Porzucona, poniżona i nadal zakochana, niech ten koszmar się skończy - Netkobiety.pl

Życie jest po to żeby się uczyć, nabierać świadomości. A ty zachowujesz się jak smarkula. Wolisz ryczeć po katach, zamiast zabrać się za siebie dojść do refleksji życiowej. Dorośnij wreszcie dziewczyno!!!

To nie jest milosc, tylko chore uzaleznienie... Przeczytaj ten artykul: http://zwierciadlo.pl/2013/seks/partnerstwo/jak-zakonczyc-toksyczny-zwiazek-2

Wiem ,ze macie racje, napisalam, zeby jakos sobie ulzyc jak widac nie pomaga. Jesli chodzi o artykul to nie do konca moge sie z tym identyfikowac. My bylismy zareczeni, wiem ze jest niedojrzaly, ale jego rodzina twirdzila nawet, ze tylko mnie traktowal tak powaznie i dla mnie sie zmienil. Bylam jego pierwsza powazna dziewczyna niestety. Jest typem imprezowicza i jedyne co laczy go z praca to krecenie lewych interesow. On tez musial przezyc troche ze mna, np szpital i moja depresje co trwalo pol roku. Nie wiem czy mozna tak powiedziec ze nie kochal, bo nie zrobil tego wszystkiego i nie stalby z trzesacymi nogami przed rodzicami. Wiem ze to nie ma sensu, tylko ja jestem bardzo zamknieta i jak pokochalam to z takim zalozeniem ze raz, niestety spotkalam kogos z wiekszymi problemami, tylko nikt o nim nie wie tego co ja. Nie jestem typem cichej, szarej myszki i nie wiem jak moje serce moglo wybrac Jego. Dorosnac? masz racje, tylko to ze mialam miec slub i zalozyc rodzine dawalo mi radosc to czego potrzebuje juz i to tez jest trudne.jeszcze miesiac temu planowalismy rodzine i wiem ze tez tego chcial, jak widac innych rzeczy, ktore mnie juz nie interesuja tez. jest zle, bo mam za dobre serce i zostalam skopana ponownie, nie jestem tak silna jak inni, robie co moge i bede probowac, dziekuje za zainteresowanie . Pewnie odpisalabym sobie to samo co wy, a nie potrafie sie podniesc jak kiedys bo to juz mnie przeroslo, dziekuje

Noale ŚLUB! Czaisz? ŚLUB! Nie ważne z kim, ważne, że ślub

nie poddawaj się walcz o siebie, ten typ nie jest wart tego aby za nim płakać, musisz pomalutku wychodzić z tego bagna ale nie poddawaj się walcz to bardzo powolny proces ale można z tego wyjść rozumiem cię jestem w podobnej sytuacji próbuję o kimś zapomnieć i to wcale nie jest łatwe ale się staram i muszę ci powiedzieć że mimo że wydaje nam się że to jest nie możliwe to każdy kolejny dzień jest lepszy oczywiści są momenty zwłaszcza wieczorem że myśle że nie dam rady i kiedy rano jak wstaję i mam to okropne uczucie że mam przeżyć ten dzień bez niego to w oczach ma łzy ale zbieram się mówię sobie już po wszystkim stało się i robię wszystko aby zapełnić sobie czas i mimo że zapełniam go bardzo mocno to i tak gdzieś tam kołaczą myśli o mim i odczuwam okropny ból ale się zbieram i robię swoje i muszę się przyznać że z dnia na dzień te myśli zabierają mi coraz mniej czasu i coraz mniej bolą i robię wszystko aby przyszedł taki dzień kiedy nie pomyślę o nim ani razu i codziennie wstaję prosząc aby ten dzień nadszedł jak najszybciej chociaż to jeszcze nie możliwe

Jeśli potrzebujesz i możesz to zaszyj się w domu, czas na wypłakanie się też jest potrzebny. Jeśli koleżanka zna Twoją sytuację, to nie powinna mieć Ci za złe, że wpadłaś w dół. Na wszystko potrzeba czasu.

prawda jest taka, ze od miesiaca placze. Mam taka prace, ze moge nie robic nic caly tydzien i tak sie zdarzylo, nie moge tak dalej, chociaz chce.

to szczera prawda przeczytaj dokładnie to co napisała anhedonia i zastanów się na tym tak szczerze i na pewno to ci pomoże sie pozbierać