Jak połączyć opiekę nad dzieckiem z pracą? - Netkobiety.pl

O rany. Nie wyobrażam sobie tego. Kobieta to jeszcze, ale jak funkcjonuje ten mężczyzna w układzie: ona w dzień, on w nocy?

Są inne możliwości.
Rodzice mogą się dzieckiem zajmować naprzemiennie. Oczywiście charakter pracy ma tu znaczenie.

Tu nie ma sobie czego wyobrazac. Taki uklad jest powiedzmy sobie szczerze ciezki ale wykonalny.
Wrocilam do pracy gdy dziecko mialo 10 mc wlasnie na uklad ja nocki, partner dzien, dziecko zlobek. On odprowadzal , ja przyprowadzalam, w razie czego bylam pod reka gdyby dziecko chorowalo. Genenralnie koszmar i msle ze drugi raz bym sie na to nie zdecydowala ale tez wtedy nie bylo innego wyjscia. Czy relacja nie cierpi? W momencie pojawienia sie dziecka przewaznie relacja cierpi. Przezylismy i to.

baba litosci nawet kilka dni tak sie nie da. O zlobek tez bylo ciezko,ale ciezko nie znaczy absolutnie nie ma zadnej mozliwosci. Przeciez to chyba jasne ze jesli nie ma babc/dziadkow/ciotek, na nianie nie stac a przedszkola/zlobka  nie ma to ktores z rodzicow bedzie musialo zrezygnowac z kariery

Niekoniecznie
Przy pierwszym dziecku nie było nas stać na nianię, do żłobka córka nie chodziła, pomocy ze strony rodziny też nie było (z uwagi na odległość), a żadne z nas z pracy zawodowej nie zrezygnowało. Tak jak pisałam wcześniej - to zależy od charakteru pracy. Także od wzajemnych relacji oraz od umiejętności organizacji. Być może na "zwykłym" etacie nie dałoby się.
Nie ukrywam, że było momentami ciężko, ale dało radę.
W tym samym czasie wybudowaliśmy dom
Ergo, wiele rzeczy da się połączyć.

Fajny temat, mam nadzieję, że dyskusja się rozwinie.

łatwo nie jest jeśli nie ma się nikogo do pomocy z rodziny, np. babci cioci
przedszkole, szkola tak ale gdy zachoruje dziecko to tez musi ktoś zostać z dzieckiem w domu a male dzieci chorują często gdy maja kontakt z rówieśnikami
ja mam dwoje dzieci i z kazda z córek po dwa lata siedziałam w domu, mam tez ten komfort ze maz pracuje
mieszkam na wsi wiec tez trzeba wszędzie dojechać,
aktualnie maja 6 i 2 lata, zaczynam prace wiec musimy wynająć opiekunke nie mamy innego wyjścia,

Lajkowałabym.

Pitagoras, zło, czy nie zło, ale korzyści są. Pomijając już samą wypłatę, no to emerytura, "ciągłość" zawodowa (nie wiem, jak to ładnie określić ) - w tym sensie, że w niektórych branżach/zawodach kilkuletnia przerwa dobrze nie wygląda i później ciężko z nią pracę znaleźć.

A jak to wygląda w przypadku, kiedy ma się firmę? Której nie można ot tak porzucić?

Rebel, daj Ci Boże.
Ja zwariowałabym do tego czasu sama w domu z dzieckiem, bo mąż praktycznie od rana do wieczora w pracy.

Co do opieki i pracy, trzeba sobie jakoś radzić bo czasami po prostu nie ma wyjścia.
Gdyby moja mama, która aktualnie zajmuje się moją córką w czasie, w którym jestem w pracy, mała wylądowałaby w żłobku. A jeśli z tym byłoby ciężko to myślę, że zrobiłabym wszystko, aby móc jakoś z mężem wymieniać się opieką nad Luśką.
Nawet pokusiłabym się o rozmowę z szefem na temat lekkiego przesunięcia godzin. Przecież jak się nie ma wyjścia to trzeba chwytać się każdego rozwiązania.

Po urodzeniu córki byłam w domu do momentu, aż poszła do przedszkola.
Akurat nie miałam pracy, więc nie miałam presji, że muszę wrócić zaraz po macierzyńskim. Pensja męża jakoś wystarczała, choć szału nie było.
Znalazłam pracę, mała chodziła do przedszkola. Udało się nam tak zgrać, że ja zaprowadzałam do przedszkola i biegłam do pracy. Pracuję do 17 tej, więc tata odbierał córkę po pracy, bo akurat kończył wcześniej.
Dzięki Bogu mieliśmy do dyspozycji babcię, bo mała często chorowała.  Na szczęście nie musieliśmy zbyt często brać zwolnień.
Gdyby nie babcia, byłoby ciężko niestety.
Nie jest łatwo pracować i opiekować się dzieckiem. I do tego być w 100 % zadowolonym rodzicem czy pracownikiem.
Ale trzeba sobie jakoś radzić. I uważam, że kobiety nie powinny tak łatwo rezygnować z pracy zawodowej. Poza tym sytuacja materialna często nie pozwala na taki "luksus" aby kobieta nie pracowała.
Po rozwodzie było mi szczególnie trudno ogarnąć wszystko. Zwłaszcza, że sama musiałam wszystko pogodzić. I pracę i opiekę nad córką, siedzenie nad lekcjami, zapewnienie jej maksimum uwagi i do tego ogarnąć domową rzeczywistość.
Babcia ze względu na zdrowie, nie mogła już być tak pomocna, ale we wczesnych latach przedszkolnych bardzo nas odciążyła.
Córka jest już na szczęście bardzo samodzielna, ale czasu wciąż brakuje.

I jakoś mi przez głowę taka myśl nie przeszła, że moja praca to robienie jakieś tam kariery, że poświęcam dziecko....to była konieczność, żeby zapewnić byt po prostu.
A po odejściu męża dziękowałam Bogu za przezorność, że nie obudziłam się z ręką w nocniku jak wiele kobiet, które zrezygnowały z pracy zawodowej na rzecz domu i wychowywania dzieci.