Ja mężatka on żonaty kochamy sie :( ??? - Netkobiety.pl

Rozwaliliście razem dwójce dzieci rodzinę, więc czego oczekujesz?? Medalu za zasługi, że uwolniłaś biednego rycerzyka od wiedźmy?? Kibicuję jego żonie, żeby skutecznie umiliła/ułatwiła rycerzykowi kontakty z dziećmi...

PS Twoje małżeństwo to był niewypał, ale tak trudno było znaleźć kogoś bez zobowiązań??

Psychologiczna. Ja tam sie nie znam. Ale on do zony wróci.
Zobaczysz.

Ja myślę, że powoli jesteście w stanie to wszystko poukładać. O ile on jest zdecydowany, bo Ty jak rozumiem jesteś. Z drugiej strony jest gorzej, bo są dzieci i żona histeryczka.
Myślę, że warto się postarać, przetrwać ten najtrudniejszy okres. Powodzenia.

Katariina dziekuje za odpowiedź, tez mysle ze czas czas czas i cierpliwość z mojej strony. Wiem ze dzieci sa dla niego najważniejsze i tez go kocham za to...bo gdyby rzucil wszystko i nie ogladajac się za siebie wpadl w moje ramiona to nie swiadczylo by o nim dobrze. A chcemy się traktować poważnie. No i szczerość to dla nas PODSTAWA bo to wszystko cośmy zgotowali naszym rodzinom to jest pieklo i nie można tego powtórzyć.

Dla mnie "problemem" teraz jest niepewność

Bo owszem- jesteśmy razem- widujemy się praktycznie codziennie, piszemy, on dzwoni..ale nie mieszkamy ze sobą ..

Ta cala sprawa toczy się miesiąc- to długo czy krótko?

ja do meza nie wroce, to nie zabawa w kotka i myszke, podjelam dojrzala decyzje. On również twierdzi ze choćby mial być sam do końca zycia do zony nie wroci, obydwoje uciekliśmy nie tyle do siebie co OD NICH- od zwiazkow w których nie można było cieszyc się tym ze swieci slonce i ze można kogos trzymać za reke.

Moja niepewność wynika z tego ze faktycznie moje "koszty" nie sa tak wysokie jak jego.. martwię się ze on nie wytrzyma długo tej sytuacji, ze może to okaze się dla niego zbyt ciężkie emocjonalnie. Przykro mi z powodu Jego dzieci (jedno dorosle drugie nastoletnie) dla których to jest trauma, ale z drugiej strony patrzyly na smutnego i niespełnionego ojca (nie tylko tak to sobie tlumacze...tak było).
Wiem ze dla Niego to był totalny wywrót, obydwoje wchodząc w malzenstwo marzyliśmy o wielopokoleniowych rodzinach, miało być "az do smierci" itd...

On ja kochal, to jest jasne...chociaż ozenil się z nia jak zaszla w ciaze majac niecale 20lat.
Mysle ze nie umieli ze sobą rozmawiać,moze nie mieli na to czasu inne priorytety...poza tym on mowi ze zawsze marzyl o kobiecie takiej jak ja...a jestem zupełnie inna od Jego zony.
Jego zona jest piekna i zadbana kobieta wiec nie ma tu motywu ze bierze sobie "lepszy model", mimo ze młodszy.
Ona go zdradzila, znam fakty...miała związek i nie odeszla bo jej kochanek stchorzyl.

Dlaczego ja weszłam w buciorach??????

Tak, nie spławiłam go, dalam się poznac, zaprosić na kawe, a potem zakochać. To jest wchodzenie w butach?
I to teraz jest tak ze "ja jej zabrałam meza" Twoim zdaniem?

Do cholery spotkalo się dwoje nieszczęśliwych ludzi którzy nie mieli smialosci marzyc o tym ze jeszcze można czuc się kochanym akceptowanym i bezpiecznym w związku!!!
Gdzie tu buciory???

Dzieki!
Mysle ze jeśli mu rura zmięknie to znaczy ze to nie jest facet dla mnie.

Na prawde wierze ze można zacząć wszystko od nowa po takich przejściach, ale trzeba wiedzieć czego się chce.

Ja myślisz assassin ile to może potrwać? to sprzątanie po wybuchu? bomba wybuchla miesiąc temu, on 2 tygodnie mieszka już w tym domu wynajętym!

Zacznijmy od tego, że jeżeli ktoś czuje się nieszczęśliwy w związku, a wszystkie inne możliwości, które mogły by poprawić ten stan zawiodły, koleją rzeczy się odchodzi, uporządkowuje dotychczasowe życie zarówno prawnie jak i społecznie, a dopiero pózniej układa się życie na nowo. Każda ingerencja w istniejącą rodzinę, niezależnie jak się w niej dzieje to włażenie w buciorach w cudze życie! To co się dziej w danej rodzinie dotyczy tylko i wyłącznie te osoby, które tą rodzinę tworzą i nikt nie powinien szukać, czy też dawać pocieszenie w takiej sytuacji. Gdyby to było przeprowadzone normalnie nie było by dziś żadnych problemów, a tak są i będą, a jest to zasługą  .... a nie braku szczęścia w życiu.

Dzenaro zgadzam się z Toba w 100% to była by sytuacja idealna. Ale takie rzadko się zdarzają. Niestety, żadne z nas nie miało sily/odwagi żeby zrobić to tak jak należy i teraz slono za to zapłacimy.

Co do potępienia- aha jasne...lepiej "ze względu na dobro dzieci" być do końca zycia nieszczęśliwym, fundować im pieklo w postaci klotni i cichych dni itp.. dzieci nie sa głupie- wszystko widza i slysza, a przede wszystkim czuja jeśli miedzy rodzicami nie jest ok.

to co Ty nazywasz romansikiem, ja nazywam uczuciem, które spowodowalo zmiane o 180 stopni w naszym zyciu. Zwykly romansik chyba nie wywoluje takich przewrotow  i nie sklania do podejmowania takich decyzji(mentalnych, emocjonalnych, życiowych, rodzinnych)?

Nie chodzi mi ani o poklask ani o wybielenie się w tej sytuacji, wiem wszystko- tak się nie robi, najpierw się cos konczy potem zaczyna, może to zabrzmi kuriozalnie w tej sytuacji ale nie jestem złą kobietą.

Pytam tylko ludzi którzy mają swoje doświadczenia i obserwacje o zdanie- po prostu chciała bym z nim już zamieszkać, żyć , zacząć budować i nie mogę opanować swojej niecierpliwości. Kocham go i tęsknie, ot co.

Gubisz się kobieto, wpierw bulwersujesz się na stwierdzenie, że weszłaś w buciorach w cudze życie, a następnie przyznajesz rację, jakież to żenujące. Co do reszty, to niestety, ale nigdy w tym konkretnym przypadku nie będzie to sytuacja idealna, ponieważ są dzieci! Klarowne sytuacje zdarzają się często, jednak osoby, które potrafiły sensownie rozwiązać problem, nie odczuwają potrzeby dzielić się tym z innymi, bo niby po co. Piszesz, że nie mieliście siły/odwagi, jakież to infantylne tłumaczenie. O wiele więcej trudu zadaliście sobie, aby wasze romansidło nie wypłynęło za wcześnie na jaw. Skoro było wam tak zle w waszych związkach, czemu tkwiliście w tym, a nie odeszliście wcześniej zanim się poznaliście? Czyż by strach przed wizją stanięcia samemu na własnych nogach i asekuracyjnie czekaliście na siebie? A co będzie w przypadku, kiedy jednak któraś ze stron się wycofa, lub pozna lepszą partię?? Takie związki, w których jedno jest uzależnione od drugiego nie jest bezpieczny, ale cóż "co ma wisieć nie utonie"

Wróci do zony. Ponieważ dzisiaj bardzo liczy sie z jej uczuciami i skupiony jest na krzywdzie która jej wyrządził. Mimo wszystko stara śie zredukować szkody dla niej. Dlatego nie mieszka z tobą. Choć by mógł przeciez.
Jesteś ostatnia na jego liście priorytetów i ważnych spraw. Ja załatwi te pozostałe to skupi sie na tobie. Więc jak dla mnie. Wróci do zony.
Za ważna ona jest dla niego. Jej stan. Reakcje. Potrzeby.
Dzieci to tylko pretekst.
Zobaczysz.

sytuacja jest zawsze taka sama. jestes chory to sie lecz, albo cierp. jestes w zwiazku to go napraw lub go skoncz. koniec, kropka.
a ze inni moga miec odwrotne zdanie... ze tak powiem, nie moje towarzystwo.

To może pora zrezygnować z forum? To taka luźna sugestia...

Autorko, ogólnie nie zachowaliście się w porządku, dzieci ucierpią, sytuacja będzie nerwowa, problemy będą się ciągnęły.
Ale jeśli mocno się zaprzecie i będziecie się starać, to macie szansę na udaną relację. Powodzenia.

Dla Ciebie brawo za to, że odeszłaś od męża i wyprowadziłaś się. Nie wszystkie panie mają tyle odwagi.. i niestety wolą żyć w kłamstwie.

a forum jest tylko od pomagania, czy wyrażania własnej opinii na dany temat - niekoniecznie pozytywnej? no właśnie.

co Ty facet wpłacił 25 tys PLN kaucji, i podpisał umowe na 2 lata !
Od razu widac że dobrze trafiłaś.
Zainwestował w 2 lata życia w innym domu niż zona.
Widać pod Twoim wpływem i całkiem prawdopodobne, że te dwa lata spędzi tam właśnie z TOBĄ !

Poza tym firma jest na Ciebie nie na męża, więc nie będzie problemów z podziałem i spławieniem faceta.

Teraz w końcu masz seks i pieniądze !
Czego by jeszcze chcieć ?

Ja tam nieśmiało wtrącę że zgadzam się z Dzenaro, thepass i na pewno w jakimś stopniu z End_aluzja, ktokolwiek by nie próbował wmówić autorce że jest inaczej.

Na cudzym nieszczęściu swojego szczęścia nie zbudujecie; Twój kochanek podjął decyzję, mimo że wiedział o romansach żony postanowił z nią dalej być - To była DOROSŁA decyzja za którą powinien wziąć odpowiedzialność. A on zachował się jak pięciolatek, który przestał ją kochać, bo Ty pokazałaś mu kolorowego lizaka, a wcześniej miał tylko takiego jednokolorowego, więc nie myśląc o tym że każda akcja = reakcja, wesoło potupał kochać Ciebie. Skoro postanowił zostać przy żonie - uznał że jest gotowy walczyć o ten związek, to powinien z nią nad tym pracować i/lub namawiać ją do wspólnej pracy nad nowym początkiem, a nie siedzieć na tyłku i czekać aż przyjdzie kochanica, i go "uwolni", a on zrezygnowany stwierdzi że próbował. Skoro wiedział że nie da rady jej wybaczyć i będą żyli jak pies z kotem na samym początku mógł ładnie powiedzieć "papa" i się rozwieźć. Wolał tego nie zrobić, ale wtedy powinien też odpuścić sobie Ciebie.

Co do Twojego związku to wydajesz się być jedną z tych nieporadnych kobiet. Skoro było Ci tak źle w tym związku. Twój mąż przestał kochać, nie chciał z Tobą uprawiać seksu, to dlaczego nie zostawiłaś go wcześniej? Targał Tobą strach przed byciem samotną? Potrzebowałaś innego żeby podjąć "dorosłą decyzję", bo wcześniej wychodziłaś z założenia; "lepszy wróbel w garści niż gołąb na dachu"? - byłaś po prostu wygodna? Wygląda na to że wcale nie podjęłaś decyzji. zostałaś do niej w pewnym stopniu przymuszona, ponownie akcja = reakcja, mąż się dowiedział = musiałaś odejść. Gdybyś wcześniej naprawdę tak walczyła o ten związek, nie zaczęłabyś tak łatwo romansu.

Obojgu było na rękę to że trafiliście na siebie. Nie neguję że to była miłość, chociaż bardziej za uroczenie, które było tłem dla innych problemów które was łączyły i rozładowania fizycznego napięcia. Oboje powinniście zakończyć swoje sprawy i ewentualnie wtedy wdać się w ten romans skoro czuliście że się zakochujecie i że to jest taka wielka miłość. Naturalną sprawą jest to że skoro naważyliście sobie piwa, musieliście je wypić, ale w ten sposób zraniliście najbardziej innych - egoistyczne. Ty wyciągnęłaś z tego wnioski - wiesz że to jest złe i że na pewno nie chcesz wracać do męża. Ale nie jestem pewna co do Twojego kochanka to już miesiąc, gdyby mu naprawdę tak bardzo zależało mieszkalibyście już razem, a on najwidoczniej nie jest gotowy, może nie chce wrócić do żony, ale dla niego to chyba nie jest TO.

Skoro wcześniej nie potrafiliście traktować poważnie siebie i poniekąd wciąż nie potraficie, to jak chcecie traktować poważnie innych(Ty jego, on Ciebie)? no i jak chcecie być szczerzy skoro wcześnie nie potrafiliście być tacy nie tylko w stosunku do innych, ale też do samych siebie?
Wątpię żeby wam to wyszło teraz tak że pstrykacie i już. Przed wami - obojgiem, długa droga. Musicie się wiele nauczyć i jednak trochę czasu wam to zajmie. Nie wiem czy ten związek wam wypali - dobrze by było gdybyście pobyli sami, przemyśleli pewne sprawy i nauczyli się pewnych rzeczy, dopiero później pomyśleli o poważnym związku. Ale jeżeli czujecie się gotowi to wasza decyzja, jest tutaj wiele niewiadomych, wiele rzeczy musicie ustalić lub przedyskutować, wiele wyprostować.
To co się stało już się nie odstanie, nie ma co płakać nad rozlanym mlekiem, możecie jedynie wyciągnąć wnioski oboje. Ja tam życzę wam powodzenia, bo jakby nie patrzeć jesteście siebie warci i nie mówię tego ani w złym sensie, ani w dobrym.

Ja tam myślę że to nie jest przebudowa spowodowana powodem "och jestem tak szalenie zakochana, nie mogę bez niego żyć", tylko "romans to adrenalina, będzie ciekawie, mam młodą lalę/faceta z którym mogę zaszaleć. Jak nie wyjdzie to i tak nie mam nic do stracenia, mój związek to fikcja - nie chcę mi się walczyć."
Nie chcieli zostać sami, więc było im to na rękę, a że jest jakieś tam uczucie, fascynacja, to mają wytłumaczenie dla siebie "to jedyna taka życiowa miłość", nawet jeżeli to nie jest tak wielkie i nie wyjdzie, będą żyli dewizą "przynajmniej nie żałuję że spróbowałem/spróbowałam"

podobno szczęścia nie zbuduje się na cudzym nieszczęściu... coś w tym jest, ale może wam się uda... tego wam życzę ... tylko nie rozumiem dlaczego nie mieszkacie jeszcze razem, czyżby się zastanawiał i nie był pewny tego wszystkiego?

Oczywiście !
Przecież przyznała się mężowi, ze go zdradza i wyprowadziła się z domu.
Postępuje słusznie.
Znalazła sobie kogoś z kim chce ułożyć sobie życie, jest dobry w seksie i ma pieniądze to mówi o tym mężowi i się wyprowadza.
Słusznie.

A ja myślę, że facet jest wyrachowany i cwany, mieszka teraz sam, bo zapewne gdyby doszło do rozwodu a mieszkałaby z kochanką to żona na pewno uzyska rozwód z jego winy i oprócz alimentów na dzieci dostanie też alimenty na siebie. Nie łudziłabym się, że on ma jakieś wyrzuty sumienia, czy też dobro dzieci leży mu na sercu. Zwykły egoista.

O taaaak, zawsze się jakaś zdradzona skrzywdzona odezwie.
To najlepiej męża przypiąć kajdankami do kaloryfera, żeby nie szukał rozrywek?

Myślę, że wielu osobom w tym wątku brakuje dystansu i oceniają przez pryzmat swoich/bliskich doświadczeń.

Anija już tak nie demonizuj tego samotnego zostawania z dwójka dzieci, jedno dorosłe drugie nastoletnie no faktycznie tragedia. Zresztą kto wie, może będą wolaly z ojcem mieszkać

Psychologiczna. Pierwszy mąż 10 lat starszy, teraz facet 15 lat starszy. Wtedy też byłaś szaleńczo zakochana! Co się dzieje? To chyba nie jest przypadek.

Wydaje mi się ze u dziewcząt atakujących autorkę wzięły emocje własnych doświadczeń. Niestety prawda jest taka, ze miłość często nie jest dożywotnia i ludzie się rozchodzą..
Panie w swoich "atakach" pomijacie istotny fakt, że facet się wyprowadził i wynajął długoterminowo dom, co znaczy że nie zamierza wracać do żony wkrótce, czy nawet za rok..
Nie wiem czy im się uda, bo tego nikt nie wie.. ważne że chcą spróbować i tego są pewni..
Nie każdy facet odchodzący od żony to wyrachowany skqrwiel, czasami to ta druga strona nie pozwoli ze sobą wytrzymać!!

jak to wyglada ?
dla mnie to wyglada nastepujaco :
rzucasz sie na gleboka wode,znacie sie tak krotko, ze mozna powiedziec, tu rzadza na razie hormony.Zauroczenie, pozadanie, to wszystko piekna sprawa jest, ale nie znacie jeszcze zycia ze soba. BYCIA. Takiego prawdziwego , wiesz, ze wstawaniem rano i z rachunkami, bolem brzucha i takie tam :-))

Po trzech miesiacach kazde zakochanie wyglada jak milosc. Ale do milosci daleko.

Final moze byc rozny: od prawdziwego, trwalego zwiazku poczynajac, na porazce konczac

dodam: Milosc nie musi byc latwa tylko prawdziwa i kazdy ma prawo do bledu

Dokładnie.

Oraz należałoby zauważyć, z tego co tu autorka napisała, że tamta kobieta została z misiem, bo kochaś się na nią wypiął, a nie dlatego że chciała rodzinę ratować, więc decyzję o odbudowie, tak jak ktoś tu wspomniał można między bajki włożyć. Misio stał się wygodnym kołem ratunkowym/bezpieczną przystanią. Więc to misia żona niejako zwolniła go z obowiązku wierności...

Nie mam zadnych doswiadczen z kochankami, sama tez nigdy nie zdradzilam...
wlasnie dlatego mam prawo wyrazic opinie o takim kurestwie,
nie jest to zaden atak
a trzezwe spojrzenie na sprawe, czego brakuje takim ,,dziewczetom" jak autorka i inne wspierajace lajdactwo.

Psychologiczna ciagnela romans 3 miesiace w tajemnicy, nie zakonczyla jednego i zaczela drugi
jak to ladnie upiekszacie, tylko dupczyla sie na dwa fronty.

A ze kochas wziol mieszkanie?
Moze zona go wyrzucila, przeciez troche to trwalo, poczytajcie sobie co autorka pisala o reakcji zony na zdrade i co sie pozniej dzialo...

facet nie mogl wytrzymac z zona :d    akurat!!!... 20 lat wytrzymal, a teraz nagle biedak musial uciec jak sie pojawila cichodajka i sprawa sie wydala...    BZDURA!!!

Pozatym w te detaliczne informacje ktore rzekomo kochas jej przekazuje w sprawie oplaty za dom, terminow i sytuacji malzenskiej to juz calkowicie nie wierze...
nie jestem takie naiwne ,,dziewcze"

Tak sam dla siebie wynajął pałac prezydencki bo autorka przecież tam nie mieszka ;p

Sluszniej bylloby powiedziec "przestalam cie kochac, wszystko się we mnie wypalilo, poznalam kogos innego, zakochalam się w nimm, ale od ciebie nie odejde, bo jestes moim mezem. Moze nawet uda mi się udawac orgazmy".