Nie chce ziemniaków? Przegłodzę go dwa dni, to zje wszystko! - Netkobiety.pl

Nie, nie uważam, że dziecko należy świadomie i celowo przegłodzić, po prostu od samego początku trzeba postępować tak, aby nie było to konieczne. Na pewno nie należy i nie warto za malcem biegać z łyżeczką, bo jak nie zje, to stanie się jakaś tragedia. Im większą uwagę przywiązujemy do posiłków (panikujemy, namawiamy czy wręcz prosimy), tym dzieci bardziej wybrzydzają. Ja wychodziłam z założenia, że jeśli syn nie chce jeść w danej chwili, to nie musi, jak już zgłodnieje, to sam przyjdzie i poprosi. Działało . Mój tata nie mógł się nadziwić, że wnuczek ma taaaaaki apetyt .

Wydaje mi się, że owszem, kształtujemy gust i nawyki dziecka, dlatego warto postarać się, aby wszystkiego spróbowało. Jeśli jednak coś mu rzeczywiście nie smakuje, to nie należy usilnie zachęcać, za to poszukać dobrego zastępnika. Dziecko ma prawo czegoś nie lubić.

A co myślicie o metodzie BLW ?

Aaaa... Przypomniały mi się jeszcze historyjki opowiadane przez moje ciotki. Te z lubością wspominają moją mamę, która robiła z łyżki samolot wlatujący do buzi córci albo pokazywała ptaszki, kotki, odciągała uwagę od talerza byleby tylko wetknąć cokolwiek, co zwie się jedzeniem. Podobno była niestrudzona i miała anielską cierpliwość, a ja i tak (a może włłaśnie dlatego) byłam chudym jak patyk, choć zdrowym, niejadkiem . Co prawda nie wybrzydzałam, bo jadłam prawie wszystko, a na pewno 80% więcej produktów niż mój brat, za to jedzenie kojarzyło mi się z uciążliwością.

Olinko, ja nie muszę szukać tak odległych czasowo historyjek - przykład mam namacalny Kiedy wywożę dziecko do dziadków - tam odbywają się wszelkie zakazane praktyki jedzeniowe Do niedawna było tak, że jak wnusia (czyli moje wszystko jedzące dziecko) się na coś skrzywiła - dziadek zaczynał się dopytywać co by zjadła. Wnusia orzekała, że serek (zamiast obiadu ) - dziadek wsiadał w samochód/na rower i pędził do sklepu po serek. Kiedy przyjechał - wnusia zjadała łyżeczkę i twierdziła, że jej nie smakuje. Wtedy babcia biegła do kuchni i smażyła naleśniki. Obecnie babcia zmądrzała, ale dziadek nadal jest na każde skinienie paluszka. Kiedy dziecko zabieram od dziadków - ponownie je wszystko i się jakoś nie krzywi...

wprawdzie dzieci nie posiadam, ale spędziłam duży wycinek młodości zajmując się cudzymi dzieciakami i jak widzę mamy które robią te wszystkie rzeczy to mi się w zołądku przewraca, szczególnie na karmienie i pojenie dzieci czystą chemią, bo nic innego nie chce jeść Fakt, uważam że celowe głodzenie dziecka jest okrucieństwem, ale jeśli samo nie chce, to niech nie je, na śmierć się przecież nie zagłodzi, a jak już zgłodnieje to samo poprosi. Rozumiem, że dziecko tak jak dorosły ma prawo nie lubić niektórych rzeczy, ale jeśli nie je niczego oprócz chipsów i żelków, to nikt mi nie wmówi, że nie można go męczyć nielubianym jedzeniem. Zresztą lepiej żeby było głodne przez pół godziny lub chwilę dłużej niż pakowanie w nie np. super chemiczne zelki, bo nic innego do ust nie chce wziąć

Przykład z talerzem krewetek bardzo sugestywny - tez byłoby to dla mnie najsurowsza karą. Każdy ma chyba jakies potrawy, do których, delikatnie mowiac, nie ma przekonania i chyba bez sensu się zmuszać. Gorzej, jak tych nielubianych jest więcej niż lubianych, - do tego w drugiej grupie sa te mało zdrowe .

Moje dziewczynki jedza trochę monotonnie, chciałabym to jakos zmienić. Maja swoje czasowo ulubione potrawy i najchętniej tylko to by jadly dopóki im się nie znudzi, a potem znowu cos nowego. Ciezko reagują na nowości.

Obie babcie - miszczynie różnorakich forteli, byle tylko dziecko jeszcze cos zjadło. Samolociki były, latanie do pokoju , gdzie się bawily, były, grający telefon upaprany w zupie, itd., odwracanie uwagi i ladowanie lyzki do paszczy, - dosłownie wszystkie kardynalne błędy .

Jedzenie ma być przyjemnością. Oprócz tego, że ma być zdrowe, ma być też smaczne, i ładnie podane. Kiedy dziecko unika potraw przygotowanych przez rodzica, ale za to chętnie wcina przytoczone chipsy i żelki, to znaczy że jedzenie jest niesmaczne i/lub nudne. Warto wówczas się nieco wysilić, i wprowadzić nieco urozmaicenia w posiłkach, które na pewno zaprocentują apetytem u dziecka.

Kiedyś czytałam jakiś artykuł, że pierwotnie nie mamy wpojonych złych nawyków żywieniowych, że dopiero siła przyzwyczajenia rodzi w nas akceptację dla łączenia produktów, których łączenie zbyt zdrowe nie jest. I podobno to widać u dzieci - często mama się burzy, że dzieciak mięso zje, a ziemniakow nie chce. No i jak to... A podobno mamy jakiś pierwotny instynkt czego nie warto łączyć.
Nie wiem ile w tym prawdy, może faktycznie dzieci bywają mądrzejsze w kwestii jedzenia Przede wszystkim dlatego, że nie jedzą kiedy nie są głodne

U nas żadne z metod zmuszenia dziecka nie zdalo egzaminu, żadne, ani po dobroci ,ani łagodnie, ani prośba, ani groźba ani karami,  sposobami pedagogicznymi i niepedagogicznymi. Dziecko ma wstręt do jedzenia na amen
To nie jest cwaniaczek ,ze wybierze batoniki ,deserek a obiad odrzuci, absolutnie , nie zje tego,ani tego, ani tego ani tamtego
O śniadaniu zapomnij, przed wyjściem z domu nic nie zje, do szkoły nic nie weźmie, obiad to katorga co tu się dzieje aby kilka lyzek chlipnęła, kolacja to tez jedne wielkie targowisko jak na bazarze
Wszystko zostało już przetestowane na niej, wszystko, leżenie w szpitalu pod kroplówkami również już było nie raz .Jak dla mnie to jest dziecko z jadłowstrętem, nie jest normalnym niejadkiem i to chyba wymaga leczenia już psychiatry ,bo albo to ma na tle nerwicowym ze ją od jedzenia tak odrzuca ( niedowaga duża) albo już nie wiadomo co jej się w organizmie dzieje.
Temat jedzenia u nas jest bardzo przykrym tematem i najwięcej bolączki z tym  jest

Upieranie się przy swoim typu nie odejdziesz jak nie zjesz i nawet nie waz się grymasić  kończyło się ekspresywnym  rzygiem przed siebie , kończyło się wypluwaniem ,bo nie mogło przez gardło przejść, kończyło się demonstracyjnym zwaleniem talerza na podłogę (psiaki miały uciechę z tego). Zapieranie się rękoma i nogami ,ze do kuchni nie wejdzie tez często jestem tego świadkiem ,na siłę zawlekać ? phii, obróć się i już śladu nie ma po niej
Wiec znajdując się z nią na polu bitwy ,można już sobie pomnik stawiać , żadne taktyki i strategie nie zmanipulują jej ,czasami odrobine zmiękczą jej blokadę, ale to tylko odrobine i czasami

Czemu dziecko nie je warzyw i owoców? Bo najwyraźniej ma rodziców, którzy jedzą tylko schaboszczaki z ziemniakami.
Dzieci nie mam, możecie powiedziec, że jestem młoda i głupia, ale ja uważam, że to jak/co dziecko je to wina 'niedorobionych' rodziców. Albo latają po domu za takim, żeby zjadł choc odrobinę, albo są przewrażliwieni i wymyślają.

Wiadomo, że dziecko to nie robot i nie musi uwielbiac np. szpinaku i brukselki, ale bez przesady!

rebel a słyszałaś o takim czymś jak zaburzenia odżywiania??a to nie jest już widzimisię, ani fanaberii , tak wiec  w tym wypadku nie biczowałabym rodzica dziecka, które cierpi na tego typu zaburzenia na tle zywieniowym. Tez kiedyś mysalam, ze to jest wina cackania się czy jakiś złych nawyków, mówiłam na glos koleżankom ,które wypłakiwały się w rękaw jak miały podobne problemy z okropnymi niejadkami,aby przylać ,do kąta wygnać  to przestanie się smarkate pieścić na sobą, do czasu aż mi samej nie przyszło ujrzeć na oczy skrajnego niejadka ,który nienawidzi jesc , dla niej to najgorsza kara ( słodyczy i potraw mięsnych już całkiem nie tknie) ale owoce i warzywa toleruje w smaku, choć sam czyn jedzenia, aby jeść, przełknąć dla niej to katorga , ani groźba, ani prośbą nic nie drgnie  a zaręczam ,ze mąż ma fiola na punkcie zdrowej diety i się doskonale zdrowo odżywia ( mięsa nie jada, stawia na ryby, warzywa i owoce) wiec mogę jedynie mu współczuć ,mimo ,że ma tak mądre i rozsądne  podejście do codziennej diety ,a od maleńkiego miał takie przeboje  z małą do te pory

Nie raz tak bywa ,ze jest kilkoro dzieci w domu, każde pięknie je bez jakiś większych problemów a to jedno cholerstwo się trafi i  odstawia drakońskie sceny w temacie jedzenia, zmora z tym jedynym i tylko nim mimo ,ze identycznym sposobem jest wychowywane jak reszta  i gdzie tu wina niedorobionego rodzica, jak kilkoro  dzieci bezproblemowe a np. z środkowym mają utrapieniem, tylko z nim i z żadnym więcej?

No właśnie ciekawa jestem, na ile prawdziwa jest ta teoria o przykładzie dawanym przez rodziców. W przypadku mojego dziecka nie sprawdza się kompletnie.

Pamietam jak bylam mlodsza rodzice robili mieso na obiad ktore mialo niekiedy kawalki tluste ktore nie przechodzily mi przez usta. Rodzice kazali nam jesc, bo uwazali ze miesko jest chude i nie pozostawiali nam wyboru. Pewnego razu wpadlam na pomysl zeby te tluste kawalki chowac do woreczka i wyzucac, moja siostra byla wniebowzieta jak sie o tym dowiedziala. Czasem jak woreczeka nie bylo pod reka to za okno wyzucalysmy i tak o to stalysmy sie jadkami miesa. To bylo jakies 10 lat temu i niedwano powiedzialysmy o tym rodzicom. Nie mogli w to uwierzyc, ale na szczescie lagodnie potraktowali nasze zachowanie.

Mysle, ze dziecko powinno sie od malego przyzwyczajac do jedzenia, w innym wypadku dziecko moze zostac wybredne na jedzenie. Czasem pomaga jesli w przedszkolu zachecaja dzieci do jedzniea warzyw i owocow podajac takie o przekaski. Mialam sytuacje, jak jedna z mam byla nam wdzieczna ze mamy wprowadzone w naszej pracy procedury zdrowej zywnosci bo przez to jej corka zaczela jesc owoce. Dzieci lubia kopiowac zachowanie innych, i trzeba je zachecac do jedzenia.

dzieci maja swój smak i cos naprawdę może im nie smakować nawet jeśli się je przeglodzi co chyba za dobre nie jest dla dziecka
wlasnie to jest problem znam matke która daj synowi 7-letniemu kotlety z panierka typu kfc zadnych warzyw dziecko nie je a jest naprawdę otyly

Mój syn na szczęście je wszystko, co mu podam. Uwielbia warzywa i owoce. Słodyczy nie daję mu wcale.

Natomiast widziałam dzisiaj w McDonald'sie rodziców z na oko rocznym chłopcem. Dziecko darło się, a matka próbowała nakarmić je frytką.
KOSZMAR.

Ja tam daję Luśce od czasu do czasu jakąś słodką przekąskę. Na szczęście ona sama ma w sobie jakiś umiar, bo zje troszkę podelektuje się i rzuca na podłogę.
W odrobinie słodkiego osobiście nie widzę nic złego.

Cyniczna, kiedyś oglądałam program o amerykańskiej rodzinie otyłych i tam 8 miesięczna dziewczynka wcinała hamburgera. Jadła z niego wszystko, łącznie z tłustymi, słonymi sosami i cebulą.

mortisha i inne dziewcyzny, Wy jak zwykle lecicie w skrajności.
Myślałam, że mówimy tu o ZDROWYCH dzieciach. O chorych, z zaburzeniami się nie wypowiem, bo nie miałam nigdy z takimi do czynienia.

Z moich obserwacji wynika, że to właśnie często (nie zawsze) rodzice ponoszą główną winę za odżywianie dziecka.

Oczywiście, że tak!
Noworodek przecież nie ma smaków, ponieważ jedyny, jaki zna, to mleko.
Dopiero, gdy zaczynamy rozszerzać dietę niemowlakowi, to poznaje nowe smaki i wyrabia je sobie.
Od nas zależy, co będziemy dziecku podawać i jakie nawyki żywieniowe mu wyrobimy.

Mojemu synkowi rozszerzałam dietę zaczynając od warzyw. Potem owoce. Dzisiaj ma prawie rok i wpiernicza wszystko. Mięcho, warzywa (nawet szpinak), owoce, ryż, kaszę, no wsio. Słodyczy mu nie daję, ponieważ najzwyczajniej w świecie się ich nie domaga - na to przyjdzie jeszcze czas. Osobiście nie widzę nic złego w tym, by dziecko zjadło codziennie coś słodkiego - ale póki samo nie woła, to nie widzę sensu podawania słodkiego.

Mamy w rodzinie siedmioletnią aparatkę - za każdym razem jak przychodzi, to muszą być naleśniki, bo ona nic innego nie je. I teściowa leci do kuchni i smaży te naleśniki. Ostatnio nawet o 21 je smażyła. Myślałam, że mi się coś zrobi. Dzieciak mięsa nie lubi. Warzyw nie lubi. Zupy nie tknie. Za to frytki bardzo chętnie. Pizza? Oczywiście! I wina jest rodziców, dlaczego? A bo jak była mniejsza, to była często jedzona właśnie pizza, fryty, kfc, paluszki rybne. Tłumaczyli to brakiem czasu na gotowanie. Teraz wrzeszczą na dziecko, że nie chce jeść nic innego. A kto dziecku wgrał do główki takie nawyki? Właśnie oni.

Co do chorób typu jadłowstręt, czy innych zaburzeń żywienia, to się nie wypowiadam, bo się nie znam na tym, ale przypuszczam, że rodzice mają raczej mały wpływ na tego typu choroby. Trzeba to leczyć i tyle.

P.S Moja siostra jadła pięknie do 4-ego roku życia, kiedy to złapała straszną anginę. Potem istna tragedia, nic nie chciała jeść, przeszło dopiero, jak poszła do podstawówki i zaczęła jeść z innymi dziećmi na stołówce.

Nie skrajność, po prostu sama chyba do końca nie wiesz o co Ci chodzi.

Od małego u mnie w domu jadło się dużo, swojsko i niestety tłusto.
Sosy wszelakie, czy tłusty żurek z boczkiem i szynką. Zdarzały się smażone placki czy kotlety.
I mimo to nigdy nie lubiłam nic co nazbyt tłuste, a mama jakoś niespecjalnie we mnie to wciskała i gotowała mi lżej.

Odniosłam się tez w moje wypowiedzi ,aby było sprawiedliwe  na temat zdrowego dziecka, tylko okropnego niejadka. Opisałam to na przykładzie mojego męża domu, pochodził z rodziny wielodzietnej, jego rodzice nie narzekali na brak finansów, aby  sporządzać posiłki z resztek, nie było tego. Na ich stolach gościła rozmaita kuchnia, wszystkie dzieci w ich domu zajadały wszystko jak leci aż im się uszy trzęsły, a jedno z nich ( męża siostra) jako jedyna odstawała od reszty rodzeństwa pod względem jedzenia, a raczej braku,bo była okropnym niejadkiem, mimo ze odebrała TAKIE SAMO  wychowanie jak reszta rodzeństwa,TA SAMA linia wychowawcze, TE SAME zasady, te same wymogi były wdrążane do wszystkich dzieci .
Nikt  w ich domu nie miał czasu na cudowanie, na gotowanie co innego każdemu z osobna, absolutnie ,ani  mąż,ani jego pozostałe siostry problemów nie sprawiały , nie wybredzały, nie grymasiły  przy stole, zaś środkowa siostra ona jedyna  była niejadkiem i zawsze tylko  z nią w temacie jedzenia były problemy. Zdrowe dziecko ,bez zaburzeń ,ale przysparzające wiele stresów w kwestii żywieniowej . Jedyna z wszystkich, mimo ze wychowana pod tym samym dachem
To mój wcześniejszy wpis ,właśnie nawiązywałam do sytuacji  z męża domu, gdzie było kilkoro dzieci, rodzina wielodzietna a tylko jedno z  jednym były rozterki  ,bo jesc nic nie chciało
 

A co bylo, gdyby tesciowa jej tych nalesnikow nie usmazyla? Rodzice rodzicami, ale tu juz widze, ze tesciowa tez daje sie "wodzic za nos".

U nas bylo tak, ze kiedy wyjezdzalismy do tesciow, moja tesciowa bardzo sie chciala wnuczkom przypodobac, i np o 20 brala sie za smazenie ulubionych mielonych, bo przeciez tak lubią, to czemu nie, - pierwszy raz mnie zaskoczyla, to nie zareagowalam - nastepnym razem juz sie postawilam - kotlety moga byc na obiad, na kolacje powinno byc cos lekkiego. Nie mowiac juz o slodyczach - przyjezdaly utuczone i objedzone jak baki, akurat mlodszej to nic nie szkodzi, bo chudzielec, ale starsza ma sklonnosci do nabierania ksztaltow, musze bardzo uwazac, co je.

mortisha, dobrze, ze napislas, bo w sumie dobrze wiedziec, ze czasem jest to niezalezne od rodzicow, tylko trzeba szukac innej przyczyny.

Przegłodzenie dziecka nic nie da.Nie nauczy sie w ten sposób jeść nielubiane potrawy.