Związek na odległość z Romem - Netkobiety.pl

To nie Rumuni żebrzą w autobusach, tylko Romowie zwani potocznie Cyganami. Zupełnie inna grupa etniczna. Cyganie przybyli z Indii. Rumuni są etnicznie przynależni do ludów europejskiech.

Rozumiem Twoje uczucia doskonale,ponieważ przez pewien czas przeżywałam takie samo uczucie,jednak gdy chciałam to zerwać,nie zrobiłam tego,bo nie potrafiłam i teraz on zostawił mnie.Bolało i boli nadal w samotnych chwilach,ale powoli odżywam.Wydaję mi się,że dobrze się stało.

Dziewczynie najwyraźniej się pomyliło.Napisała, że jest Polakiem

Fakt, nie doczytałam. Czyli mamy do czynienia z Romem.

pinkpiwonia, to, że ktoś KIEDYŚ lubił pograć na maszynach nie czyni go hazardzistą.
Tak samo jak wypicie drinka od czasu do czasu nie czyni alkoholikiem.

A to, że krzyczy - ja też czasem krzyczę, ale nie jestem osobą agresywną.

Już odpowiadam
M. jest Romem. Z tymi Rumunami to faktycznie może pokręciłam. W każdym razie miałam na myśli te osoby, które spotykamy we wcześniej wymienionych miejscach.
Rodzina M. nie jest zbyt ortodoksyjna (z wyjątkiem ojca), jeśli chodzi o tradycje. Są bardzo religijną, katolicką i kochającą się rodziną. M. jednak do tej pory nie powiedział nikomu z rodziny o tym, że jesteśmy razem. Trochę mnie to męczy, bo faktycznie czuję się, jakby jego rodzina była ważniejsza ode mnie. On tłumaczy to tym, że nie chce mieć z rodziną na pieńku, ale wszystko im powie, jak będziemy już na stałe razem. Szczególnie bolesne było dla mnie, gdy byłam u niego w Londynie i przechodząc niedaleko jego domu, musieliśmy udawać, że się nie znamy (On mieszka z całą rodziną w jednym domu, w Londynie).
Kobiety w jego rodzinie nie są jakoś ograniczone. Często mi opowiada że jak jest w Polsce to spotyka się z kuzynkami i idą na piwo czy gdzieś. Więc wydaje mi się, że ten problem jego rodziny akurat nie dotyczy. Poza tym kiedyś mi mówił, że on nie lubi swojej kultury, np. tego że Romowie nie tolerują tych obcych.
Co do agresji i hazardu - agresywny nie jest, po prostu jak ma zły dzień i wszystko go wkurza, to zdarza mu się krzyczeć. Czasem mi się obrywa, ale strzeliłam za to focha raz, drugi i obiecał nad tym pracować. I faktycznie widzę postępy. Z graniem to samo, odkąd mi obiecał, że więcej nie zagra, faktycznie tego nie robi. Trudno powiedzieć, czy jest hazardzistą, musiałby to zdiagnozować specjalista. Wiem jak działają mechanizmy uzależnienia. Wiem też, że człowiek w początkowych fazach związku jest w stanie wiele zmienić, by się przypodobać drugiej osobie, a potem wraca do starych nawyków. Ciągle jest jednak we mnie ta idealistyczna wizja, że miłość może przemienić człowieka.
Nieraz z nim już zrywałam, on ze mną ani razu. Jednak zawsze wracam, zawsze mnie błaga. Boi się mnie stracić i zmienia wiele, bym tylko została.
Nie wiem, może miłość mnie oślepia i tylko tłumaczę sobie i Wam, że jest dobrze. Czuję się szczęśliwa przy nim i wybaczam momenty, kiedy niechcący mnie zrani (wina też jest po mojej stronie, bo przez to, że mam DDA to wyolbrzymiam różne sprawy). Ale czy poczucie szczęścia jest jakimkolwiek wskaźnikiem lub argumentem, czy trzeba patrzeć tylko na "twarde" fakty?

Zdarza mi się krzyknąć, ponieważ choruję na nerwicę i nie zawsze potrafię nad sobą zapanować. Nie wierzę, że Tobie nigdy nie zdarzyło się podnieść głosu.

''Od czasu do czasu'' znaczy zagranie na automatach dla rozrywki. Bez wydawania wszystkich pieniędzy. Nie rób z gościa agresora i hazardzisty, masz za mało informacji, za mało danych. Chyba, że wydaje Ci się, że masz monopol na prawdę objawioną, to proszę bardzo.

Autorko, jeśli trapi Cię sprawa automatów, porozmawiaj z nim. Jeśli sam się nie upora, to zawsze można pogadać ze specjalistą do spraw uzależnień.
Osobiście jestem zwolenniczką naprawiania związków, nie niszczenia. Rozstać się zawsze zdążycie. Czasem warto dać sobie szansę.
Co do Twojego ostatniego pytania - NIKT NIGDY nie da Ci gwarancji, że nagle nie stanie się coś, co wstrząśnie relacją.

Może faktycznie miłość mnie zaślepia na tyle, że na zbyt wiele się zgadzam. Dodam, że będąc w Londynie, nie mieszkam u niego w domu, tylko w hotelu (mają mało miejsca + żeby rodzina mnie nie widziała).
O maszynach z nim gadałam i właśnie owocem tego jest obietnica, że nie zagra. Na razie nie gra. Już kilka miesięcy, ale w okresie zakochania to ponoć nie jest aż takie trudne. Kiedyś załatwiłam mu wizyty z prywatnym psychologiem w Londynie. Zgodził się na 4 darmowe spotkania, więc wysłałam tam M. Chodził tam dla mnie, mimo że nie chciał. Nie wiem, być może psycholog zaproponował by coś, gdyby zauważył objawy uzależnienia? Z tego, co wiem, nie padły żadne propozycje, no ale wiadomo, mógł mi nie powiedzieć wszystkiego.

Na naszym forum stawiamy na merytoryczne, kulturalne i będące na określonym poziomie wypowiedzi. Twój post nie spełnił żadnego z tych kryteriów, dlatego został usunięty.

kasztan, Rom czy nie Rom, powinieneś zachować trochę kultury osobistej i swoje chamstwo zachować dla siebie.

To, że Ty tak uważasz, to kolejna sprawa, którą powinieneś zachować dla siebie.
Koniec offtopu.

A napisał, że jesteś głupia, bo związałaś się z ''brudasem''.

W Rumunii i w ogóle na południu Europy osiedla się dożo Romów, stąd może to ustawiczne mylenie Romów ("cyganów") z Rumunami...Nawiasem mówiąc, panom polecam fanpage na facebooku "Rumunki nie Romki", przekonacie się naocznie, że Rumunki w większości mają typowo europejski wygląd i nie są podobne do Romów, którzy są pochodzenia indyjskiego W każdym razie fajnie, że na forum ludzie w większości odróżniają te dwa różne etnosy

Co do tematu jednak- znam hazardzistów i powiem, że to ryzykowne, wiązanie się z kimś, kto ma do czynienia z hazardem, bo to rzecz bardzo uzależniająca i większości przypadków, które znam, zrujnowała życie... Zaczyna się niewinnie, a trudno nad tym zachować kontrolę. Nie jesteś w stanie go kontrolować, on będzie w stanie oszukiwać niemal perfekcyjnie, zanim zejdzie na całkowite dno... Nawet sam może sobie nie zdawać sprawy, że się uzależnia, będzie myślał, że ma nad tym kontrolę, aż obudzi się z ręką w nocniku.

Scenariusz, jaki nakreśliłam, może się nie wydarzyć, może jednak nie uzależni się, ale po co ryzykować? Po co uzależniać swoje życie od MOŻE? Po co tracić czas na tak ryzykowną osobę? Wg mnie tego kwiatu jest pół światu i co innego tolerować jakieś drobne wady, a co innego tracić czas na kogoś, którego uzależnienie może zrujnować twoje życie? Bo i ta jego nerwowość dobrze nie wróży...

Wnioskuję kasztan, że  cygan, którego znasz nie dba o higienę? Nie oznacza to, że cała nacja tak ma.Czy może chodziło Ci o karnację? A może nie znasz żadnego cygana tylko tak sobie pierdzielisz co wyssiesz z brudnego palucha?
Cyganie są na tyle czyści, mają takie zasady przygotowywania jedzenia, że niejeden czyścioch jak Ty mógłby sie wiele nauczyć.
Cyganie u których bywam mają zawsze mega porządeczek w mieszkaniu.I myją się częściej niż niejeden Polak.

Wypowiedź kasztana to przykład stereotypowego myślenia i wsadzania wszystkich do jednego worka, co jest niestety typowe dla Polaków. Ot tak, chodzą i powtarzają co się mówi, choć sami nie mieli styczności.
Po co ryzykować? Może dlatego, że nie umiem inaczej.
W takim razie macie jakieś sposoby, by w razie czego rozstanie mniej bolało?

Na TLC kiedyś był cykl dokumentów "Moje wielkie cygańskie wesele". Zobaczysz tam co cię czeka... Kolorowo nie jest.

Pewnie sprawuje się lepiej od Ciebie. Twoja mama musi być z Ciebie dumna...

Joga, masz rację. Zaczęłam go uważniej obserwować.
Dziś wyzywał jakąś babkę z banku, bo nie może wziąć więcej kredytu. Na pytanie, na co mu kredyt, powiedział że nie ma zamiaru brać, tylko że w mailu, w którym mu wysyłają stan konta, nie było propozycji kredytu, a zawsze jest... Trochę to dziwne..?
Pytałam, czemu mnie nie przedstawi swojej rodzinie, skoro mu na mnie zależy. Odpowiedział, że u nich w kulturze nie ma czegoś takiego jak "chodzenie ze sobą", nie jest to akceptowane. Jest od razu ślub, wyjście z domu i zamieszkanie z dziewczyną. Powiedziałam mu, że pewnie zawsze będę tą obcą dla nich. Zapytał, co mnie tak nagle naszło. Skłamałam, że miałam na uczelni wykład o kulturze romskiej i naszło mnie na pytania Podsumował, że w takim razie wykładowca nie ma pojęcia o kulturze romskiej. Dziwne?

Ok, przepraszam.

Nie znam kultury romskiej, wiem tyle ile można przeczytać w necie i nigdy jakoś szczególnie się nią nie interesowałam. Opowiem Ci jaką sytuację miałam ja. Spotykałam się z mężczyzną - Polakiem, przez trzy lata, niby wszystko fajnie, mamusia mnie uwielbiała - ale tylko przez telefon
Nigdy nie zostałam zaproszona do niej nawet na kawę, zawsze było jakieś "ale", bo była nieuczesana, bo miała bałagan, bo ......i tak przez prawie trzy lata. Było to o tyle dziwne, że mieszkałam z jej synem w tym samym mieście tylko na innym osiedlu, stosunkowo niedaleko. Na początku starałam się ją zrozumieć, później było mi przykro a na końcu byłam wściekła i kiedy po raz kolejny "posłodziła" mi przez telefon, wyrzuciłam z siebie, że jest mi przykro, bo sytuacja trochę nienaturalna, mamy wspólne plany na przyszłość, ja i jej syn a ona taka mną zachwycona a nawet w święta na kawę nie zaprosi tylko składamy sobie życzenia przez telefon Nawet kiedy on podjeżdżał do domu musiałam czekać w aucie, kiedyś zaproponowałam, że wejdę razem z nim, wpadł w panikę
Teraz się z tego śmieję ale wiem, że jeśli rodzina jest otwarta i ktoś naprawdę cieszy się z tego, że jesteś dziewczyną/narzeczoną to chce Cię poznać - to chyba naturalne?! Jeśli musisz się ukrywać, udawać, to nie jest tak jak mówi Twój chłopak.
Zaproponuj, że przyjedziesz do nich, zamieszkasz jak zwykle w hotelu i chętnie poznasz jego rodzinę. Ich tradycja jest taka, że nie ma spotykania się tylko ślub - OK, a nasza polska jest inna, najpierw ludzie się spotykają, skoro są otwarci jak mówi to co za problem???? Można to wypośrodkować, tym bardziej, że w samym spotykaniu się nie ma niczego złego - prawda? Żyją w końcu w Londynie więc chyba powinni być oswojeni z takim europejskim zwyczajem
I jeszcze na koniec o agresji słownej, też mi się wydawało, że to nic takiego, ktoś jest wybuchowy, pokrzyczy a później przeprosi i jest OK. Otóż nie jest! Też tego doświadczyłam i powiedziałam sobie - nigdy więcej! W normalnym związku są kłótnie, sprzeczki i różnice zdań ale jeśli ktoś krzyczy, to ja już bym się bała, tego że to przejaw osobowości psychopatycznej. Nawet ktoś bardzo miły, wykształcony i kulturalny może wykończyć Cię psychicznie - też tego doświadczyłam na własnej skórze i powiem Ci, że to takie "zabójstwo" w białych rękawiczkach, pozornie nie ma problemu ale psychika wysiada Ci w tempie ekspresowym.

Widzę, że zamierzasz zakończyć temat. Dodam więc na koniec....

To nie do końca jest tak, że jak jego rodzina jest daleko, to możesz żyć jakby ich nie było. Poczytaj wątki o teściowych/synowych, nie dzielą ich różnice kulturowe, czasem żyją daleko, czasem bardzo blisko a jednak problemy pojawiają się jak grzyby po deszczu. Teraz, cała rodzina Twojego chłopaka żyje w JEDNYM domu, jak myślisz o czym to świadczy? Bo moim zdaniem o bliskości, odległość nie będzie miała tutaj wielkiego znaczenia. Dobrze to sobie przemyśl.
Życzę dobrych decyzji i szczęścia

Bawcie się dobrze i grzecznie Wszystkiego co NAJ....