nie jest gorszy, bez względu na poziom zaagnażowania i możliwości. Ci chłopcy są po prostu... fajni.

Uważam zresztą, że pasja, jakkolwiek byłaby niebezpieczna, jest lepsza niż jej brak i wynikający z tego marazm. Chłopak realizuje się, spełnia w tym, co robi. Jakiś czas temu założył nawet własną stronkę na FB, wrzuca na nią filmy obrazujące kolejne osiągnięcia, widzę jak cieszy go każde nowe polubienie.
Ja naprawdę nie miałabym sumienia podcinać mu skrzydeł. 

Jest jeszcze taka kwestia, że koledzy syna, którym rodzice zakazali takiej czy innej aktywności, oczywiście i tak to robią, ale poza ich wiedzą.

No cóż, zależy jakie i dla kogo Znam wielu rodziców, którzy nigdy by nie puścili dziecka na, na przykład, treningi karate, a ja z kolei byłabym przeszczęśliwa, gdyby córka zainteresowała się sztukami walki zamiast tym durnym baletem Dużo chyba zależy od tego, co sam rodzic wie o danej aktywności.

Myślę, że tak. Wiedza nas uświadamia, wiemy czego możemy się obawiać i na co nastawić, mamy lepszy obraz, jak duże niebezpieczeństwo związane jest z daną formą aktywności. Być może właśnie dlatego, choć sama nie uprawiałam ani jednej z tych dyscyplin, które wymieniłam powyżej, to staram się wiedzieć na ten temat jak najwięcej. Wbrew pozorom ta świadomość bardzo mi pomogła w nabraniu pewnego rodzaju dystansu i poczucia spokoju.

Babo sztuki walki również bardzo niszczą stawy, Mój trenował boks, muai thai, kung fu, prościej by było spytać czego nie trenował. Ma ogromne problemy zwłaszcza z kolanami i jednym barkiem. Ale sztuki walki, mogą uratować każdemu życie, warto jest znać chociaż jedną, dla samego siebie na wszelki wypadek.

Po za tym tak jak mówię, co bardziej zniszczy organizm? Ćwiczenia czy ich brak? Chyba każdy zna odpowiedź.

Ciekawy temat.
Ostatnio rozmawialiśmy z moim narzeczonym o takich wlaśnie sportach.
Znajomi kupili córce ktora ma 16 lat , motor. Tak mala pojemność mój mówi ze to taki jakby skuter ale z wyglądu wygląda na motor. Duży i za pewnie dużo wazy.
Wszystko pieknie, dziewczyna dostala bo miala kiepskie oceny i jej zachowanie miało wiele do życzenia.
Rodzice kupili jej ten prezent jako motywacje do poprawy własnej osoby.

Ja osobiście nie kupiłabym dziecku,ani córce ani synowi taki sprzet.
Jeśli zarobi samo pieniążki to sobie moze kupic.

Przykre i smutne równocześnie. Rodzice niestety nie zdają sobie sprawy, jak dużą krzywdę robią dziecku swoimi decyzjami.

Ja wychowując syna postępowałam dokładnie odwrotnie - nie zniechęcałam do niczego, a wręcz zachęcałam i motywowałam, by próbował, pomimo że czasem naprawdę trudno było za nim nadążyć, tyle tego było. Co prawda do części ze swoich pomysłów miał słomiany zapał, bo szybko okazywało się, że to nie to, ale są i takie, które zostały mu do dzisiaj, dały pasję do życia i duże grono znajomych. Dziś, oceniając z perspektywy czasu, bo syn jest już dorosłym człowiekiem, wiem, że to była słuszna droga. 

P.S.
Jak trafiłeś na tak archiwalny temat?

Trafiłem przypadkiem, szukając zupełnie czegoś innego

Nawet teraz, mimo że jestem pełnoletni, to trudno mi jest realizować swoje zainteresowania, bo rodzice kompletnie ich nie rozumieją . Chcę jechać na wycieczkę, coś pozwiedzać, to zaraz jest "a po co, na pewno coś ci się stanie? W ogóle co chcesz tam robić? Nie szkoda ci kasy? Chce ci się samemu jechać?" itd. i żadne argumenty nie przekonują (no chyba że jechałbym ze znajomymi albo do znajomych, ewentualnie z biura podróży, ale to mi nie odpowiada). No i kończy się tym, że nigdzie nie jadę. A nawet jeśli jadę, to i tak nie mam żadnej swobody, bo co chwilę jest wydzwanianie (a broń Boże oglądać jakieś zachody słońca czy dyskoteki, bo przecież jak mnie nie ma o 21:00 w miejscu zakwaterowania, to już telefonu nie uniknę). Góry to już w ogóle odpadają, bo "niebezpieczne".

Nauka języków – niby spoko, ale nie potrafię uczyć się samemu (no chyba że powtarzałbym sobie na głos, ale wtedy znowu "z kim rozmawiasz, czemu mówisz sam do siebie" itd. Kiedyś chodziłem na takie wydarzenia, na których można rozmawiać z ludźmi w obcych językach, ale one były wieczorami, więc "nie mogłem wrócić za późno", tylko że kiedy wracałem, to większość ludzi dopiero przychodziła...

Mieszkam z nimi, przynajmniej do końca studiów. Nie stać mnie na wyprowadzkę, zresztą nie chcę mieszkać sam, bo bym się zanudził, a sensownego współlokatora nie tak łatwo znaleźć.

Be nie pomijajmy, niespełnionych życiowo ojców z tekstami, że będziesz rowy kopał. Wycofujących się. Udających, że wszystko jest w porządku. Pozwalających srać sobie na głowy. Unikających interakcji z matką dla "dobra dziecka". Unikających relacji z dzieckiem, bo z gówniakiem, to dopiero jak podrośnie będzie o czym gadać.
Jest tego gów*a dużo u rodziców, którzy je dostali od swoich rodziców, a oni od swoich rodziców...
Rakastankielia, nie oczekuj od rodziców zrozumienia, bo oni mają inne priorytety, taka ich rola bać się o ciebie, to jest silniejsze od nich. Odpuść sobie czekanie na ich zmianę i ich zrozumienie. Szkoda twojego czasu i emocji. Zrozum, że oni nie umieją inaczej  i zawsze będą rzucać "złotymi radami".  Twoją rolą jest  sobie radzić w życiu i żyć, co przewrotnie sprawi, że zrozumieją, że nie mają się o co bać.

Czyli co, według ciebie. mężczyźni to takie bezwolne okazy co  nie mają na nic wpływu, tylko poddają się ciągle a to wrednym matkom, a to wrednym żonom, a to żądzom?
Ja to widzę inaczej ludzie są często zagubieni, wychowani na schematach, nie potrafią myśleć samodzielnie. Jak już po długim czasie gdzieś ta samodzielność zaczyna kiełkować to już jest to już jest po ptokach (takie głupie powiedzenie o przesadzaniu starych drzew) i wtedy biorą się za "naprawianie i modelowanie" życia dzieci, zamiast swojego.

Wydaje mi się, że z tym uczuciem " posłusznego robota" wchodzi w życie większość młodych ludzi, i kobiet, i mężczyzn. Sprzedają się za spełnienie schematu, który ma uchronić przed samotnością. Bo inaczej nie potrafią, a przykład z domu, z otoczenia jest słaby. Takie stąpanie po omacku.
Jest coś na rzeczy, nie przeczę, że takich przykładów nie dostrzegam. Ale też zastanawiam się, czy jeśli człowiek jest świadomy siebie, tego czego nie akceptuje, a co jest do przyjęcia, tego, że jest kimś zasługującym na to co dobre, czy z tłumu nie przyciągnie go właściwy osobnik, z którym bedzie się dobrze żyło? Chociaż jakiś czas, bo jak pokazuje życie, rzadko się zdarza, że na zawsze.

No i tak zamierzam zrobič, gdy już się wyprowadzę.

Otóż to.

Pieniędzy nie potrzebuję, uzbieram sam.

Nie muszą wszystkiego wiedzieć, ale jakbym wyszedł bez ich wiedzy, to zaraz by wydzwaniali, a potem na policję szli, że nie wróciłem do domu. No i nie świadczyłoby to dobrze o mojej odpowiedzialności.

Czyli muszą wiedzieć. Ale wtedy i tak byłyby głupie teksty przed wyjazdem, podczas wyjazdu spokoju bym nie miał, a po powrocie pewnie przez rok by mi wypominali ten wyjazd. Za takie "atrakcje" to ja dziękuję, zero odpoczynku i przyjemności z wyjazdu.

U mnie bardzo podobnie. Pod spódnicę schować. Zawsze mówiła: a po co będziesz szła, w domu lepiej posiedz, tam nie idź, tego nie rób, niebezpieczne... Ile ja miałam w sobie leków przez lata... Bałam się wyjść gdzieś, np do klubu, bo mnie zgwałcą. Pierwszy raz wyszłam jak studiowałam w innym mieście. Miałam wrażenie, że to cud, że nic mi się nie stało. Bałam się próbować nowych rzeczy, bo coś może mi się stać.

Zawsze miałam poczucie, że muszę z domu uciec jeśli chcę czegoś doświadczyć. Jako dziecko, jak chciałam pójść z koleżankami gdzieś dalej, to nigdy o tym nie mówiłam matce, bo wiedziałam, że nie pozwoli, po prostu szłam. Później wyjechałam na studia do innego miasta, bo nie chciałam jako dorosły człowiek żyć pod ciągłą kontrolą. Po studiach wyjazd do UK. I teraz wielki problem bo przez pandemię 2 lata nie byłam w Polsce. Rodzice się starzeją, a ja mam życie tutaj w UK. Wyjechałam, bo czułam, że nie mam wyboru, że muszę uciec, a teraz konsekwencje są jakie są.