Kochankowie, którym się udało... - Netkobiety.pl

Z mężczyznami tu, i to w takiej sytuacji może być ciężko. Jak sam zresztą zauważyłeś. Faceci mają problemy z ujawnianiem swoich emocji, chyba w ogóle z ich nazwaniem.
To bardzo ciężki temat. Zwłaszcza, jeśli Twoja wybranka ma dzieci. Musisz zrozumieć, że nie wybiera pomiędzy nim a Tobą, tylko pomiędzy Tobą a dziećmi (zapewnieniem im normalnej rodziny). To się tak wydaje, że życie w układzie (układa żona-mąż) nawet jeśli związek już nie istnieje, jest lepsze dla dzieci niż rozejście się rodziców, ale większość ludzi właśnie taką decyzję podejmuje. To jest decyzja oparta na "poświęceniu" swojego szczęścia i imię szczęścia dzieci. Przynajmniej tak się im wydaje. I to jest decyzja bardzo trudna. Można by mówić o tym, że człowiek nieszczęśliwy w związku (a jeśli zdradza i jest to zdrada zarówno fizyczna jak i emocjonalna) to jest nieszczęśliwy. I miłości pomiędzy nim a mężem/żoną już nie ma. Po prostu nie ma. I nigdy już nie będzie. Ale może być cała masa innych uczuć. Przyjaźń, szacunek, przywiązanie. Z taką stratą ciężko się oswoić, nawet jeśli się nie kocha. To bardzo trudne, zwłaszcza jeśli ta nowa "miłość" po prostu się pojawiła. Jest inna, wyjątkowa, taka jakiej nigdy jeszcze nie było. Człowiek stara się nie być egoistą, nie myśleć tylko o sobie i swoich potrzebach, swoim szczęściu. Ma silne poczucie winy, potrzebę, żeby spłacić to co zrobił. To bardzo silne emocje, decyzja której nie da się podjąć szybko, pochopnie. Nie można jej tak podejmować!!! Wahanie się akurat świadczy tu o człowieczeństwie. Potem jest plątanina, z jednej, z drugiej strony. Brnie się w te kłamstwa.
U mnie zdrada się wydała, zorientował się mój mąż. rozstałam się z nim. Po dwóch miesiącach ciągłej huśtawki emocji, kiedy nie wiedziałam nic. Po czasie który miałam okazję spędzić sama ze sobą, z dala od wszystkich już wiem. Wiem, że kocham tego "drugiego".
On poszedł do żony. Powiedział, że mnie kocha, że to nie był romans, tylko związek, miłość. Zrobił chyba wszystko, żeby jego żona "zwolniła" go z obowiązku. Nie zrobiła tego. Został z nią, rozstaliśmy się.
Ja wróciłam do siebie, jestem przez większość dnia szczęśliwa sama ze sobą. Nie muszę już kłamać, to wielka ulga. Nie ranię już męża, to też jest ulga, bo to dobry człowiek. Ale on... walczy. Kłamie, że nie mamy kontaktu, a bardzo mi pomaga... jak byliśmy razem było dużo słów. Teraz są czyny, z jego strony. Zaskakuje mnie bardziej niż jak byliśmy razem. Bardzo się stara, zależy mu. Z żoną żyją obok siebie, nie rozmawiają o tym o się wydarzyło w ogóle. On nie walczy, nie naprawia, nie chce i nie próbuje. Zatraca się w prace, żeby nie myśleć. Ja nic nie próbuje, bo rozumiem, że to jest trudne i rozumiem, że na to trzeba czasu. Nie wiem nawet czy chce. Zajęłam się sobą i bardzo mi z tym dobrze...
tak się zawsze mówi, że oni/one mamią tym głupim tekstem, że zostają ze względu  na dzieci. Ale coś w tym tekście jest ... Jeśli ktoś ma odrobinę empatii, to jest sobie w stanie wyobrazić jak bardzo to jest trudne. Niemal nierealne do zrobienia.

ona2255, tak... ja bardzo chcę ufać, naprawdę staram się najmocniej, jak tylko potrafię - mimo wszystko, pomimo ciągłych zapewnień, wielu szczerych rozmów - boję się, czuję w sobie taki strach, strach przed tym czasem, który moja ukochana i jej mąż spędzają powiedzmy tylko we dwójkę, gdy dziecko już śpi, bądź nawet w trójkę z dzieckiem, ale nie tyle w aspekcie "rodzinnym", bo to rozumiem i na to wewnątrz siebie godzę się, ale w aspekcie takim damsko-męskim, boję się jakiś zachowań z jego strony, nie wiem "prowokujących", nie radzę sobie z tym kompletnie, gdy tylko on jest z Nią (ze względów zawodowych są to głównie weekendy) nie jestem w stanie funkcjonować, walczę z myślami, obrazami ich razem... jestem zapewniany o tym, że nie ma tam żadnych czułości, o seksie nie wspominając, żadnych zachowań, które byłyby powiedzmy niebezpieczne "dla Nas" - że Jej obecność tam jest na zasadzie wykonywanej misji, na zasadzie bycia członkiem tej rodziny, lokatorem tego domu, matką dla dziecka... Tak, również zdarza się Nam rozmawiać na temat męża, zdaję sobie sprawę, że być może są takie rzeczy, o których wiem ja, a on nie (poza oczywistym) - ale to nawet nie o to chodzi, chodzi o zaufanie, ale w kontekście właśnie tym damsko-męskim tam... boję się, że pewne zachowania, sytuacje mogą mieć miejsce chociażby po to, aby panowała miła atmosfera, aby w rodzinie było przyjemnie, tłumacząc to dobrem dziecka, być może niekoniecznie mówiąc mi o wszystkim... tego się boję, że Ona wcale nie chce robić Nam krzywdy, robić niczego wbrew Nam, ale ze względu na chociażby właśnie tą przyjazną atmosferę tam, może się dziać coś, o czym nie wiem, żeby mnie nie bolało, żeby nie było mi przykro... bo przecież i tak "póki co, musi tak pozostać" - piszę dość chaotycznie, zdaję sobie z tego sprawę, niestety nie potrafię ubrać tego w składne zdania, napisać w inny sposób, mam nadzieję, że zostanę zrozumiany, choć w znacznej części... Ja nie chcę, aby moja ukochana, układała sobie tam życie, tam tzn. z nim... chciałbym, aby te cegiełki po kolei wyciągać, a nie układać na nowo... w naszej sytuacji nie jest to kwestia kilku miesięcy, roku, ani pewnie dwóch... tylko jakiegoś dłuższego czasu (chodzi o wiek w jakim jest teraz dziecko, potrzebę bycia z mamą i tatą) - szczerze mówiąc, Twoja wypowiedź zrobiła na mnie wrażenie, mówię o części, w której piszesz, że sama nakłaniasz Go, aby spróbował poukładać tam swoje życie, tak jak gdybyś zapominała w tym momencie o swoim szczęściu... nie potrafię nawet tak pomyśleć, zawsze w takich sytuacjach przypominają mi się słowa mówiące do mnie, że to właśnie ja jestem miłością Jej życia, oraz chociażby sam fakt, że to do mnie przyszła, pomimo, że on przez cały czas był... nie wiem, być może to egoizm (tak, większość powie, że ktoś taki jak my, to egoista myślący tylko o sobie...) - być może jest w tym kawałek prawdy, ja nie potrafię już bez Niej żyć, mieliśmy wiele wzlotów i upadków, rozstań i powrotów, zdarzały się nawet sytuacje skrajne, wręcz absurdalne emocje... myślę, że w większości podobnych związków zdarzają się takie rzeczy, no nie są to "standardowe" emocje, a serce, gdy kocha miłością prawdziwą za nic w świecie nie potrafi sobie z tym poradzić... serca nie są stworzone do cierpienia, tak trudno jest uwierzyć w cokolwiek dobrego, gdy nie ma to nawet swoich ram czasowych, gdy nie jest to nawet żaden konkretny punkt w przestrzeni, a jedynie Twoje plany, Twoje marzenia, które na każdym kroku spełniają się komuś innemu... i nie są to marzenia o posiadaniu pięknego domu, czy egzotycznych wakacjach, a świadomość, że ktoś żyje z Twoją kobietą, patrzy na Nią, rozmawia z Nią, czuje Jej zapach, konsumuje śniadania, obiady i kolacje, spędza święta i wakacje, widzi Ją budząc się i zasypiając... często nie czuję się przez to mężczyzną, czuję jak gdybym pozwalał na to... choć w środku wcale nie pozwalam i nie godzę się na to, znoszę to, bo nie mam wyboru, ale to nie oznacza, że mam dla tego jakąkolwiek akceptację... to jest bardzo trudne... niekiedy czuję do Jej męża nienawiść, chęć... najgorszych rzeczy, to głupie patrząc z boku, ale tłumacząc to najprościej, jest to coś w rodzaju nienawiści "za to, że jest..." - trwa to od ponad 2 lat... czułości, zbliżenia, seks, to zostało wyeliminowane jakoś półtora roku temu... naprawdę bardzo staram się wierzyć Jej słowom, ufać... ale czuję się tak... tak niepewnie, tak jak gdybym mówiąc "ufam" bardzo chciał ufać, ale nie był tego w stu procentach pewien... ciągły stres przypłacam problemami zdrowotnymi, praktycznie nie ma dnia, żebym nie budził się z bólem brzucha, Jej mąż śni mi się po nocach, w zupełnie absurdalnych sytuacjach, we śnie poniża mnie, staję się wtedy mały, nawet dosłownie fizycznie, a jego postać jest duża i władcza, mam koszmary związane z nim, bardzo często w ogóle nie sypiam, problem bezsenności rozwiązują tabletki nasenne i alkohol, ale to takie rozwiązanie, że żadne rozwiązanie... człowiek czuje się po tym jak uśpione zwierzę, następnego dnia budzi się jak z jakiejś narkozy, w ten sposób nie można żyć na co dzień, choć w gorszych momentach i tak się zdarza - obiecałem Jej nie pić, nie brać tabletek, bardzo się staram... nie chodzi już nawet o to wyniszczenie mojego życia i organizmu, bo na to, gdzieś tam w środku dałem ciche przyzwolenie... tak bardzo chciałbym być po prostu spokojny, patrzę na swoich beztroskich rówieśników, ludzi żyjących razem, zawsze i wszędzie, bez ukrywania, bez strachu... oczywiście, mam świadomość tego, że wybrałem świadomie, ale to nie oznacza, że teraz nie boli mnie to, jakim cierpieniem okupiona jest rzeczywistość w czasie "czekania" na ten moment, to życie od spotkania, do spotkania... od wyjazdu męża, do powrotu, ukrywanie się, wieczne poczucie bycia gorszym, mniej ważnym, świadomość tego, że gdyby on postawił ultimatum "albo on, albo ja..." - przy całej Jej miłości do mnie, to ja zostałbym sam... to nie jest łatwe...

malami0099, często rozmawiamy na ten temat... wiesz, ja pochodzę z rodziny, w której rodzice rozeszli się, tzn. konkretniej rozchodzili na przestrzeni lat, ale byłem wtedy w wieku 8-9 potem 10-11 lat... z perspektywy czasu uważam, że rodzina, trzymana w ryzach tylko po to, aby była to rodzina trzymana w ryzach, to bezsens i teatr kukiełkowy... uważam, że jest możliwe zrobić to wszystko z głową tak, aby dziecko nie cierpiało, aby nie ponosiło ciężaru decyzji, czy bardziej zachowań swoich rodziców - tak, jak miało to miejsce w moim przypadku... Ja nie mam dzieci, i nigdy nie miałem, osoba, o której mowa w tym temacie, jest jedną i jedyną osobą, która mogłaby być dla moich dzieci matką... być może też przez to, że sam dzieci nie mam, patrzę na to od nieco innej strony, niż Ona, mająca swoje dziecko, które kocha najbardziej na świecie... strach przed utratą obecnej pozycji, sytuacji materialnej, komfortu, akceptacji otoczenia, to wszystko pewnie też, myślę, że to wszystko również ma wpływ, często w rozmowach jako powód numer jeden mówimy o dobrze dziecka... i to pewnie prawda, natomiast tak, jak piszesz, pozostałe powody również mają znaczenie, to nie jest obojętne, do tego dochodzi strach przed samym rozwodem, świadomość tego, że nie byłby to rozwód kulturalny i spokojny... to, co napisałaś jest dla mnie bardzo ważne, mówię tutaj o zdaniu, w którym piszesz o wyborze, nie pomiędzy mężczyzną, a mężczyzną, a pomiędzy mężczyzną, a dzieckiem... czasem mam dla tego zbyt mało zrozumienia, zbyt mało wyrozumiałości, czasem gdy nie potrafię sobie już z tym poradzić, myślę sobie, że Ona idzie do niego... nie do dziecka, a do dziecka i do niego... że "musi już iść" bo on... to są też ogromne nerwy, ogromne emocje, czasem tak trudno jest o wyrozumiałość, o zrozumienie tego, że cierpisz, nie możesz być szczęśliwy z ukochaną osobą, a robisz to wszystko i znosisz dla tej małej istoty, której nie możesz nawet przytulić, pokochać... to chyba zupełnie inaczej, niż znosić cierpienia, dla swojego dziecka... tak mi się wydaje... tak, wielokrotnie słyszałem, że gdyby nie dziecko i jego dobro, to w ogóle nie byłoby takiego tematu, wierzę w to, że może byłyby inne problemy z tym związane, natury mieszkaniowej, finansowej itp. ale gdyby nie dobro dziecka, pewnie moglibyśmy być już zupełnie normalnie razem...

Mam pytanie - jak wyglądało Twoje życie z mężem, w czasie, gdy było to jedno z Twoich "dwóch" żyć? Jak zachowywałaś się w stosunku do niego? Kiedy już wiedziałaś, że kochasz kogoś innego, że to inny mężczyzna jest Twoją miłością... jak wyglądał np. temat seksu, temat zbliżeń, rozmów natury damsko-męskiej, wszystkich tych zachowań, które występują pomiędzy ludźmi, których łączy coś więcej, niż wspólne wykonywanie jakiegoś zadania... jak to łączyło się z moralnością i byciem uczciwym wobec Twojego ukochanego mężczyzny?

tina1981, dziękuję za tą wypowiedź... to coś zupełnie innego, od zupełnie innej strony, bardzo dziękuję... staram się wierzyć, że miłość, ta prawdziwa, poradzi sobie ze wszystkimi przeciwnościami, że nawet jeśli nie raz jeszcze się przewróci, zakrwawi... to razem damy radę zreanimować Ją tyle razy, ile będzie potrzeba, ażeby zniosła to wszystko... ja głęboko wierzę, że kiedyś będziemy razem, że będziemy normalną rodziną, kochającą się, wspierającą, będącą jedynie dla siebie... marzę o tym każdego dnia, nie wyobrażam sobie życia z inną kobietą, osoba o której mowa w tym temacie, jest sensem mojego życia, tak naprawdę jedynym czego od życia chcę, i jedynym czego w życiu naprawdę pragnę... Poznałem już, jak wygląda świat bez Niej, pustka, ciemność, myśli samobójcze, "weekend" który trwa bez przerwy... tak, to pewnego rodzaju uzależnienie, być może ktoś zaryzykuje nawet stwierdzenia "miłość toksyczna", nie ma to dla mnie znaczenia, to są uczucia, których nie potrafię "poprawić", ani dopasować to żadnych merytorycznych ram, norm obyczajowych, ani czegoś w stylu "bo tak powinno być..." - cząstka mnie bardzo głęboko wierzy, próbuje mieć nadzieję, ile tylko w sobie sił... Dziękuję!

Witam wszystkich
Czerwony Książe wiem jak się czujesz, niedawno przerabiałam to samo. Niestety w takich "związkach" takie uczucia jakie ci towarzyszą są normalne.  Wiesz....nie wiem jak inni...ja byłam po obydwu stronach barykady. Kiedyś przed laty przyjęłam męża po zdradzie i wtedy wydawało mi się, że tak powinno być....skoro kocham to zaryzykuję dla siebie i dla dziecka i wiesz.....dziecko wychowało się w pełnej rodzinie tyle tylko, że pozbawionej uczuć. Nasze relacje były tylko poprawne bo o miłości nie mogę tutaj mówić. Dla mnie....no cóż.....ten człowiek był obcy ale to wiem po latach. Różne są opinie tutaj na temat utrzymywania rodziny dla dobra dziecka, ja nie jestem zwolenniczką takiego modelu ale to też po latach do tego doszłam. A z drugiej strony dziecko często jest  "wykrętem" przed podjęciem trudnej decyzji. Niektórzy po prostu boją się i tyle. Natomiast będąc po drugiej stronie barykady.....nie ważne jak się tam znalazłam bo to nie o to chodzi.....przechodziłam to co ty...myśli, wyobraźnia i to wszystko co towarzyszy temu uczuciu  i zgadzam się z tym co napisała malami0099: "Podejrzewam, że są osoby tak wyrachowane, że potrafią funkcjonować w jednym i w drugim związku, ale osobiście myślę, że to rzadkość, ze strony kobiet na pewno. Mężczyźni chyba moją z tym mniejszy problem, ze względu na bardziej "przedmiotowe" myślenie o seksie".
Mężczyźni niestety potrafią mówić jedno, robić drugie i nie mają w przeciwieństwie do kobiet problemu z "przejściem z jednego łóżka do drugiego". Nawet nie wiesz ile mnie kosztuje to że zakończyłam ten "związek" bez przyszłości, oparty na nadziei i marzeniach. Życzę ci dużo cierpliwości w "czekaniu" na swoje szczęście i mam nadzieję, że osoba, którą tak kochasz, jest szczera i ma zamiar uporządkować swoje życie. Mnie niestety zabrakło tych sił na "czekanie" i nie potrafiłam pogodzić się z sytuacją w jakiej się znalazłam (w moim przypadku dziecko to już dorosła osoba), więc ....sam rozumiesz.
Przepraszam, że tak chaotycznie to napisałam, ale też jeszcze jestem pełna różnych uczuć, z którymi walczę. Wiesz jak to mówią: nadzieja umiera ostatnia, więc naprawdę życzę ci "złapania" swojego szczęścia i sensu życia, bo bez tego trudno żyć.
Pozdrawiam i przepraszam, jeżeli czymkolwiek cię uraziłam, nie miałam takiego zamiaru.

Nie wiem co mogę ci jeszcze powiedzieć, bo w takich sytuacjach niestety niewiele pomagają jakiekolwiek słowa....... chociaż rozmowa z kimś i wygadanie się też pomaga.Ja niestety byłam zabawką, pomimo zaprzeczeń drugiej strony. No cóż postępowanie mówiło samo za siebie, jak wiesz nie słowa a czyny się liczą bo gadać można wiele a szczególnie przez osoby tzw. bajkopisarzami.
pozdrawiam cieplutko

nawet nie zrozumiałeś kontekstu określenia "moralny" w odniesieniu do zachowania osoby która oszukuje.
Moralności uczciwość w stosunku do kochanka, kochanki ?

Przecież to nonsens.
Z kochamkeim, kochanką nie łączą żadne zobowiązania - żadna przysięga wierności, żadne zobowiązania wzajemne, brak dzieci, vrak wspólnych przedsięwzięc finansowych, majątkowych.
NIC
Łączą jedynie miłe chwile wykradzione rodzinie, z pełną świadomością że w tym czasie oszukuje się tych którzy zostali w domu.

Dlatego słowo "moralność" w ustach zdradzacza to pełny sarkazm, kpina i kolejne oszustwo, tym razem wobec siebie - poprzez wmawianie sobie, w tym co wyczynia innej osobie jest jakaś forma "moralności".

W Twoim przypadku - 2 lata kochanka zdradza męża.
Przez ten czas doszła do perfekcji w oszukiwaniu, okłamywaniu drugiej osoby.
Oszustwo stało sie jej drugim "ja". Po takim okresie oszukać drugą osobę to jak splunąć przed siebie.
Sam ją tego nauczyłeś, jest bardzo skuteczna - mąz do tej pory nic nie wie.
Myślisz, że ta 2 letnia nauka oszustwa pójdzie w las ?

Tym bardziej, ze jawisz się jako biedny miś, który świata nie widzi poza tą zdradzaczką... tym łatwiej będzie Ciebie oszukać...

Gdyby chciała z Tobą być, gdybyś nie był dla niej tylko odskocznią, chwilą oderwania od codzienności, to dawno by odeszła od męża.
Dla kobiety, która naprawdę kocha nie ma takiej przeszkody, której by nie pokonała żeby być z ukochanym.

Czy w ciągu tych 2 lat mąż nie miał z nią przyjemności ??
Po pierwsze to nie Twoja sprawa. To Ty z butami wchodzisz w ich małżeństwo, a Tobie nic do tego co oni robią w swoim małżeństwie.
Swoją drogą to raczej wątpliwe, żeby zdrowy facet w ciągu 2 lat nie zbajerował żony na tyle, żeby choć co miesiąc...:)

Kochankowie którym się udało - ale co udalo ?
Rozwalić małżeństwo, rodzinę ?
Przeżyć ze sobą parę lat, byle jak ?
czy przeżyć ze sobą do grobowej deski w szczęściu i wzajemnej wierności ?
Przyznasz, że to ostatnie brzmi jak raczej niedorzecznie ...?

Na pewno, wielu udało się rozwalić rodziny, zawiązać formalny związek i przeżyć wiele lat.
Ale czy  w szczęśliwości ?
z obserwacji - zazwyczaj w takim samym utrapieniu jak w pierwszym związku.
Bo poza przypadkami patologii, to problem tkwi nie w związku, ale osobach które nie potrafią żyć w związku.
Wtedy każdy kolejny związek, będzie taką samą porażką jak ten pierwszy.

Mimo wszystko, powodzenia, ale pamiętaj że wiążesz się z osobą podwyższonego ryzyka.

Olka, a gdzie ja napisalam o jakims fatum ?
Moze i jest, ale nie na nim si? skupilam.
Napisalam o niedojrzalosci do zwiazku ktora nie znika wraz zpojawieniem si? kochanka, ale przechodzi na nastepny "ten wysniony, wymarzony" zwiazek.
Schemat dokladnie ten sam ktory opisalas myslac o malzenstwie.
Zarowno wtedy, na poczatku narzeczenstwa, malzenstwa widzi si? w drugiej osobie ksiecia a potem... Szuka si? nastepnego ksiecia. Problem ktory jest w zdradzaczu nie znika ale powiela si? nastepnych zwiazkach.
Co do szkodliwosci zdrady , poczytaj sobie watek "Zdrada=morderstwo" . Pod wieloma wzgledami moze by? porownywalny do zabojstwa z premedytacja, o ile nie dobrowadzi do smierci fizycznej, to psychicznej prawie zawsze.

A ja się zgadzam z tym co napisała Secondo1

Powiem więcej - Zasłanianie się dobrem dziecka to szczyt podłości. Jak można wykorzystywać tę niewinną istotkę do usprawiedliwiania swojego podwójnego życia? Tak wygląda moralność? Żarty sobie robicie? Aż strach pomyśleć co w takim razie oznacza ''niemoralność''...
Jeśli dojrzała, mądra kobieta dochodzi do wniosku, że męża nie kocha i małżeństwa nie da się uratować to powinna się z nim rozstać. Wtedy może sobie odchodzić do innego, nawet wcześniej poznanego ale nie wcześniej inaczej mówienie o moralności jest po prostu ''śmieszne''. To by było uczciwe wobec niej, dziecka, Ciebie i męża. A w odwrotnej sytuacji...cóż, nie ta kolejność.

olka_kontrolka - wiesz co to manipulacja i sztuka perswazji?
poza tym zbrodnia zbrodni nie równa

Myśle Czerwony Ksiaże ze czas zeby ktoś sprowadził cie na ziemie..

Kiedy ja czytałam ten twój wątek pomyślałam o jednej rzeczy.
Czy ty naprawde uwazasz,ze ta twoja "kobieta" nie sypia z mężem?
Sadzisz,że da sie udawac tak długo "migrene"

Przecież to jest nie logiczne.
Maż o niczym nie wie tak? Hmm ale zeby nie wiedział,nawet zeby sie nie domyślał
wszystkie pozory muszą zostać zachowane..
Wiec również sprawy łóżkowe..

no ale czerwony książe o tym wie
wie, że gdyby się wydało, ona płakałaby przed mężem, że go kocha przeciez, że chce byc z nim - bo tak postanowiła - DLA DOBRA DZIECKA - rzekomo

wiesz co, czerwony książe?
ja sądzę, że ona ci nie ufa. nie wierzy w ciebie. nie liczy na ciebie
nie wierzy w to, że staniesz obok niej i będziesz dla niej wsparciem i oparciem. że przejdziesz z nia przez rozwód, pomożesz jej ułozyc sobie zycie
piszesz o beztroskich rówiesnikach - jak podejrzewam, ona jest starsza od ciebie, z jakims tam stażem małżeńskim i pewnie trzy - czteroletnim dzieckiem - dlatego piszesz o wielu latach czekania na nią
no ale pomysl.. będziesz z nią..
jaką masz gwarancję, że w pewnym momencie nie jest z toba tylko dlatego bo.. (dziecko, niekulturalny rozwód, problemy...)
przecież widzisz - dwa lata doskonale kłamie i kryje się przed mężem... uczy się- zycia na hustawce, skrajnych emocji, ukradzionych chwil
myslisz, że zwyczajne życie, z jednym facetem, bez adrenaliny - da jej zadowolenie?

nie wierzę, że od dwóch lat nie śpi z meżem
po prostu w to nie wierzę
sądze, że z mężem robi "to" bez miłości (hehe) a zatem nie jest to prawdziwa zdrada
nie mówi ci tego, żeby cię nie ranić, bo ty wierzysz w wielką, jedyną, prawdziwą i na całe życie miłość romantyczną...
a ona?/
zyjąć tak jak zyje nie stąpa już po kwiatkach i motylkach.. ale poi znacznie gorszych produktach przemiany materii..
pomysl - co robi swojemu męzowi? jak traktuje drugiego człowieka? jak bez skrupółów daje mu buziaka na dobranoc i rozmysla o tobie, jak bezduszna jest nie zdając sobie sprawy, że zdrada jest najgorszym bólem jaki mozna zadać
p[omysl -co robi swojemu dziecku, które przecież tak kocha - narażając je w każdej chwili na szok, awantury w domu, zniszczenie jego dotychczasowego zycia w burzy i tajfunie. a potem funduje sobie walkę o dziecko - bo mąż -gdy dowie się o tym, że od dwóch lat przyprawia mu rogi - zrobi pewnie wszystko, żeby się na niej odegrać

wiesz co powinna zrobić kiobieta, która cię kocha jedyną wielką miłością i chce z tobą być?
odejśc od męża, odciąć się od ciebie do momentu uporzadkowania swojego zycia i zabezpieczenia mozliwości opieki nad dzieckiem
ty - jako ten kochający i rozumiejący, że ona nie chce stracić dziecka - bo jest najwazniejsze - POCZEKASZ.. az ona będzie po rozwodzie, z ustaloną opieką nad dzieckiem
a wtedy slub wesele i miłośc do grobowej deski
to, co się dzieje teraz sprawia, że ona, z dzieckiem na rekach, stąpa po linie
jesli spadnie - najpierw oberwie dziecko - ona się jeszcze przytrzyma

w imię miłości do dziecka NIE POTRAFI ułozyć zycia - najlepiej dla tego dziecka...

więc powiem ci - nie wierze, w te jej wielką miłośc do ciebie
sądze, że jej tak dobrze i wygodnie
tam stabilizacja i rodzinka z mężem na weekendy
tutaj emocje i rollercoaster.

Wątek - kwintesencja współuzależnienia.
Autor - człowiek o głęboko zaburzonym poczuciu własnej wartości, uwikłany w toksyczną wyniszczająca go dzień po dniu relację.
Gloryfikacja cierpienia i poświęcenia dla kilku chwil spełnienia, bez wizji na cokolwiek więcej w przyszłości.
Syndrom ofiary 1 do 1.

Dramat.

Najpierw do ksiecia, tez podzielam zdanie poprzednikow tzn ze tez tak do konca nie wierze ze ona z nim nie sypia.. moze nie czesto ale od czasu do czasu pewnie on ja zbajeruje

co do reszty.. ej wezcie mi nie mowcie ze przez 2lata kochajacy maz nie zauwazy ze zona go zdradza
kobieta chce czy nie to mowa ciala ja zdradzi, kobieta az tak nie umie oszukiwac jak facet bo angazuje sie uczuciowo w romans a wtedy nastepuja zmiany w jej zachowaniu, wygladzie czy podejsciu do meza
czy chcemy czy nie wszystkiego nie umiemy zagrac tak dobrze jak faceci bo jestesmy emocjonalne
nie wierze, ze on nie zauwazyl ze ona miota sie, mysli, sie wyciszyla, nawet ten dotyk juz nie jest taki sam :]

secondo niekoniecznie zgadzam sie z podejsciem do kochanka jak do ksiecia z bajki bo jakby mnie moj maz wkurzal to nie bralabym byle kogo za drugiego tylko po tylu latach powinno sie wiedziec na kanwie dotychczasowych doswiadczen czego ja chce
ja teraz jakbym miala sie rozwiezc to bym wiedziala jakiego mezczyzne chce w nastepstwie bo umiem wyciagnac wnioski

tak czytalam ten watek o zdradzie i szczerze to nie przemawia do mnie bo ja mam inny poziom wrazliwosci i moze z racji wychowania i zawodu nadal uwazam ze kobiecie i dzieciom moga sie zdarzyc gorsze rzeczy niz zdrada, takie jest moje zdanie
ale kazdy ma inne podejscie,. inne rozpaczaja latami a inne jak ja po przezyciu 1 szoku by sie otrzepaly i poszly dalej przed siebie

moj kumpel tez mowi ze kobieta zakochana idzie za facetew mimo wszystko, ale ja w to nie wierze i mysle ze to dziecko to nie zaden wykret i zeby nie ona to juz dawno by zwinela manele od mezusia.. ona moze i kocha czerwonego i pewnie sie zwinie z tego malzenstwa tylko czy on na nia poczeka tyle lat

ja bym na Twoim miejscu odeszla, dala jej czas na wybor ale bez nacisku bez presji czasu, sama musi poukladac sobie rzeczy w glowie
juz dawno zwariowalabym na jej miejscu tak zyjac miedzy wami dwoma

Ee nie sadze
mysle ze to jej pierwszy raz inaczej wiedzac ze kochanek sie zaangazowal kopnela by juz go w dupe bo po co jej komplikacje? jak raz sie doswiadczylo komplikacji to drugi raz sie robi wszystko aby ich uniknac

a tamten watek zaraz poczytam

Sie zakochal no
wiesz ze milosc daje nadzieje, oslepia i czlowiek jest tyle w stanie zniesc w imie milosci ze az sama sie niejednokrotnie dziwie jak czytam to forum
wracajac do Tomka z linku.. tak naprawde to nie znamy jego sytuacji malzenskiej bo oprocz "bylem dobrym ojcem i mezem" to za malo informacji jak dla mnie
moj maz tez swego czasu mial o sobie takie zdanie bo przeciez nie pije, nie bije i pieniadze zarabia
ale ze przy okazji siedzial przed kompem od rana do nocy, nie pomagal podczas gdy ja robilam cos co we 2 by sie zrobilo o wiele szybciej, nie zauwazal mnie, nie rozmawial itp to przeciez sie nie liczy
i teraz sobie mysle ze jego szczescie ze ja nie znalam w tamtym czasie tych osob ktore teraz  znam bo prawdopodobnie przegralby nas na komputerze
sama pewnie bym poddala sie pokusie i poszla mu w sina dal

Czerwony Książę sprawdź maila