Mam 43 lata i jestem mężatką od 17 lat. Mamy dwójkę dzieci 16 i 15 lat. Mój mąż nadużywa alkoholu. Przez wszystkie te lata nie pił rok kiedy miał wszywkę. Czasem mam wszystkiego dosyć . Nie mogę powiedzieć że nas bije albo wynosi z domu. Pracuje i oddaje wypłaty ale to co zarobi na prywatce wszystko przemija. Nie radzę już sobie. Z dziećmi przestałam się dogadywać , każdy chodzi własną drogą. Nie chce mi się wracać do domu i czekać czy mąż trzeźwy czy nie. Próbowałam nie zwracać na męża uwagi ale to mnie przerasta, bo mam dosyć tego smrodu i widoku alkoholika. Boję się rozwodu i to że sobie nie poradzę sama. Zresztą nie mam dokąd iść , bo dom jest po moich rodzicach ale żeby było dobrze namówiłam mamę do przepisania na nas oboje (zrobiliśmy to aktem kupna). No i teraz mam. Tracę już chęć do życia ,wszystko wyszło nie tak. Nie nadaję się ani na żonę ani na matkę. Nienawidzę samej siebie i żal mi dzieci. Czy jestem chora?
- maciekola4
- Niewinne początki
- Nieaktywny
- agnik
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
Poszukaj w swojej okolicy grupy wsparcia dla rodzin alkoholików, dowiesz się jak radzić sobie z chorobą męża i jakie masz możliwości. Ponadto nikt nie zrozumie Cie tak dobrze jak osoby, które znajdują bądź znajdowały się w takiej samej sytuacji jak Ty. Wpisz sobie w google "al-anon"
Męża możesz zgłosić na przymusowe leczenie, choć z reguły ono niewiele pomaga (najważniejsze są chęci ze strony uzależnionego a nie przymus), ale spróbować zawsze warto.
Czemu boisz się, że w razie rozwodu sobie nie poradzisz? Pracujesz?
- Zielona75
- Wróżka Bajuszka
- Nieaktywny
Mam 43 lata i jestem mężatką od 17 lat. Mamy dwójkę dzieci 16 i 15 lat. Mój mąż nadużywa alkoholu. Przez wszystkie te lata nie pił rok kiedy miał wszywkę. Czasem mam wszystkiego dosyć . Nie mogę powiedzieć że nas bije albo wynosi z domu. Pracuje i oddaje wypłaty ale to co zarobi na prywatce wszystko przemija. Nie radzę już sobie. Z dziećmi przestałam się dogadywać , każdy chodzi własną drogą. Nie chce mi się wracać do domu i czekać czy mąż trzeźwy czy nie. Próbowałam nie zwracać na męża uwagi ale to mnie przerasta, bo mam dosyć tego smrodu i widoku alkoholika. Boję się rozwodu i to że sobie nie poradzę sama. Zresztą nie mam dokąd iść , bo dom jest po moich rodzicach ale żeby było dobrze namówiłam mamę do przepisania na nas oboje (zrobiliśmy to aktem kupna). No i teraz mam. Tracę już chęć do życia ,wszystko wyszło nie tak. Nie nadaję się ani na żonę ani na matkę. Nienawidzę samej siebie i żal mi dzieci. Czy jestem chora?
Jestes dobra matka i zona.Wychowalas dwojke wspanialych dzieci.Sytuacja w ktorej jestes teraz,ciagly stres i walka o normalny dom moga wywolac u Ciebie frustracje i przygnebienie.Musisz postawiac sprawe jasno,wytlumaczyc mezowi co czujesz i czego od niego oczekujesz w zwiazku z jego nalogiem,musisz byc konsekwentna w swoim dzialaniu.Dzieci sa akurat w takim wieku,ze im nic nie pasuje ,nawet jak byscie mieszkali w palacu,a ojciec by byl prezydentem.Cierpliwosci w zwiazku z nimi ,one tez przez ta cala sytuacje nie czuja sie dobrze w swoim domu.Tak poszukaj w swojej miejscowasci jakiejs grupy wsparcia,kogo kto dobrze Toba pokieruje.Z kazdej nawet tej natrudniejszej sytuacji jest jakies wyjscie,najwazniejsze ,aby sie nie poddawac.Dzieci juz masz odchowane,wiec wiecej uwagi mozesz poswiecic wlasnej osobie.Pozdrawiam.
- maciekola4
- Niewinne początki
- Nieaktywny
Dziękuję za wsparcie ale tłumaczenie mojemu mężowi nic nie pomaga . Boję się rozwodu bo z jednej pensji mogę nie utrzymać rodziny. I boję się że mój mąż nie wyprowadzi się z naszego domu a ja nie będę w stanie go spłacić.
