Dlaczego mężczyźni kłamią, a nie potrafią porozmawiać szczerze? - Netkobiety.pl

też odnosze podobne wrazenie jak harmony11, był szczery w tym co powiedział i w tym jak chciał określić Wasze relacje więc nie okłamał Ciebie

odpowiedz na to pytanie jest prosta : mezszczyzni boja sie odpowiedzalnosci i prawdy

Mąż:

Czasami facet boi się szczerości i powiedzieć wam o wszystkim, bo "robicie z igły widły" potem potrzebna jest wam rozmowa aby to wszystko wytłumaczyć i "sprowadzić" na ziemię. Czasami więc wolimy coś ukryć i to też jest złe bo macie nam za złe że czemu Wam wcześniej nie powiedzieliśmy. Ale to już są chyba takie relacje damsko - męskie i mamy to w genach. Oczywiście podstawową rzeczą jest zaufanie do partnera i to wy musicie ocenić co powiedzieć a co przemilczeć

mąż:

Pisałem to z własnego doświadczenia, bo przez rok ukrywałem przed żoną znajomość z koleżanką z internetu.
Miałem czasem chęci jej o tym powiedzieć, ale bałem się i dalej kombinowałem.
Jak wyszło to na jaw- sam jej powiedziałem była wściekła i miała rację, gdybym zrobił to wcześniej byłoby ok. albo bym dalej utrzymał tą znajomość albo byłby koniec bo nie chciałem ranić żony.

Jak mówi powiedzenie - Polak mądry po szkodzie. Zrozumiałem swoje błędy.
a dlaczego tak zrobiłem? Sam się zastanawiam mam do żony zaufanie i wiem, że lepiej by było gdyby wcześniej o tym wiedziała, ale my faceci chyba już tak mamy. Was boli głowa a my kombinujemy jak wyjść z kumplami na piwo lub jak coś poderwać na boku ;-)

Ale to nie do końca, polegało wyłącznie na tym, że on chciał przyjaźni. Jak sam mi mówił, na razie chce przyjaźni, chce mnie poznać... i to mi odpowiadało. Kiedy chciałam się spotkać, pogadać i już mu powiedzieć wszystko jak jest itp. to niestety nie doszło do spotkania. Dlaczego, skoro tylko jestem dla niego dobrą koleżanką?

Być może pozwoliłam sobie na dużo wiecej, ale czy można zabronić sobie miłości i zaangażowania?

Wiem i doskonale zdaje sobie sprawy, ale u nas była taka sytuacja, że skoro kilka razy sie sparzyliśmy dosyć mocno (i on został też zraniony przez kobiety) więc jak sam mi mówił, że mną chce inaczej... chce mnie najpierw poznać, zaprzyjaźnić się, a nie od razu pchać w związek... Lubi mnie, zaufał mi od razu i wie że można mnie łatwo zranić, a teraz mnie zawiódł - dlaczego?
Sam dawał mi znaki, że może coś więcej, nie uroiłam sobie ich...

A jak się można do perfekcji opanować wycofanie się? To mi się przyda:D Czekam na rady!

Po prostu ja też się sparzyłam - między innymi na facetach, którzy chcieli mnie "stopniowo poznawać" poprzez przyjaźń, którzy rzucali mi kłody pod nogi, gdy próbowałam ich poznać i dzisiaj już się w leczenie czyichś ran nie bawię.

Nikt nie mówi o pchaniu się w związek, ale przecież można się spotykać i sztywno nie narzucać słowami jakiegoś "celu" spotkań - przyjaźń, związek. Dla mnie, jeśli się to próbuje określać już na starcie to stoi za tym ogromny lęk, ale pytanie, na ile można pokochać czy podarować sobie coś pięknego bojąc się jak diabli.
Ja na przykład nie dawałam rady. Jak się bałam zaangażowania, bałam zranienia i sama w sobie tego nie wyleczyłam, facet też mi nie umiał pomóc, a za każdym razem, kiedy podkreślałam, że wolę najpierw dobrze się poznać w gruncie rzeczy miałam na myśli "Chcę się dowiedzieć, jaki mi numer wywiniesz i czy zdasz mój <test>".
Suma sumarum za moimi ostrzeżeniami i afiszowaniem własnego strachu stała niegotowość na związek. Podobnie też mieli mężczyźni, z którymi ja próbowałam się "zaprzyjaźnić" w nadziei na to, że zaczniemy się spotykać, by flirtować i zachwycać się sobą jak to w zakochaniu
Nie wiem, na ile to, co mówię sprawdziłoby się u Ciebie. Ale ja  wyleczyłam się już z romantycznego "serce nie sługa". Mam też rozum. I ile razy cierpię czy czuję się oszukana, wycofuję się i kończę znajomość.

nic nie da wzajemne się oskarżanie. Dla mnie jest jasna sprawa, jesli ktos określa relacje mianem przyjaźni to tak je traktuje. Nie bawię sie w zgadywanie czy to jest zasłona dymna. Najwygodniej jest zrzucić winę na druga osobę bo ja myślałam że....Skoro powiedział że przyjaźń to przyjaźń a nie tworzenie własnych teorii co do jego słów i zamiarów. Mówię "nie", myślę "tak"...i dziwić się mężczyznom ,że nie rozumieją kobiet, że kombinują, nie mówią całej prawdy itd jeśli nawet mówi jasno że chce tak, to kobieta zawsze to weźmie pod siebie i zinterpretuje tak jakby tego chciała. Nie wrzucajmy wszystkich facetów do jednego worka nie wszyscy kłamią tylko wiekszość kobiet zawsze sie doszukuje czegoś czego nie ma a potem mają żal do całego świata. Okreslił jasno sprawę i dlaczego ma nie czuć sie bezkarny? Oczywiscie że jest bez winy bo sama nadinterpretowałaś jego słowa i wcale to nie jest ucieczka przed zwiazkiem. Często my same jesteśmy przyczyną tego że cierpimy tylko po co siebie obwiniac skoro można na kogos innego całą winę zwalić

a może niech sam Ci wyjaśni dlaczego nie przyszedł na to spotkanie? Sama sobie kreślisz scenariusze, sama wszystko sobie tłumaczysz i mówisz że się opierasz na faktach. Fakt jest taki ze nie wiesz co się stało że nie mógł spotkac się z Tobą. Zawsze tak reagujesz jak coś nie jest po Twojej myśli? nie uważasz że jesteś za bardzo wymagająca? Przyjażń nie oznacza byciem na kazde zawołanie bo ja chce i już. Po za tym wydaje mi sie że Wasze relacje daleko odbiegają od tego żeby nazwać to przyjaźnią

I to jest to co trafia w sedno sprawy moim zdaniem. Zgadzam się tu z każdym zdaniem. Dodam natomiast od siebie taką refleksję:

Wyprowadźcie mnie z błędu jeśli się mylę, ale czy nie za dużo osób nadużywa określenia "przyjaźń"? Jak dla mnie bycie przyjacielem to coś naprawdę poważnego a w moim mniemaniu dość często używa się tego określenia do oznaczenia sytuacji czy relacji dość błahych i powierzchownych.

Zmierzam do tego, że nie dla każdego przyjaźń oznacza to samo. Jeśli facet i kobieta umawiają się na przyjaźń to zapewne kobieta myśli o tym inaczej niż facet. Poza tym granica między przyjaźnią a miłością jest dość cienka. Ja na miejscu tego faceta w ogóle nie użył bym określenia "przyjażń" a jedynie kumplowanie, znajomość. Bo od tego się zaczyna, a w co się przerodzi to czas pokazuje. Kumplowanie dopiero później może przejść w przyjaźń i albo na tym etapie zostanie albo pójdzie dalej - np. w miłość. Zresztą Lawendowa sama użyła w swojej wypowiedzi dwóch, jakże różnych określeń "przyjaciółka" i "dobra koleżanka". To jest właśnie zasadnicza różnica. W jego mniemaniu byłaś właśnie tą drugą.

Reasumując, facet wcale nie był kłamcą i nie wykorzystał sytuacji. Na wstępie określił jak widzi tę relację i tego się trzymał. Miał prawo utrzymywać inne znajomości. Nie jego wina, że tak jak napisała apoteoza dokonałaś nadinterpretacji.

To doświadczenie może jednak Ci pomóc być bardziej uważną w określaniu uczuć nie tylko swoich ale także tej drugiej osoby.

1) Facet okazał zainteresowanie Twoją osobą. Ty również w jakimś stopniu bardziej lub mniej go polubiłaś.
2) parę dni temu odkryłaś że chyba jest inna...
- czy masz na to niezbite dowody> Czy rozmawiałaś z nim na ten temat? > czy w ogóle to próbowałaś wyjaśnić?
3)facet zaufał ci ponieważ czuł się przy tobie dobrze i czół że ty też chyba miło z nim spędzasz czas
- jesli jest tak ze nie próbowałaś w żadnym stopniu wyjaśnić tej historii to jak możesz pytać "po co zaufał mi na początku znajomości, chciał przyjaźni, spotykał się, wiedziałam że moge liczyć na niego a teraz mnie zawiódł?"

Nie widzę tu związku logicznego. Jeśli chodź trochę zależało ci na nim albo chodź troche go lubiłaś to IMHO powinnaś starać się wyjaśnić ta sytuację.

//przepraszam ze tak emocjonalnie do tego podchodze ale po prostu przeżyłem bardzo zbliżoną historię i po mimo że próbowałem wyjaśnić co sie dzieje nie dane mi to było ... (a winny na pewno nie byłem jesli chodzi o zdradę.) a teraz jest juz za późno ponieważ ona już jest utwierdzona w swych przekonaniach... a teraz znow bede sam. pozdrawiam, i więcej zrozumienia a przynajmniej dialogu zycze.

btw "Milczenie: jedyny przyjaciel który nie opuści cię w potrzebie ..."