Czy Twoj facet nie moze zyc bez gier? - Netkobiety.pl

moj ma wiele gier w ktore gra na pc, nie przeszkadza mi to mam czas dla siebie na np. ćwiczenia dopóki nie przytyje przy tym kompie to niech siedzi

Mój facet jest graczem I codziennie po powrocie z roboty gra przez pare godzin, a w soboty I niedziele niemalże przez cały dzień. Nie mam nic przeciwko, ponieważ wiem, że odnosi w swojej grze sukcesy I wymaga ona dużej ilości treningów. Sama jestem graczem I nieraz graliśmy razem.

Zapytałam kiedyś mojego jeszcze wtedy chłopaka kiedy facet wyrasta z gier ( miał 23 lata) a on mi na to, ze nigdy?!HM.potem troche grał wieczorami..ale chyba sie hamowal jak zamieszkalimsy razem:-) jakos nigdy to az tak nie wplywalo na nas i nasz wspolny czas,potem jakos mu sie samo znudzilo i od jakiegos czasu nie gra wcale, teraz ma 27, moze wyrosł??? za to oglada filmiki, auta, jakies demotywatory, kwejki itd godzinami..

A wytłumacz mi - czym się różni czytanie Netkobiet od oglądania zdjęć aut? Każdy traci czas tak jak lubi - ty na Netkobietach on na Kwejku ;P

Poza tym nie wiem z czego tu "wyrastac":) Hobby jak kazde inne.

savine, a próbowałaś zaproponować mu jakąś konkretną aktywność, porobienie coś razem? Czy tylko siedziałaś obok I czekałaś, aż się Tobą zajmie?

Mój chłopak nie lubi grać w żadne gry więc nie mam z tym problemu, natomiast lubi posiedzieć sobie w necie ale to chyba jak każdy z nas.

Tak, zacznij sobie sama czas poświęcać, wychodź ze znajomymi, czytaj książki, zajmuj się sobą.

Zgadzam się z ego82. Po tym, co tu napisałaś, wychodzi na to, że to nie w grach raczej jest problem.

Mój mąż z 30 na karku, bardzo lubi sobie pograć, jednak przy 2 dzieci i obojgu pracujących rodziców nie ma na to za wiele czasu, a jak już ten czas jest to roboty tez nie brakuje. W pewnym momencie zaczął mnie drażnić graniem, gdy ja musiałam robić obiad i jednocześnie ogarniać chawierkę, poczułam się jakbym miała 3 dzieci,a oczekuję raczej partnerstwa w małżeństwie więc trzeba było temat przedyskutować. Także najpierw obowiązki potem przyjemności, sam to zrozumiał między innymi gra zawsze podczas kąpieli która trwa i trwa.. ale to jego chwila przyjemności.

Jak dla mnie takie siedzenie z nosem w ekranie i ignorowanie drugiej osoby to zaden zwiazek. I nie chodzi o to czy to gra czy telewizor,czy ksiazka czy majsterkowanie w garazu. Po to ludzie sa ze soba razem, zeby wolny czas tez spedzac przynajmniej czesciowo razem. Rozmawiac ze soba, wspolnie cos robic, poznawac sie. A jak nie ma tego, to po co taki pseudo partner? Manekina lepiej posadzic z ta konsola, telefonikiem, laptopem, pilotem do telewizora czy innym gadzetem i na to samo wyjdzie. Ani be ani me a przynajmniej mniej brudzi i mniej kosztuje.

Oczywiscie, ze tez umiem soba sie zajac tylko ponawiam pytanie - po co mi w takim razie partner, skoro jest a go nie ma? W zyciu powinien byc czas na prace i na odpoczynek (hobby, rodzina, sen). Gra turniejowo, ok - ale skoro to gra zawodowa to mozna cwiczyc w godzinach "pracy".
Niestety u nalogowcow ( i nie mam tu na mysli tylko samych graczy) ten podzial czesto zanika. Mamy albo do czynienia z pracoholikami albo z nalogowcami w innych dziedzinach. Tak czy owak, czasu dla bliskich osob juz nie ma.Jest on i jego swiat. Innych wiezi i priorytetow nie ma. Czy taki zwiazek ma szanse?
Ilez to rozwodow wsrod celebrytow czy sportowcow, ktorzy za kariere oddali diablu dusze i na koniec partnerzy tego nie wytrzymali?

Pewnie czytacie czesto o problemach dzieci czy nastolatkow, dla ktorych rodzice nigdy nie maja czasu, ani na zabawe, ani na rozmowe, na wspolny spacer, posilek, nauke. Takie dzieci zyja niby w rodzinie ale staja sie samotne. Maja jedzenie, dach nad glowa, fajna odziez, oczywiscie wszystkie mozliwe gadzety i komunikatory ale nie maja rodzicow.
A potem zdziwienie - moj syn, moja corka cos takiego zrobili??? Przeciez ja go dobrze znam, to niemozliwe. Na pewno DOBRZE? Czy tylko z dzien dobry i dobranoc i "nie zawracaj mi teraz glowy"?

Podobnie niestety dzieje sie w zwiazkach ludzi zyjacych obok siebie a nie ze soba.

Mussuko, piszesz o bardzo ważnych rzeczach I ciężko jest się z Tobą nie zgodzić. Nie czuję się jednak zaniedbywana przez swojego faceta. Może Cię to zdziwi, ale on uwielbia grać, a ja lubię patrzeć, jak on gra (czasami sama go proszę, żeby w coś zagrał, bo dla mnie to też jest rozrywka). Często też razem oglądamy programy w TV, filmy, rozmawiamy, śmiejemy się. Myślę, że w naszym przypadku to jest po prostu dobranie charakterów. Oboje jesteśmy samotnymi wilkami I miłośnikami gier. Dlatego ja widząc swojego chłopa przy komputerze nie czuję się odtrącona.

Leila01, oczywiście, że tak. Dlatego napisałam wyżej, że w związku autorki wątku rzeczywiście coś dzieje się mocno nie tak. Bo dla jej faceta gry nie są hobby, tylko sposobem na ucieczkę... od niej.

Oczywiscie, jesli obu stronom pasuje taki uklad, to nie ma w tym nic zlego. Gorzej jak tylko jednej pasuje a druga chce czlowieka obok siebie a nie automat. Ale mimo to upieram sie przy tym, ze z "wlasnego swiata" czasem trzeba wyjsc i wejsc do tego wspolnego. Bo inaczej o czym ludzie beda ze soba za rok, dwa czy dziesiec lat rozmawiali? Co beda o sobie tak naprawde wiedziec, jakie beda ich wspolne wspomnienia z najpiekniejszych lat razem? A no, przegralismy 5 lat w to i to i to i jeszce jedna super gre.:) Inni beda wspominac gdzie byli, co widzieli, co razem robili, jakie przygody mieli, kogo poznali itp. a gracze? Weszlismy w zeszlym roku z poziomu ktoregos tam na kolejny i teraz dobijamy jakiegos tam smoka czy innego wladce pierscieni.

Dobrze, ze wy potraficie sie oderwac i wejsc czasem do swiata rzeczywistego:) I to razem.

Smutne sa malzenstwa, gdzie kazdy ma swoja inna pasje i wspolny czas oboje spedzaja zajmujac sie tylko soba i swoim hobby.

A kto powiedzial, ze wspolne wspominanie gier jest czyms gorszym niz wspominanie podrozy?

Zwlaszcza dla kogos, kto woli grac niz podrozowac?

No rzeczywiscie jest co wspominac:)) Tu blysnelo, tam pierdyknelo, tu kogos ustrzelilem:)) A wszystko z odleglosci wersalki od monitora (albo klawiatury od twarzy). O ile podroze ponoc ksztalca o tyle nie slyszalam podobnego stwierdzenia o graniu - nalogowym.

W czasie podrozy masz doznania roznorakie: wrokowe, dotykowe, smakowe, zapachowe, odczuwasz wieloma zmyslami. Podczas gry chyba conajwyzej oczoplasu mozna dostac, odsiedzin na tylku i ew. ogluchnac jesli gra jest mocno akustyczna:) No tak, mozna wpasc tez w euforie jak sobie kogos ukatrupimy czy w denna rozpacz jesli to my stracimy kolejne zycie:)

Jak ja widze obrazek takiego wklejonego w sofe z joystickiem, konsola czy innym osrodkiem sterowania, gostka, ktory oczy ma jak jajka w hipnozie i transie wczepione do ekranu i zapomina jesc, pic, spac, oddychac i inne czynnosci fizjologiczne wykonywac, to mam wrazenie, ze na jakiegos cyborga z Marsa patrze. Pozniej wyjdzie toto z domu (przepraszam - palacu gier) takie biale jak plotno malarskie na swiat i jak kret oczy mruzy na sloncu, geby otworzyc do zywej istoty nie potrafi w jezyku ludzkim, miesnie w calkowitym zaniku i ogolnie wyglada jak obraz nedzy i rozpaczy a nie okaz zdrowia i mlodzienczej werwy.

Moze drastyczny to obraz, ale widzialam i w realu takich graczy.

Ale jak pisalam wczesniej - kazde nadmierne uzaleznienie od pasji, ktore prowadzi do izolacji w zwiazku nie jest dobrym zjawiskiem.

No to beda sobie graly, przeciez juz wczesniej pisalam o tym - oboje lubia to oboje graja.

Nikogo nie przekonuje do jakiegos mojego stylu zycia. Chodzilo mi o rownowage w zyciu - swiat wirtualny i swiat realny. Swiat realny to nie musza byc zadne podroze (to byl przyklad), to moze byc wspolne gotowanie czy wyprowadzanie psa wieczorem. Dla mnie rzeczywiscie nie do pojecia jest przesiadywanie w jednej pozycji i klikanie furiacko w klawiature. Rownie dziewne wydawaloby mi sie np. lezenie calymi dniami na kanapie z ksiazkami i nie wysciubianie nosa poza drzwi. W koncu taki czlowiek zaczyna zyc w oderwaniu od rzeczywistosci.

Zfadzam sie, ale nie robic NICZEGO razem to drugi horror.

Ekhem..osobiscie nie wsiadlabym do samolotu, ktorego kapitan poznal tajniki pilotazu jedynie na symulatorze. Chcac nie chcac przychodzi czas na cwiczenia w powietu. Takim prawdziwym, z prawdzimymi burzami, turbulencjami, ptakami odlatujacymi na poludnie itp.
Podobnie nie poddalabym sie operacji chirurgowi, ktory wyuczyl sie zawodu jedynie z ksiazek i nigdy nawet zabie brzucha nie rozcial.
Czyli wracamy do swiata rzeczywistego, namacalnego.

I co z tym bagazem talentow zrobisz, jak nie bedziesz miec kontaktu z ludzkim swiatem?

Moment - ale te wyjazdy sa realne? Z walizkami, sa,molotami, hotelami, zwiedzaniem, poznawaniem itp? Nie jedzieci dokads "wirtualnie" na ekranie. To jest wlasnie oderwanie sie na chwile od ekranu. A wyobraz sobie taka sytuacje - Twoj partner cos tam wygrywa, macie jechac do USA i w tym momencie on odpala ekran i pokazuje Ci lotnisko JFK i mowi - wyobraz sobie, ze tam jestesmy. Jakie wspomnienia pozostalyby z takiego "wyjazdu"?

Wam pasuja obojgu gry, to jest w porzadku, macie znajomych dzieki nim, poznajecie, zwiedzacie - to jest rownowaga. Ale mowa w watku jest o odrzuceniu drugiej osoby na rzecz wlasnej pasji - tu akurat gry ale rownie dobrze mogloby to byc wedkarstwo czy klejenie modeli w piwnicy.

Mam jedno pytanie - a co stanie sie z tymi grami kiedy w Waszej rodzinie pojawi sie potomstwo? Mysleliscie juz o tym?

Mussuko, kazda przesada jest niedobra i nie ma znaczenia co to jest - wszystko moze sie stac obsesja - a gry nie sa jakims potworem z szafy - jezeli ktos ma tendwncje do uzalezniania sie to sobie znajdzie cos tak, czy inaczej

A zapewniam cie, ze bezpieczniej bys wyladowala z pilotem, ktory spedzal dluuugie godziny na symulatorze niz z pilotwm, ktory ma tylko 'realne' doswiadczenie
Astronauci sie ucza pilotowac rakiety na symulatorach i wsiadajac do takiej maja t y l k o wirtualne doswiadczenie a jednak daja rade

To samo piloci mysliwcow - spedzaja godziny na symulatorach, bo na symulatorach da sie zaprogramowac awarie, ataki, zle warunki atmosferyczne itp - dopiero tak przygotowanego pilota rzuca sie w przestrzen, nie odwrotnie.

Wszystkim kobietą mających problem z facetami którzy za dużo grają w gry polecam kupno Systemu MOVE do PS lub KINECT do XB i współnie spędzać czas jeśli go namówicie do gry super zabawa dla całej rodziny i znajomych. z tymi co grają na PC online nie mam rady ciężki przypadek.

Ok, ale sie go w koncu rzuca, zanim jeszcze wezmie ze soba pasazerow na poklad. Kierowania autem tez w zasadzie moznaby sie uczyc na symulatorach ale czy przewidzisz kazda reakcje na kazdy mozliwy splot okolicznosci na drodze? W symulatorze samolot dziala a jak przestanie, to pilot na spokojnie (jednak to inna atmosfera fotel w pokoju cwiczen a fotel pare tysiecy kilometrow w przestworzach) cos poprawi i leci dalej. A w realu? Przeciez jego praca uzalezniona jest tez od zachowania pasazerow, od personelu pokladowego, od obslugi naziemnej, radarow, kontroli lotow i wielu innych czynnikow, ktorych chyba wszystkich do symulatora nie da sie wprowadzic. Dlatego po teorii przychodzi czas jednak na praktyke. A w zyciu i tak wyjdzie co wyjdzie.

Astronauci to inna para kaloszy, ich nie da sie wycwiczyc w przestrzeni kosmicznej, no i oni lataja sami. No a czy daja rade to tez nie do konca jest potwierdzone.

Nie wiem jak to bedzie w przypadku promow kosmicznyych z pasazerami, czy wowczas wystarcza szkolenia wirtualne czy kapitanowie takich pojazdow beda musieli odbyc parenascie lotow z Lajka zanim wezma ludzi ze soba?

Ok, ale co polecisz tym kobietom, ktore zamiast przysiasc sie obok i grac wolalyby wyjsc wieczorem ze swoim mezczyzna na lody do parku? Maja albo sie przyzwyczaic do samotnych wyjsc albo nauczyc grac (na sile jesli tego nie lubia) albo wymienic partnera?

ja tez, zwlaszcza, ze jak praktyka pokazuje, jest to czesto mission impossible.

Zepsuł się idz go wymień albo złóż reklamacje, wymieś na nowszy model.
Wszystkie porady kończą sie na tym że radzicie żeby zostawić chlopa i poszukać innego

Zdradza mnie zostaw go,
ogląda porno zostaw go
mało rozmawiamy to go olej
gra za dużo w gry znajdz innego

dziś nie wyrzucił śmieci ! O Boże ! rozwód

Chyba forum jest po to żeby jakoś doradzić zasugerować delikatnie coś podpowiedzieć.

Zaraz napiszecie to coś doradz, jak nie mam nic sensownego do napisania to nic nie pisze a nie sugeruje rozwód.:)

Tak od razu rozstać się bo pojawił się problem w komunikacji?
Gratuluję podejścia do życia.
Doczytaj się, że problemem nie jest, że facet powinien "być rozrywką", a to, że faceta w ogóle nie ma w świecie realnym.
Nie ma rozmowy, nie ma partnerstwa.

Moim zdaniem tylko uczciwa rozmowa i chęci partnera mogą coś wskórać.
Będzie pewnie tak, że dla niego to problem naciągany.
I tutaj po wyczerpaniu argumentów trzeba byłoby się głęboko zastanowić.

Leila01 dziekuje za wyrozumienie.
Bralam juz pod uwage fakt, ze nie mam znajomych i dlatego wiecznie czekam na jego zainteresowanie. Teraz mam znajomych, ale nie wypada mi do nich isc codziennie o godzienie 8 wieczor, zeby on mogl sobie pograc. Ok, raz na jakis czas, mozna. Jednak, ktora dziewczyna znioslaby to, ze facet wychodzi o 6 rano z domu wraca na 21, czasami pozniej i ledwo przyjdzie zje obiad a potem idzie do ubikacji, gdzie gra nawet czasem po 40 min. Probowalam nie prosic, albo zachowywac sie jak on. Kiedy tak zrobilam, on zaczal mi zwracac uwage, zebym nie grala, bo sam nie gral. Zadzialalo to tylko w jeden wieczor. Potem bylo mu obojetne, ze gram, bo i on to robil. Jak chcialabym z nim spedzic czas? Porozmawiac. Poprzytulac sie. Pomarzyc wspolnie. Wyjsc na spacer. Wyjsc razem po zakupy, do kina, parku, gdziekolwiek. On, twierdzi, ze my nie mamy o czym rozmawiac. Jezeli jest jakis problem i jest koniecznosc rozmowy to sie wkurza. Probowalam juz z nim tego, zeby nie gral przynajmniej przez godzine po powrocie z pracy. Bylo fajnie, po jakims czasie zapomnial o tym. W ciagu tygodnia ma 1 dzien (czasem wiecej) kiedy umawiamy sie, ze on gra na konsoli a ja siedze dluzej na necie, albo robie cos innego. Wydaje sie, ze jednak mu za malo. Pojde jednak sladem waszych wypowiedzi i porozmawiam z nim, o tym, ze wydaje mi sie, iz chce uciec w ten sposob ode mnie (dziwne, bo zamierza mi sie oswiadczyc za pare dni) i to ze nie bedziemy miec zadnych wspolnych wspomnien, bo on spedzi zycie na graniu a ja na innych rzeczach kompletnie nie zwiaznych z nim.

Witam,
to ja coś dodam od siebie z  punktu widzenia nałogowego gracza. Nigdy gry mnie nie interesowały tak tylko czasami zagrałem z ciekawości ale bez entuzjazmu i nie rozumiałem ludzi którzy grają namiętnie w różne gry, ale i mnie trafiło za namową kilku kolegów zagrałem sobie w grę online world of tanks i wciągnęła  mnie bez reszty, że doszło do tego że każdą wolną chwilę spędzałem na graniu nawet jak na urlop pojechałem z rodziną to zabrałem komputer aby sobie wieczorami pograć, i tak czas mijał dokładnie rok, a ja przez moje granie nie dostrzegłem że moje małżeństwo się sypie. Moja żona przez cały czas zwracał mi uwagę abym tyle nie grał albo  przestał w to grać, a do mnie nic już nie docierało choć miałem chwile że czasem obiecałem że nie będę grał a po 2 tyg i tak wróciłem do tego, działało to jak owoc zakazany, dochodziło nawet do tego że nawet po imprezie mocno zakrapianej w nocy musiałem jeszcze odpalić kompa i zagrać sobie, i muszę to nazwać po imieniu uzależniłem się od grania i nawet nie chciałem tego dostrzec, pomimo że otoczenie moje zwracało mi na to uwagę.Kilka nocy zawaliłem na graniu, ale przyszedł ten moment opamiętania jak  po nocnej grze rano wstałem do pracy i wsiadałem do samochodu a tu okazało się że dziś jest święto, masakra. Od tego czasu przestałem grać ale moje relację z żoną bardzo się popsuły że stanęliśmy przed decyzją rozwodu ze strony żony, na dzień dzisiejszy jest lepiej w naszych relacjach ponieważ  zmieniłem się i pracuję na sobą aby poprawić swoje podejście do rodziny i naszego związku choć wiele czasu jeszcze potrzeba aby odbudować to co się utraciło. Wiec ku przestrodze granie w wielu przypadkach niesie ze sobą to ryzyko przekroczenia cienkiej bariery miedzy zabawą a uzależnieniem.