Chcę tylko , by moje dziecko było szczęśliwe - czy aby na pewno? - Netkobiety.pl

Odpowiadając na twoje pytanie w zupełnie odległej części forum. Proszę bardzo, można swobodnie korzystać z moich wpisów. Jednakże dodam nieskromnie, że szkoda iż zacytowałaś jedynie tak wąski cytat.

Dla pełniejszego obrazu. Napisałem również:

"Ja jestem ojcem i kocham swoje dziecko BEZWARUNKOWO! Nie ma takiej rzeczy, która by to zmieniła. Moje dziecko może złamać mi serce, może wpędzić mnie do grobu - dosłownie, ale to wszystko nigdy nie sprawi, że przestanę je kochać! Zawsze i w każdej sytuacji będę pragnął dla niej szczęścia. Nawet wtedy, gdy jej definicja szczęścia będzie biegunowo odległa od mojej. Piszę to wszystko, będąc świadomym zagrożeń, jakie dzisiaj czyhają na młodych ludzi. Nie zrozumcie mnie źle, robię wszystko, by dziecko przed nimi chronić. Jeśli moje dziecko będzie złym człowiekiem, to pretensje i olbrzymi żal, będę miał przede wszystkim do siebie."

Pozdrawiam

Kwestia pierwsza. Kocham swoje dziecko i jestem w stanie zaakceptować każdy jego wybór. Pod warunkiem ze nie będzie krzywdził przy tym innych ludzi. Gej czy nie, chęć dziecka czy nie... Nie ważne. Kocham i będę kochać mimo wszystko.

Jeśli mój syn będzie miał chęć dokonać złych wg mnie wyborów, mogę ewentualnie uświadomić go że źle robi i wytłumaczyć mu dlaczego. Jeśli mimo moich rad będzie stawiał na swoim... Ok... My też dokonywaliśmy wyborów, niektóre z nich były bądź nadal są niesłuszne ale przynajmniej nasi rodzice pozwalali nam zyc po swojemu i tak też chcę wychować dziecko. Szkołę zawsze może zrobić inną. Jeśli byłby w niebezpieczeństwie jeśli chodzi o sektę bądź innego typu problemy ZAWSZĘ mu pomogę jeśli tylko będę widziała że potrzebuje mojej pomocy.

Ostatnia kwestia. Kocham i kochać będę bezwarunkowo. Wychowam go tak jak najlepiej potrafię... Pewnie popełniam nie jeden błąd ale jeśli ktoś będzie cierpiał przez moje dziecko to na pewno nie pozostawię tego bez odzewu. Jeśli kogoś zabije.. Cóż takiej myśli nie dopuszczam aczkolwiek co mi pozostaje... Kochać będę mimo wszystko. Oddałabym nawet własne serce żeby go ratować w końcu to moje dziecko...

Obserwujac pare osob z mojego otoczenia, czasem dochodze do wniosku, ze kiedy dziecko nie spelnia naszych oczekiwan kocha się jej jeszcze bardziej niż te "wzorowe".

Nie umiem sobie wyobrazic, ze moja corka stalaby się bandyta. Mysle, ze wiekszosc zachowan destrukcyjnych u dzieci bierze się z bledow rodzicow - w takim razie jak moglabym przestac kochac swwoje dziecko dlatego, ze okazalam się miernym rodzicem?

Oczywiście, że nie bez cienia żalu, ale jednak. Rodzic nie powinien odwracać się od własnego dziecka tylko dla tego, że nie spełniło jego oczekiwań.

Odnośnie przemocy i sekty, jest coś takiego jak brak racjonalnej oceny sytuacji przez osobę tkwiącą w danym problemie. Jeżeli nie pomożemy dziecku siłą, to w przyszłości usłyszymy żal z jego strony.
Co do wyboru zawodu, a nawet włóczęgostwa, to świadome wybory życiowej drogi.
Czy pozwalamy dzieciom na własne wybory z miłości, tolerancji, bezradności?
Uważam, że po części z każdego wymienionego powody, ale przede wszystkim rodzic pragnie szczęścia dla swojego dziecka, co jest podyktowane miłością.

Życie pokazuje, że rodzice potrafią również nienawidzić z dużo błahszych powodów. Tu chyba decydują osobiste tendencje.