Podświadome myśli i płacz. Tragedia. Błagam o pomoc! - Netkobiety.pl

Kochanie...bardzo przeżyłaś to rozstanie....boisz się pewnie stracić swojego mężczyznę. Musisz iść do psychologa albo nawet psychiatry .....przepisze Ci może jakieś leki antydepresyjne. Ja miałam podobny problem 5 m-cy temu ...tylko powód był inny a nawet wręcz przeciwny. Bałam się, że on wróci. Spałam... i śnilo mi się że on nade mną stoi...Budziłam się ze strasznym lękiem. Psychiatra przepisał mi leki ....takie lżejsze. A psycholog pomógł mi dojść do soebie. Dzis śpię spokojniej...
Nie męcz się skarbie. Trzymam kciuki:)

witam. ja osobiście nie miałam takich problemów, ale dużo czytam, interesują mnie takie sprawy jak sen, podświadomość. ja myśle że powinnaś spróbować panować na tym to znaczy, sprawiać tak że wchodzisz w stan świadomego snu , wtedy sama wszystko kontrolujesz i niczego nie musisz sie bać. jest dużo o tym na internecie,  jak dla mnie warto spróbować.

Kiedyś oglądałam program chyba na tvn gdzie właśnie dziewczyna miała koszmary, nie potrafiła sie od nich uwolnić i jedną z dróg bylo właśnie wprowadzać sie w stan światomego snu.
Warto poczytać, może akrurat tak to przezwyciężysz.
sama mam kilka e-book i nagranie ktore pownno wprowadzać w światomy sen to moge podesłać na e-mail.

Być może (choć psychologiem nie jestem) gdzieś tam podświadomie nadal obawiasz się, że Twój ukochany odejdzie... Poza tym bardzo to przeżyłaś zapewne...

Kochana, porozmawiaj z nim... rozmawiajcie o tym dużo... niech rozwieją się Twoje obawy. Może to pomoże...

wyglada na to, ze tak bardzo przezylas rozstanie, ze masz objawy jak ktos kto przezyl wydarzenie traumatyczne. Powinnas przepracowac ten temat, opowiedziec wszystko o tym komus, jak to bylo, dlaczego, co czulas, myslalas. Pewnie po tym okazaloby sie czego sie obaiasz najbardziej i moznaby wtedy pracowac nad zmiana przekonan, ktore powoduja u Ciebie dysfunkcjonalne mysli, ktore z kolei wywoluja cierpieniee emocjonalne. Brzmi to co prawda skomplikowanie nie mniej jednak chcialam Cie zapewnic ze mozna nad tym pracowac

Mam prawie identyczny problem jak Ty, Mcrka. Też facet ze mną zerwał, to wydarzenie i okres, który po nim nastąpił, były najgorszymi w moim dotychczasowym życiu. Przez prawie 2 miesiące nie mogłam normalnie jeść, prawie nie spałam, nic mnie nie obchodziło, nie chciało mi się wstać z łóżka, nie mogłam nawet przebywać w swoim pokoju ani spać w swoim łóżku - bo wszystko mi go przypominało. A jak już zasypiałam, śnił mi się - że mówił mi że mnie nie chce i odchodził bez słowa, że na mnie krzyczał, albo wręcz przeciwnie: mówił, że kocha i przytulał, co również wyciskało ze mnie łzy, bo miałam świadomość, że to tylko to czego bym chciała i że to nie wróci. Po pół roku jednak wróciliśmy do siebie, ale ja wciąż mam takie sny i strasznie trudno mi jest się od nich uwolnić. Budzę się po czymś takim i cały dzień mam za przeproszeniem schrzaniony. Czasem też śni mi się, że jest między nami dobrze, on jest u mnie w domu, ale moja matka go wyrzuca i mówi że nie chce go widzieć (ona nie zaakceptowała tego że wróciliśmy do siebie, uważa że nie powinniśmy być już razem, i to już niestety nie jest sen) - te sny też okropnie mnie męczą. Ale wiesz co - mi czasami pomaga albo wygadanie się komuś, opowiedzenie komuś snu, albo chociażby opisanie tego co czuję, tak dla własnego użytku, niekoniecznie do przeczytania przez kogoś. Leków antydepresyjnych osobiście nie polecam, brałam przez dłuższy czas i stwierdzam że to bez sensu, bo może trochę pomagają radzić sobie z rozpaczą, ale jednocześnie wywołują wszechogarniającą obojętność na wszystko i niewrażliwość emocjonalną.
Psycholog też mógłby być jakimś rozwiązaniem, zawsze jest to osoba, która może zobaczyć więcej niż przeciętny rozmówca - i udzielić jakiejś sensownej porady. Ale faktycznie jest to dość droga "przyjemność", a z psychologami, którzy przyjmują za darmo np. w szpitalach i różnego rodzaju poradniach, nie mam szczerze mówiąc żadnego doświadczenia.
Mogę tylko powiedzieć, że po pewnym czasie to powinno przynajmniej stracić na sile/częstotliwości...