Czy wg was jest możliwy związek dwóch przeciwnych temperamentów? - Netkobiety.pl

Choleryk z cholerykiem mogą się po mordować a flegmatyk z flegmatykiem zanudzic na śmierć

Nie jest możliwe, ponieważ wedle oczekiwań kobiet facet nie powinien być ani cholerykiem, ani sangwinikiem, ani flegmatykiem, ani melancholikiem. Powinien być opanowany, dojrzały, zdecydowany i twardy. Mężczyzna reprezentujący którykolwiek z tych typów  nie jest prawdziwym facetem. Przynajmniej tak wynika z oczekiwań kobiet, z tego co wiem

Nie posiadasz któregoś z temperamentów tylko ich mieszankę

A tą cenną wiedzę posiadasz z jakiego źródła ?

No właśnie ja się tak zastanawiam i mam po trochę z każdego. Nie dostrzegam dominującego. To dobrze, czy źle?

Moim zdaniem to nic złego. Ja chyba najwięcej mam z sangwinika i melancholika, tak mi się wydaje, bo ogólnie jestem optymistyczna, ale też jestem uczuciowa, wrażliwa, łatwo mnie zranić. Nie jestem zamknięta w sobie, jak to piszą o melancholiku, ale reszta to niektóre tak. Dlatego taka mieszanka, z sangwinika nawet mi się zgadza, trochę nie i podobnie z melancholika, a z innych typów też na pewno mam, ale mniej. Ciężko się samej ocenić, ale tak mi się wydaje.

Edit: Aż z ciekawości zrobiłam test, z niego faktycznie wynika, że chyba jednak mocniej u mnie dominuje jeden typ taki jak towarzyski sangwinik- 28 pkt, perfekcyjny melancholik- 9 pkt, czyli drugie miejsce jak myślałam, potem spokojny flegmatyk- 7 pkt (ogólnie mało to do mnie pasuje, nie jestem powolna itp) i choleryk- 4 pkt (bywam wybuchowa, ale to w granicach normy, mogę się wściec, ale jak widać to na dalszym miejscu i to raczej prawda).  Chociaż przyznam, w niektórych punktach w tym teście co znalazłam zaznaczyłam trochę na siłę, bo w paru nic jakby do mnie nie pasowało albo nie bardzo i wtedy musiałam na siłę. No, ale tak to ok.

Hahahaha ja nigdy się na nikogo nie wściekam, czasem się wścieknę ale trzymam to w sobie xD Zero choleryka

Coś w tym jest, dlatego uważam, ze pomimo stwierdzenia, iż przeciwieństwa się przyciągają, to jednak tego zrozumienia nie będzie, jak w przypadku dwóch tych samych temperamentów.

Piszecie o mieszanych cechach temperamentu, a czy te cechy mogą się u człowieka zmienić??

Jeżeli chodzi o typy osobowości, to uważam, ze o wiele lepiej się sprawdza podział określany przez enneagram - w każdym razie sprawdza się u osób, które znam i go robiły

W enagramie raczej miałam podobnie. To inny test, mniej szczegółowy, ale raczej mi zawsze wychodzi podobnie, więc jest jasne mniej więcej Chociaż tam wynik jest jeszcze bardziej szczegółowy, tutaj mniej, ale i tak raczej mi się zgadza.

No i miałam rację, że temperament może się zmieniać. Co innego charakter, tutaj tak bardzo nie zmienimy, ale temperament już tak. Oto przykład z takiego wywiadu, co teraz znalazłam:

"A jakie jest znaczenie tych badań dla przeciętnego człowieka? Czy oznaczają one, że jesteśmy w pewien sposób skazani na nasz temperament, czy też, że możemy go zmieniać? Czy powinniśmy się z nim raczej pogodzić? Czy mamy prawo tłumaczyć swoje zachowanie temperamentem, np. ?nie mogę się z nią dogadać, bo jestem cholerykiem??
? Dla przeciętnego człowieka wyniki tych badań mają bardzo optymistyczny wymiar. Oznaczają bowiem, że temperament może się zmieniać w miarę upływu życia jednostki. Innymi słowy, nawet te cechy osobowości, które mają wysoki wskaźnik odziedziczalności można modyfikować, a być może nawet zupełnie je zmieniać, gdyż środowisko wpływa na nie silniej, niż geny. Czasem słyszymy przecież, jak ktoś mówi ?w przeszłości byłem introwertykiem, byłem skoncentrowany na sobie, a teraz zacząłem otwierać się na ludzi?. Dla psychoterapeutów nasze wyniki oznaczają, że warto prowadzić terapię, właśnie dlatego, że cechy osobowości i wynikające z nich zachowania można zmieniać lub przynajmniej modyfikować.

źródło: http://www.sprawynauki.waw.pl/?section=article&art_id=1452

Edit: Black_dragon, ale 3 pkt to malutko, ja miałam 4 pkt i też mało, rzadko chyba będzie 0 punktów. Nadal to potwierdza, że nie jesteś cholerykiem, ale wiadomo, jakieś punkty śladowe mogą wyjść.

Oprócz tego typu ja mam podany opis, który do mnie mocno myślę pasuje Dobry, dość dokładny obraz, myślę, że taka właśnie jestem, bo mam tak: "Towarzyski sangwinik - Towarzyski sangwinik to optymista. Potrafi przyciągać do siebie ludzi, jest emocjonalny i wylewny, entuzjastyczny i spontaniczny, ma duże poczucie humoru. Gadatliwy, ciekawy, jest dobrym narratorem i urodzonym aktorem. Żyje raczej dniem dzisiejszym niż tym co było lub będzie. Jest duszą towarzystwa i tak gdzie przebywa wnosi radość. Nie chowa urazy, lubi komplementy, szybko przeprasza. W pracy ochotnik, inicjuje nowe formy aktywności, jest twórczy, tryska energią i entuzjazmem. Potrafi sprawiać bardzo dobre wrażenie, posiada umiejętności pobudzania innych do współpracy. Powinien pracować w środowisku wymagającym zmiennych form aktywności, pozbawionym konieczności wykonywania zadań rutynowych. Dobrze będzie czuł się w pracy wymagającej inicjatywy, twórczego rozwiązywania wielu problemów, wymagającej szybkiego podejmowania decyzji. Powinna to być praca zapewniająca szerokie kontakty z ludźmi.
Jest prawdopodobne, że towarzyski sangwinik nie będzie zadowolony z pracy wymagającej posługiwania się liczbami, wykresami, wymagającej dokładności, staranności i skrupulatności.
Przykładowe zawody: instruktor kulturalno oświatowy, pilot wycieczek turystycznych, akwizytor, handlowiec, organizator przedsięwzięć reklamowych, stewardessa, aktor estradowy, śpiewak itd.
Zawody niewskazane: księgowy, ekonomista, laborant chemiczny, dyrektor przedsiębiorstwa, prawnik itp."

Może jedynie zawody mi nie do końca się zgadzają, bo nie we wszystkich z nich mam moim zdaniem predyspozycje. No, ale opis, super, pasuje w większości.

Ja kiedyś byłam zamknięta w sobie, ale moim zdaniem to nie była nigdy część mojej natury, tylko po prostu w zerówce, a potem w podstawówce wyśmiewali się ze mnie, praktycznie nikt mnie wtedy nie lubił, bo byłam inna, że krzywe zęby mocno, to dla nich chyba inna. No i dlatego sama często siedziałam albo jak ktoś siedział, to niechętnie i taki tam, wyśmiewanie, docinki. No i to na mnie wpłynęło, wiadomo i wtedy byłam zamknięta w sobie, niechętnie się do kogoś odezwałam, dlatego ktoś mógł myśleć, że jestem małomówna itp. No, ale to był efekt tamtego. No, ale jak poznałam fajniejsze osoby, to moim zdaniem dopiero wtedy dzięki temu pokazałam swoją prawdziwą naturę, czyli, że wcale nie jestem zamknięta w sobie, tylko że przez tamtych taka byłam, bo i do kogo miałam się otworzyć, skoro nikt nie chciał gadać. To wiadome, że wtedy byłam na uboczu, nic nie mówiłam i byłam smutna, normalna sprawa, najbardziej towarzyska osóbka mogłaby tak mieć w takiej sytuacji, bo to po prostu przykre było dla mnie, normalka. No, a jak poznałam osoby, które już takie nie były, polubiliśmy się, to już było widać, że z natury wcale zamknięta w sobie nie jestem, tylko gadatliwa, dość towarzyska, może nie dusza towarzystwa, bo wolę mniejsze grona i jakimś liderem nie jestem, ale generalnie towarzyska, że lubię pogadać z koleżanką, że teraz już tak nie wstydzę się z kimś obcym pogadać. Mam więcej luzu, szybciej potrafię teraz bez większych obaw z kimś nawiązać kontakt, w końcu to co było kiedyś z tamtymi dzieciakami i wyśmiewaniem to przeszłość. No i taka jest ogólnie moja natura, tylko jakiś czas była według mnie skrywana przez tamte doświadczenia. Psychologiem niby nie jestem, ale tak mi się samej wydaje.

Edit: Ja odwrotnie, Black_Dragon, ja nie lubiłam i nie lubię przewodzić grupą. Jak jestem w grupie z fajnymi osobami, to lubię po prostu działać w grupie, ale przewodzić nie. To nie dla mnie i zawsze tak miałam.

Ja robiłam Kwestionariusz temperamentu wg Florence Littauer

Dziękuje Wam, znalazłem i rozwiązałem, przy okazji dowiedziałem się, że jestem perfekcyjnym melancholikiem, ale potraktuje to chyba jako zabawę i nie wezmę tego za bardzo do siebie

W sumie zawsze do tego typu testów podchodzę z przymrużeniem oka, zaraz mi się to kojarzy z  telewizyjnymi wróżkami, chociaż kiedyś wpadła mi ręce książka z horoskopem na każdy dzień roku, w której naprawdę zaskakująco wiele było trafnych moich cech.

Mi aż z telewizyjnymi wróżkami to chyba nie, bo widzisz, to jednak ma jakieś podstawy naukowe, wiadomo, że każdy z nas ma jakiś temperament i odpowiadając szczerze pewnie znajdziesz sporo o sobie. No, ale ogólnie wiadomo, że nie traktuję tego bardzo poważnie, nie ma sensu w żadnej dziedzinie tak Horoskopy są dla mnie mniej wiarygodne, o wiele mniej niż takie testy osobowości, temperamentu właśnie, bo tu ma to jakieś podstawy, a tam to jak wróżenie z fusów dla mnie. Chociaż wiadomo horoskop też mi się czasem sprawdzi osobowościowy, ale jednak z takich testów o temperamencie itp więcej mi się sprawdza

Edit: Ja np wiem, że byłoby ciężko z flegmatykiem, po prostu za bardzo bvśmy się różnili, bo jak pisałam nie jestem też mega duszą towarzystwa, wolę np małe grono od dużych, ale lubię dużo mówić, jestem trochę szalona, ogólnie radosna, lubię wyjść gdzieś czasem. A taka osoba możliwe, że odwrotnie i na dłuższą metę to by było ciężko.No, ale flegmatyk jak patrzę, to zamknięta w sobie osoba, dlatego jak piszę byłoby ciężko i raczej nie miałoby sensu. Lepiej by on znalazł sobie kogoś choć trochę podobnego, takiego spokojnego, zamkniętego lekko w sobie, a ja wolę mieć kogoś bardziej otwartego, choć trochę towarzyskiego ze względu, że właśnie ja jestem taka raczej nie zamknięta w sobie, ale coś pomiędzy. Mój facet nie jest bardzo towarzyski, ale zamknięty w sobie też nie, tak po środku. To mi akurat odpowiada. Ja też tutaj raczej jestem pośrodku jak pisałam tutaj, bo właśnie gadatliwa, ale jednak wolę małe grona, a nie masa ludzi, bo jednak wtedy czuję się czasem przytłoczona i ciężej się gada moim zdaniem, a małe grono czy spotkanie sam na sam, to wygoda, można się nagadać. No, ale nie jestem też zamknięta w sobie. Dlatego pewnie jestem coś pomiędzy, więc dla mnie u partnera podobnie, jak nie ma jakichś wielkich skrajności, to jest ok. Jak pisałam choleryk to dla mnie nie ok, zwłaszcza taki niepracujący nad sobą, niereformowalny. Nie chciałabym żyć wśród jego ciągłych wybuchów złości. Czasem każdy może, ale tak często to  dla mnie byłoby męczące. Lepiej więc, żeby popracował nad sobą lub znalazł sobie kobietę, której by to odpowiadało, może bardziej podobną temperamentem do niego.

Oj to nie tak, oczywiście, że większą wartość ma u specjalisty i że robię to tak informacyjnie i że nie stawiam życia na szali, jasne, że nie, robię z czystej ciekawości, a jak przy okazji wychodzi mi słusznie, potwierdza się to, bo sama widzę, jaka jestem i inni też, to mogę tylko powiedzieć, że tak, mi się często zgadza A kierować się tak całkiem to nigdy nie jest dobrze, to jest tylko jakiś wycinek, coś się może zgodzić, ale całkowicie nie odda jacy jesteśmy- wiadomo.

Wlasnie.

ALeeee... na dłuższą metę...?
KAŻDE pójdzie swoja drogą, bo każdy będzie miał "inne kółko zainteresowań" i manierę a dalej już leci oklepane: "on/a mnie NIE ROZUMIE!"
Bo inność/nowość jest ciekawa tylko na początku. Potem jest najwyżej irytująca... choleryk cholery dostaje, że flegmatyk tak się ślimaczy... Domator chce w domu siedzieć a nie po zabawach z zabawowiczem latać... itp. itd.

Podobieństwa się przyciągają - swój szuka swojego tak na prawdę - ale pod warunkiem, że owe podobieństwa są pozytywne dla obu stron. Negatywne podobieństwa to zupełnie inna bajka - na przykład, choleryk to cecha bardzo negatywna, więc nie ma szans. Natomiast można zakochać się w osobie, która nie jest do nas podobna, ale takie relacje są trudne i na dłuższą metę po prostu rozpadają się zaraz  jak motylki  odlecą sobie w daleką otchłań. By relacja przetrwała trzeba się uzupełniać wzajemnie, a to oznacza owe różnice - potrzebujemy ludzi, którzy nie tylko są do nas podobni, ale również wypełnią nasze braki. Facet i kobieta to dwie połowy, które się wzajemnie uzupełniają w różnych sferach życia - taka natura. Natomiast nie ma to nic wspólnego z przeciwieństwami oraz cechami negatywnymi, które raczej odstraszają, aniżeli przyciągają.

Nie zgadzam się - choleryk to NIE CECHA a rodzaj osobowości - wypadkowa wrodzonego temperamentu i nabytej... "ogłady" (w tym samokontroli i samoświadomości).
NIKT nie jest żadną połówką i nie stoi chwiejnie na jednej nodze, szukając w panice drugiej, protezki.
Każdy jest całością. Kwestia tego czy jest to całość pełna i skończona, pewna swej wartości i umiejąca żyć ZARÓWNO pojedynczo jak i w duecie. Wtedy bowiem MNOŻY z kimś szczęście, a nie z nim go dzieli sprzyja to właśnie owemu zrównoważeniu, spokojowi, akceptacji dla inności drugiej jednostki ludzkiej i tolerancji .
Braki to sobie można wypełniać pracą nad sobą a nie plombą z innego, samoistnego człowieka. Bo co to za życie niby ma być: podpórka i wiszący na niej bluszcz?
Insza rzecz, że bywają "całości" tak niepewne siebie, że bez "podpórki", zwyczajnie nie są w stanie przeżyć życia z JAKIMKOLWIEK z niego zadowoleniem
I tu, jak to w życiu przeważnie bywa, SKRAJNOŚCI nie są wskazane