On stał się obojętny. Potrzebuję porady, pomocy, czegokolwiek... - Netkobiety.pl

Mysle ze sie wypalil, moze sie zauroczyl inna i ma dylemat
ja bym spytala wprost ale osobiscie a nie przez telefon
popelniłas taki troche blad ze twoj swiat zaczal sie krecic wokol niego,  z jednej strony to zrozumiale ale z drugiej nie mozna zapominac o sobie, trzeba miec tez swoj wlasny swiat
gdzie czasem trzeba sie schowac
jedz tam pogadaj i albo w te albo w te innej rady nie ma

Assassin, ta, moja samoocena to kwiczała, leżała i błagała, ale to z pewnych powodów, staram się walczyć z demonami przeszłości. To oczywiste, że w końcu motyle giną, ale on zawsze był rozsądny i trzeźwo myślał, więc nie sądzę... Zresztą sama już nie wiem, wszystko jest takie pogmatwane..

Więc poszukaj jej, popracuj nad nią. Nie ten to następny doceni fakt, że znasz swoją prawdziwą wartość i nie będziesz w związku startować z pozycji petenta w urzędzie, przemyśl to. I czy nie było też przypadkiem tak, że stale szukałaś u niego potwierdzenia swojej wartości/ważności...hmm?? I jeszcze jedno, jak facetowi zależy to się stara jak nie to sama widzisz...

Czemu, niekoniecznie, ja bym nie wykluczala ze kochal
niektorzy to pisza jakby nigdy nie przechodzili zawirowan milosnych, jakby nigdy nie rozczarowali sie kims i nie wiedzieli jak odejsc
ludzie chodza ze soba i czasem odchodza a czasem zostaja ale to wcale nie znaczy ze nigdy nie kochali
zycie sie zmienia, nie stoi w martwym punkcie, uczucia tez sie zmieniaja,..
moim zdaniem jest tylko jedna milosc ponad wszystko ktora nigdy nie wygasnie to milosc rodzicow do dziecka i odwrotnie

Assassin, problem zbyt dużej nadgorliwości i braku wiary w siebie oraz lekkiego uzależnienia od partnera. Przerabialiśmy to, a teraz masz babo placek...
Pracuję, znaczy staram się, analizuję, dużo czytam, ale co z tego jak on i tak tego nie widzi, bo się nie odzywa i nie rozmawiamy...

Bardzo spokojnie.Są fale przypływu i odpływu uczuć,czy też pożądania.

Dopóki tego nie zniwelujesz/zmienisz to ew. kolejny związek skończy się tak samo lub gorzej, przerodzi się w relację toksyczną.

Tak więc jeszcze raz podkreślę: pracuj nad swoją samooceną. Jeśli nie on to ktoś inny będzie miał fart być z Tobą po takim przeobrażeniu, więc chyba warto się postarać dla samej siebie...?? Głowa do góry, pierś do przodu, banan na twarz i pracuj, bo to zawsze się opłaci.
Pzdr

Ale przysięganie nic nie daje. Robisz cos wbrew sobie, GRASZ. Nie zmienilas sie, nie zmieniasz. Po prostu dostosowujesz sie do sytuacji tym mocniej dusząc sie sama ze sobą i on to widzi. Przede wszystkim Ty cierpisz i przenosisz to na niego.

Juz wiele razy bylo to powiedziane. Zmienic siebie, zmienic swoje zycie. Niech partner bedzie partnerem, a nie Twoim zyciem.

Jest inny obiekt zainteresowania. Niestety
?

To co napisałeś jest tak cholernie prawdziwe, że aż mnie uderzyło...

Czemu miałabym się nie zainteresować? Bo jest ich mało czy są niepozorni?

Dlatego, że trudno jest walczyć temu, który sensu tej walki nie widzi.
1. Być może liczy na to, że z kim innym/nowym podobnych "walk" o związek toczyć nie będzie musiał, bo będą lepiej dopasowani.
2. Uważa, że nawet jeśli z kimś innym pojawią się podobne problemy, to dla tej drugiej osoby będzie mu się chciało bardziej...
Przykre, ale nie zmusisz nikogo by chciało mu się chcieć.

To nie jest rozstanie, tylko zerwanie. Rozstania nie bolą.
Jak urwiesz sobie ręke to ból jest ogromny, ale jak spokojnie podejdziesz do "rozstania" z nią, lekarze zoperują, pogodzisz się z tym. Jest łatwiej.
Plusem takich sytuacji jest to, że ręka nie odrasta.

Łatwo mówić, nigdy tego wcześniej nie przerabiałam, nawet łudziłam się, że może nie będę musiała... Teraz wszystko wydaje się być pokryte czarną farbą, ale może uda się zapomnieć. Kiedy ta cholerna iluzja zniknie...

Przerobisz nie raz jeszcze. Nie nastawiaj się na 'nigdy' i na 'zawsze'. Jesli ktos Ciebie nie zostawi, to Ty kogoś.

To znowu ja, znów w desperacji piszę do was, moi mili o poradę. Prawda jest taka, że zataiłam parę rzeczy z... po prostu wstydu, a więc może wyjaśnię coś. Ta chora sytuacja (czyli mi zależy, a on się dystansuje) zaczęła się od końca wakacji 2013, z mojej winy, mianowicie zraniłam go bardzo, bardzo mocno... Byłam na imprezie urodzinowej i spiłam się do nieprzytomności. Takie są fakty. I całowałam się z innym facetem. Jest to mój największy, życiowy błąd, rana na sercu, żałuję tego najmocniej na świecie i zrobiłabym wszystko aby to cofnąć. No, ale, stało się. Oczywiście chciał ze mną zerwać, ale tak się starałam, żałowałam (ale nigdy nie błagałam), stawałam na głowie by mi wybaczył. No i stwierdził, że spróbujemy to naprawić... no i próbowaliśmy, różnie bywało, ale ja rozumiałam i starałam się z całych sił (sprawa utrudniona - odległość), myślałam, że tak jest dobrze. Wiedziałam, że ta zdrada była głupotą, błędem, inaczej bym odeszła. On też wiedział, cenił moją szczerość. Staraliśmy się... Przyznam, bywało dobrze, naprawdę dobrze, raz nawet mieliśmy małą separację 1,5 miesiąca i po tym czasie no było wspaniale, odżyły w nim uczucia, ale no cóż. We mnie pozostał strach przed straceniem go. I tak to trwało  aż do postu pierwszego z tego tematu. Jak jest teraz? Nie lepiej. Skończyło się liceum, matury, pojechałam do niego. Było całkiem dobrze, ale we mnie wciąż był ten LĘK, wkurzałam się gdy wychodził z kolegami, kiedyś jak przyjeżdżałam praktycznie byliśmy tylko dla siebie (przed tą sytuacją), no i pojechaliśmy do mnie. I wtedy się zaczęło. Na początku czerwca (miałam wolne mieszkanie przez cały czas) ok 2 tyg. spędziliśmy cały czas w domu tzn. jedliśmy, spaliśmy, graliśmy w gry, aż do obrzygu, szczerze to miałam trochę dość. No i stał się punkt kulminacyjny, on się spakował i powiedział mi, że odchodzi. To było coś strasznego, ale starałam się panować nad sobą. Mówił, że ma dość naszego życia, że się boi przyszłości ze mną i takie pierdoły. No i odjechał. Szok nastąpił następnego dnia, nie mogłam zapanować nad sobą i do niego zadzwoniłam by zapytać o prawdziwe powody. Rozmawialiśmy długo, on też miał zamiar dzwonić i się bardzo ucieszył na telefon. Najpierw jak przyjaciele, że nie nadajemy się do związku, że jak emocje opadną to będzie fajnie (on będzie mieszkać w moim mieście na studia) i w ogóle, a potem jakoś rozmowa potoczyła się... na dziwne tory, mówił mi, że popełnił błąd i że będzie się starać żebym mu wybaczyła i postanowiliśmy walczyć z lenistwem gdy jesteśmy razem i że jestem najważniejsza dla niego... I tak trwa ta dziwna sytuacja parę dni, rozmawiamy od czasu do czasu, wysyła smsy...

Jeny, to co napisałam, nie za dobrze rokuje, ale zrozumcie zależy mi na nim jak diabli, właściwie to aż za bardzo, całe moje życie ostatnio jest skupione na związku, ale z drugiej strony nie wiem czy mu wybaczyć, to że mnie zranił. Ja go zraniłam o wiele mocniej....
Co robić? Kocham go, ale chce by mnie szanował, jednak znów staram się owinąć wokół niego jak bluszcz...