Moja córka została złapana na kradzieży w sklepie - Netkobiety.pl

rozmawiacie na spokojnie? w sensie wysłuchujesz co ma do powiedzenia, czemu jej zle, czemu tak robi i czy mozesz jej jakos pomoc? dajesz jej tą milosc inaczej niz tylko słownie? (jesli w ogole)?

jesli ma problem i on sie utrwali, to nie bedzie ze mloda i glupia, tylko problem sie pogłębi. na dodatek moze sie jej to spodobac. oczywiscie moze dojrzec, zmądrzec i tak dalej, ale przyczyne takiego zachowania trzeba wybadac

a moze po prostu za duzo kontrolujesz, sprawdzasz i ona na zlosc robi. w ogole teraz te gimnazjalistki to sie tną czy kradną dla pochwalenia sie, dla zasady. kwestia niestety "czasów" i nijak ma sie to do wychowania. albo po prostu weszła wam na głowę, jesli tak niezaleznosc pokazuje i wszystko jej wolno, wszystko dostaje.

Rozumiem Twoje zdenerwowanie . Od razu musieli Policję wzywać , a nie mogli mamę wezwać , to jakaś moda ? Sama by  tego nie zrobiła , napewno koleżanki Ją podpusciły . Więcej juz tego nie zrobi . Teraz koniecznie mocno trzeba Ją wspierać , ponieważ jest jej wstyd i bardzo to przeżywa .

Podobno w sklepie jest takie prawo,aby wzywać policję po kradzieży. Ona bardzo to przeżywa i o nią bardzo się boję.Siedzi cały czas w domu,najwyżej jedzie gdzieś ze mną autem,ale nikogo znajomego nie chce widzieć i widzę,że nie jest taka,jak wcześniej.Rozmawiała z pedagogiem szkolnym,sama ją tam zaprowadziłam.Beze mnie.A potem pani pedagog zadzwoniła do mnie i miałyśmy osobną rozmowę.Oczywiście wszystko zostać ma między nami,dopóki policja nie poinformuje szkoły.Powiedziała mi ta pani pedagog,że mam córkę wspierać i przytulać(i tak jest),aż kiedyś ona się otworzy i być może powie jak to się stało.a do psychologa nie namawiać na razie,bo ona nie jest gotowa jeszcze na takie spotkanie.

Oczywiście nie męcz Jej teraz psychologiem . Dla Niej to jest za świerze . Najlepiej , zeby koleżanki Ja teraz wspierały , z którymi tam była , ale z tego , co się Ja  orientuje w takich sytuacjach , nie ma , co liczyć na nie . Staraj się jak najmniej wracać do tego przykrego tematu , zeby sie troszkę u niej zabliźniło i będzie co dzień lepiej .

Ale to jest raz. Nie moze Ci obiecac, ze wiecej tego nie zrobi? I porozmawiac w tonie, ze rozumie ze jest to złe i nie powinna tak? Że wybaczasz jej i nie będziesz jej "nękać" i na siłe właśnie leczyc psychologami? Mysle, ze kierunek jest dobry. Wydaje sie, ze wszystko sie ulozy, szczegolnie ze corka ma dobre wyniki w szkole i tak dalej. Innych problemow wychowawczych nie sprawia, to po prostu mozna podpiac pod etap dorastania. Sam bym chcial takich rodzicow, naprawde. Tzn z taką troską.

Pedagodzy to kretyni; znajdź mi pedagoga z dobrze wychowanym dzieckiem.Nie znajdziesz!
Masz ją wspierać i przytulać..?
Czyli NAGRADZAĆ.
Gówniara odgrywa pokrzywdzoną; klasyczne odwrócenie ról: sprawca udaje ofiarę.Ślepa jesteś?
Jedyna opcja: mówić o tym co zrobiła na prawo i lewo.Ma się spalić ze wstydu, a na myśl o powtórce dostawać drgawek.
''Wspieraniem'' gwarantujesz powtórkę.

Pitagorasie,co zyskam rozpowiadając o tym na prawo i lewo?A co stracę?

Wielokropku,czekałam na Ciebie... Może źle nazwałam to,co się wydarzyło,ale na prawdę się martwię.Wiem też,że jak mało kto potrafisz czytać między wierszami. To,co pisuje moja córka czasem znajduję przypadkiem,ona pisze pamiętniki,listy,opowiadania.Czasem dla siebie,czasem do koleżanki,czasem dla siebie,a czasem do szkoły,albo na konkursy. Nie lubię grzebać w jej rzeczach,ale mieszkamy w jednym domu,a ona wszędzie zostawia swoje karki niedbale,więc jak coś zbieram,to patrzę co to jest.Nieraz pisze mi coś na fb,nie raz na karce,nie raz sms. Ona woli pisać niż mówić,więc to,że wtedy tez coś napisała nie dziwi mnie wcale. Dużo ma takich wpisów jak by "pamiętnikowych",nawet w zeszytach szkolnych,ja też w jej wieku tak pisywałam-do dziś mam tamte swoje zapisy
Jeśli chodzi o konsekwencje swojego wyczynu,rozmawialiśmy już o tym.Wstyd owszem-już jest. Zero wyjścia na miasto do wyjaśnienia tej sprawy-też.Zresztą widzę,że ona sama nie chce wychodzić. Przesłuchanie policyjne,albo Sąd dla nieletnich przed nią.Jeśli zgłoszą w szkole-obniżenie zachowania. I na zawsze odnotowane w papierach. Nie chcę,by uniknęła kary.Natomiast chcę znać powód,aby na przyszłość nie doszło do "powtórki z rozrywki".Jeśli powód ten leży po naszej stronie,chcę go wyeliminować.
O więzi miedzy nami...Trudno mi to ocenić.Pewnie ona sama opowiedziałaby to lepiej,jak to widzi.Wiem,że inne matki nie maja takiej więzi,jak my.I że jeszcze inne mają tą więź głębszą. Czasem owszem gadami gadam,a ona ma już dość słuchania.A czasem ona gada i gada,a ja mam już dość słuchania jej.Czasem ja moralizuję,a czasem ona się wymądrza Powinnam słuchać i nic nie mówić? Zazwyczaj nasze tzw."darcie kotów" kończy się tak z mojej strony:"Ja swoje jako matka muszę Ci powiedzieć,tak było i będzie.Ale Ty i tak zrobisz to,co uważasz,bo ja wszędzie prowadzać Ciebie za rękę nie będę,bo nie masz już dwóch latek." Oczywiście jest chwila buntu i "obraza majestatu",ale długo nie trwa i zaraz jest znów:"Mama,a to...a tamto...".System nakazów i zakazów też oczywiście funkcjonuje,ale jak tu inaczej dać do zrozumienia na co może sobie pozwolić,a na co nie? Kopniaka jej dać?Jak to zrobić?Kubeł zimnej wody? Taka wojna i taka jazda w domu była jak to się stało,że biała się zrobiła. Nie uderzyliśmy jej,nie bijemy naszych dzieci,ale chciałoby się pasa wyciągnąć,oj chciałoby się...:(
Nie przytulać,odepchnąć?
W pierwszym odruchu tak było.Dwa dni mówiłam jej,że nie mogę na nią patrzeć.
Gdyby to się nie wydarzyło,spotykałaby się ze swoją paczką popołudniami. Ja bym dalej tłumaczyła co jest dobre,a co złe. I miałabym do niej zaufanie,a teraz go nie mam. Do psychologa pewnie bym nie poszła,teraz tez nie idziemy póki co. Wiem,że dorastające dzieci są trudne do zniesienia,że niejedno trzeba przejść,że problemy należy rozwiązywać. W mojej głowie jest w centrum uwagi,na zewnątrz staram się tego nie pokazywać. Może tego chciała,a pozowała dotąd tylko na mądrą,samodzielną i rozważną dziewczynę. Pracuję ciężko,mam tez swoje inne problemy,na pewno coś przeoczyłam. Jak to teraz odnaleźć???

Czyli powinnam uważać jednak,że nie ona jest ofiarą,tylko sklep,my jako opiekunowie,społeczeństwo? Nie żal powinno mi być,że "spiepszyła" sobie życie? I wymierzyć karę? Jaką karę wymierzylibyście?

To,co napisałaś Lili89,juz ma do odwołania. Nie prosi o nic.
Trzeba by się chyba zastanowić,czy bardziej :jest to jej życie i zrobiła krzywdę sobie;czy bardziej jednak skrzywdziła nas?

Przeżyłam podobną sytuację ze swoim 15  letnim wówczas synem. W sklepie spozywczym ukradł  psią żywnośc na kwotę ok. 20 zł ( obecnie ) a miał pieniądze. Policja przyprowadziła go do domu jak jakiegoś zbira. Płakał jak małe dziecko, a trząsł się jak galareta. Był blady jak ściana. Potem była sprawa i Kurator. Jak przyszedł Kurator to prosiłam tylko o nie informowanie szkoły o tym incydencie. I tak rzeczywiście było.A teraz kilka słów dlaczego? Palił papierosy i potrzebował pieniędzy na ich kupno, a przecież nie mógł nam rodzicom o tym powiedzieć.  Dlatego każde dziecko musi mieć swoje kieszonkowe, aby nie wyciagało ręki po cudze. A kwestia papierosów to na inny post.  Ponadto chciał zwrócić uwagę na siebie, bo na pewno byłiśmy bardziej zajęci jego młodszym bratem. Ten fakt był nie tylko dla nas wstrząsem, ale i dla niego też , że zapamiętał do końca życia. Myślę, że na pewno tam w sklepie zrobili wielką obławę, wielki szum, wszyscy się patrzyli na niego jak na wielkiego złodzieja. Ale od tamtej pory był absolutny spokój do dziś. Po tym fakcie nikt go nie bił, nie znęcał się nad nim- sam dostatecznie dużo doznał wstydu. Teraz sobie myślę, że dobrze, że tak się stało wtedy, bo dostał od razu porządną nauczkę, że nie wolno kraść. Później sama się łapałam, że długo nie miałam do syna zaufania. np. zginęły mi złote kolczyki, wiec od razu podejrzewałam jego. Za jakiś czas te kolczyki się znalazły , bo " dobrze "  je położyłam i był mi wielki wstyd.

Za bardzo to wszystko analizujesz. Daj już sobie spokój stało się. Przetraw na spokojnie i koniec.

Bardzo dobry pomysł i żadnej skazy na psychice też raczej nie dozna.

Też już wszystko skonfiskowane.Nie maluje się.Paznokcie obcięte krótko.I tu taka dygresja-kiedyś na zebraniu w szkole zapytałam panią wychowawczynię,czy nie przeszkadza nauczycielom dziewczyna z makijażem,pomalowanymi paznokciami,fikuśną fryzurą,dziwacznymi ciuchami? A pani na to,że jak dziewucha ma w głowie dobrze poukładane(i tu było,że moja ma),to nic nie szkodzi jak manifestuje swój styl i swoją odrębność.Ot,co!

Hymm jak miałam te 14-15 lat zdarzyła mi się kilka razy niewinna (może i winna) kradzież, ale nigdy nie zostałam przyłapana. Koleżanka mi pokazała jak bierze kolorowe spinki do włosów, płacąc tylko za cześć i się odważyłam, później też ze znajomymi bluzka dużym markecie. Szybko jednak poprzestałam takich zachowań. Powód, nie wiem teraz. Myślę, że nie zdawałam sobie sprawy, że tym kogoś skrzywdzę, byłam niedojrzała i w domku niestety mieliśmy nieciekawą sytuację finansową. Może i inne powody, głębsze były, wiem że teraz w życiu bym tego nie zrobiła.

Rany!
A jakąż ona sobie krzywdę zrobiła?
Czy tutaj większość osób aureola uciska?
Czy nikt, będąc nastolatkiem, nie popełnił żadnej głupoty?

Przed nią rozmowa na komisariacie policji. Kilkakrotnie wyznałaś jej, że nie możesz na nią patrzeć. Grozisz jej sprawą w sądzie, obniżeniem oceny z zachowania, straszysz o pozostawieniu śladów tej głupoty na zawsze w papierach.
Chcesz ją ukarać i zbierasz pomysły na karę najbardziej dotkliwą. Czyż nie za dużo jak na jedno wykroczenie? Myślisz, że jest na tyle tępa, niewyuczalna, że same konsekwencje nie wystarczą? A może wreszcie przyjmiesz do wiadomości, że masz mądre dziecko, które głupio się zachowało?

Pamiętasz swoją sprawę? Pamiętasz jej konsekwencje? Gdybyś została ukarana, Twoje wnioski byłyby lepsze?

Rozumu życzę.

O matko ukradła słodycze za 6 zł, żeby tylko takie problemy były z dziećmi. Ok nie powinna, ale to nastolatka jak mówisz ma 15 lat, ludzie w tym wieku robią nieraz totalnie głupie rzeczy i to znacznie głupsze i poważniejsze. Zabrać jej kosmetyki? Ona ma 15 lat nie traktuj jej w ten sposób bo za 3 lata zostaniesz bez córki, to już nie jest ten wiek gdzie to pomoże, będzie się buntować jeszcze bardziej, a potem będzie miała żal. Karę ma najlepszą wstyd, aferę i wszelkie konsekwencje jakie będzie musiała sama ponieść, dokładanie tutaj "masz szlaban na malowanie" uważam za bezsensowne, 3 lata to na prawdę krótko zastanów się nad konsekwencjami.

A i jeszcze jedno. Napisałaś pocięła się- czy ja to dobrze zrozumiałam?

Eh nie nie mam dzieci, miałam mieć ale poroniłam. Ale znam ludzi w nastoletnim wieku i sama szłam wczesnym systemem gimnazjalnym.

Traktowanie 15 letniej dziewczyny jak dziecka nic nie da, trzymać twardą ręką? Do 18 a co potem? Dzieciak rozpłynie się w powietrzu czy może tak jak córka sąsiada kiedy ten zabrał jej kieszonkowe rodzicom na złość zaczęła się puszczać za pieniądze a po 18 przepadła i więcej jej nie widzieli?

Dziecko w rodzicu potrzebuje oparcia, tutaj widać że problemem nie jest sama kradzież, dzieciak ma inne problemy, nie chce o nich mówić, tnie się, dziecko które się tnie potrzebuje pomocy, bo choć większość ludzi z tego wyrasta to w niektórych wypadkach kończy się to tragicznie.

Miałam w liceum koleżankę dziewczynę problematyczną, kiepsko się uczącą, bardzo wyzywającą, kiedyś w szatni okazało się że całe uda ma pocięte i uważasz że kara i szlabany tu by coś pomogły?

Gdzie rozmowa, ale nie na zasadzie ty gówniaro coś ty zrobiła, tylko normalna rozmowa. Zapominanie o tym że kiedyś też się było dzieckiem to nie jest droga do dobrych relacji, tylko do tego aby po 18 dziecka odkryć że właściwie nie mamy już nic do powiedzenia i wtedy co? Nic już nie zrobimy, pozostanie tylko smutek i żal, do kogo? Do siebie.

Liczymy się ze zdaniem ludzi których szanujemy, a kogo szanujemy? Ludzi mądrych, takich którzy starają się zrozumieć, doradzić nam, chcą pomóc, ale nie metodą bata, tylko metodą marchewki, bo od bata prędzej czy później się ucieka. To nie jest mała dziewczynka która zapomni, to nastolatka która będzie się buntować bo ktoś traktuje ją jak małego wypiardka. A to że się tnie? No to tym bardziej świadczy o tym że dzieciak ma problem i należy go znaleźć i rozwiązać nie dokładać następnych.

To tak jak z karaniem nastolatka za złe oceny, a nie lepiej tak nim kierować żeby zrozumiał że uczy się dla siebie a nie dla rodziców i tego żeby nie dostać w domu szlabanu?

Lily ale nie jest powiedziane że pocięła się bo chciała zrobić mamie na złość. A co jeśli nie? Problem może być głębszy, mogła wcale nie mieć na myśli zrobienia matce na złość a nie wiedząc tego i działając w ten sposób można problem pogłębić. Tak jak napisałam wcześniej większość z tego wyrasta, ale niektórzy nie poprzestają na cięciu się i dopiero potem jest płacz, bo myślało się że dzieciak się tylko wygłupia i robi na złość, tylko ja nie wiem czy samookaleczenie można tak traktować i na pewno bym tego nie bagatelizowała, zwłaszcza ze że wszystkich przypadków cięcia które znałam żaden nie był "rodzicom na złość".

A czy ja mówię , że należy to zbagatelizować. Należy obie sprawy rozpatrzeć osobno. Za kradzież jakaś sankcja, za cięcie się, rozmowa, może psycholog.  Ale też nie można dać się zwariować, trzeba obserwować i czytać między wierszami. Dzieciak w tym wieku to ganiali manipulatorzy.

Nastolatki to mistrzowie manipulacji.
Jestem przekonana, że ''cięcie'' się miało na celu uniknięcie konsekwencji dot. kradzieży.

Za kradzież kara! A o sznytach poważna rozmowa.

P.S To, że karzesz dziecko nie oznacza, że go nie kochasz.

Najwieksza prawda to taka, by z góry nie oceniać, a poznac rzeczywistą przyczynę.

Wątpię. Raczej to wynik silnego stresu i tyle.

Z tym "zniszczonym życiem" to bym nie przesadzała, ludzie o sprawie zapomną szybciej niż Wam się wydaje, a nawet jeśli nie, to zrzucą to na nastoletni bunt. W pracy, studiach etc etc też to nijak nie przeszkadza.

A dlaczego nastolatki kradną? Z różnych powodów. Ze złości, nie na sklep, na kogoś, choćby chłopaka, który zawiódł. Żeby się popisać przed innymi. Żeby odnieść w czymś sukces (przykładowo, dałam plamę raz, drugi trzeci, na klasówce, z koleżankami, z chlopakiem, ale udało mi się gwizdnąć słodycze, więc nie jestem beznadziejna). Dla adrenalinowego rushu, kradzież w sklepie, nawet maleńkiego drobiazgu, działa na mózg większości osób jak powiedzmy skok na bungee. Ja bym się zapytała córki, czy nie ma ochoty na coś ekstra, niekoniecznie teraz, żeby nie wyszło, że dostaje nagrodę za kradzież, ale powiedzmy za 2 tyg czy za miesiąc. Może chciałaby się uczyć jazdy konnej albo wspinaczki skałkowej, albo skoczyć na tym bungee? Coś, co pozwoli jej poczuć się ekstra i jednocześnie wyróżnić przed koleżankami, a nie będzie implikowało łamania prawa. ;-)

Cały trik polega na tym, żeby to dziecku OKAZAĆ tak, żeby to zrozumiało, czuło w środku. Podkreślam to OKAZAĆ, bo słowa to słowa. Znam setki przypadków, kiedy dorośli robili straszne krzywdy dzieciom i mówili im, że to przecież z miłości.

Ogólnie chodzi o to, żeby kara była (niech będzie te 2 tyg bez makijażu), ale jednocześnie psychiczne wsparcie od rodziców, niedawanie dziecku do zrozumienia, że się go ma za strasznego zbrodniarza, że nas zraniło nie wiem jak etc.

Wczoraj moja córka powiedziała coś,co moim zdaniem wniosło nowe światło do tej sprawy.To było przy okazji rozmowy przy obiedzie,nie pamiętam już jak  się zaczęło.Ale w jednej chwili powiedziała do męża tak:"Codziennie mam wołać od ciebie pieniądze?".Mąż,że tak.A ja mówię:"A za co sobie coś kupisz w sklepie?". Ona nic już nie odpowiedziała. Wywnioskowałam,że trudno jej od nas brać drobne na swoje wydatki,albo prosić o nie. Zazwyczaj dzieci nasze wołają na coś,na co potrzebują i dostają.Czasem dajemy im sami.Czasem chcą wyjść do pizzerni,na lody,itp.,to też dostają. Czasem wybłagają coś extra. Nie dajemy jednak większych kwot na raz,aby-jak sądziliśmy-łatwiej było im gospodarować się kasą. I to działało tak,że czasem sobie odkładają,czasem wszystko stracą. Ale najłatwiej wydaje pieniądze jednak ta córka,o której tu piszę. Hmmm...

Kurczę, no to pozostaje.... umówić się z mężem i dawać dzieciakom tygodniówki, albo raz na miesiąc ustaloną przez Was kwotę.

moim zdaniem w tej trudnej sytuacji powinnaś isc z corka do psychologa w sprawie tego NACINANIA SIE (dużymi literami bo przeszlo to prawie bez echa) bo ewidentnie corka nie radzi sobie sama ze sobą, chce zwrocic na siebie wasza uwagę to na pewno,
a na pewno to był pierwszy raz? jeśli tak to może rzeczywiście próba manipulacji ale jeśli kolejny to może być głębszy problem
trudno cos powiedzieć na pewno nie znając dziewczyny
a kradzież mysle ze to była glupota która więcej się nie powtorzy, bo wstyd jej na pewno,
a odchudza się corka lub objada zwróć na to uwagę
no i dużo rozmawiaj obserwuj, najlepiej niech nie zostaje na dluzej sama w domu, napradwe martwię się tym nacinaniem, jakby chciała sama się ukarać za cos
kieszonkowe dobry pomysl
moje dzieci sa jeszcze male, wiec sama nie przechodziłam buntu nastolatek ale na pewno będzie ciężko, mam dwie córki

Pamiętam jak w podstawówce (miałam 12 lat) podrobiłam podpis mojej mamy na zwolnieniu z zajęć, na których miał być duży sprawdzian . Bałam się go i uznałam, że najlepszym wyjściem w tej sytuacji będzie ucieczka. To była pierwsza (i jedyna) taka próba. Niestety jakiś tydzień po tym dniu sytuacja się wydała - do mojego domu wpadła mama mojej koleżanki, z którą uciekłam z zajęć z pretensjami, że nakłaniałam jej córkę do ucieczki (wychowawczyni do niej zadzwoniła by wyjaśnić sprawę; do mojej mamy nie dzwoniła). Ta kobieta wparowała do mieszkania i z wrzaskiem na moją mamę naskoczyła - mam zostać kategorycznie ukarana. Pamiętam to jak dziś - aż trzęsłam się ze strachu. Mojej mamie udało się wyprosić babę za drzwi. Bałam się niemiłosiernie, byłam pewna, że mama mi nie wybaczy. Poprosiła bym się ubrała i poszłyśmy na spacer. Jak tylko byłyśmy  same od razu się rozpłakałam i opowiedziałam całą  sytuację - 100% prawdy . Mama mnie wysłuchała, trochę popytała jak to było. Nie zapomne tego jak poczułam ogromną ulgę - mama wcale nie chciała mnie ukarać tylko chciała mnie zrozumieć. Wytłumaczyła, że to nie było do końca uczciwe itd. Przez cały czas zachowywała 100% spokój, zero podnoszenia głosu, wyzwisk, pretensji itp. Powiedziała tylko, że muszę ponieść konsekwencje swoich czynów (w sumie skończyło się tylko na rozmowie z wychowawczynią ).Było mi okropnie głupio, że naraziłam moja mamę na takie nieprzyjemności no i że postąpiłam nieuczciwie. Wiedziałam jak moi rodzice cenią uczciwość i że ich trochę zawiodłam (chociaż mi tego nie powiedzieli, po prostu tak się czułam). Od tamtej pory nigdy więcej nie próbowałam podrobić podpisu mamy - jak tylko potrzebowałam zwolnienia mama mi je pisała, ze sprawdzianów nie uciekałam bo i tak musiałam je prędzej czy później napisać. Ta cała sytuacja pogłębiła nasze relacje - wiedziałam że cokolwiek się stanie, zawsze mogę do niej przyjść z prośbą o pomoc, wysłuchanie, wsparcie. Czuję, że mogę jej ufać i ona mnie nie dobije tylko spróbuje mi pomóc. Teraz czasami wspominamy tą sytuację i zaśmiewamy się w głos . Czy teraz jestem kryminalistką? Zdecydowanie nie . Nauczyłam się po prostu bycia odpowiedzialnym za swoje przewinienia.

Nie demonizowałabym tej całej sytuacji i nie wyolbrzymiałabym jej - niech załatwi to wszystko sama w miarę możliwości. Odechce jej się kradzieży . Ty bądź dla córki wsparciem, nie krzycz na nią bo się przed Tobą zamknie. Niech czuje miłość i zaufanie. Jak zechce to i tak będzie kraść tylko tak, aby nikt jej nie złapał. Na jej decyzje nie możesz mieć już teraz wpływu. Spróbuj tylko za wiele jej nie zabraniać (wiadomo, zakazany owoc najlepiej smakuje) tylko ostrzegaj przed konsekwencjami i mów, że będzie musiała je ponieść sama. No i wiadomo, rodzic wychowuje poprzez przykład .

Pitagorasie, naprawdę byłbyś w stanie obśmiewać swoje dziecko naokoło przed znajomymi dlatego, że popełniło błąd? Co by ono wtedy o Tobie myślało? jak później układałyby się Wasze relacje? A zaufanie?

Małpa, ale kto tu pisze o bagatelizowaniu?
Ja cały czas piszę, że o tych sznytach trzeba pogadać.

Witam ponownie. Czytam wszystkie Wasze wpisy,nad każdym się zastanawiam. I tak sobie dni mijają. Jak tylko wracam z pracy,moja córka natychmiast jest przy mnie. Wprost nie mogę od niej się opędzić. Kiedyś taka nie była-bardziej ja szukałam jej towarzystwa,niż ona mojego,bo zawsze manifestowała przecież,że najlepsi są koledzy i kumpele na mieście... Jako,że sprawy i tematy jej się nie kończą, próbuję delikatnie raz po raz wybadać co ona myśli na temat cięcia się. O kradzieży mówimy mniej-nie wiem czego jeszcze w tej sprawie nie było... Ale kiedy tylko wspomnę coś o samookaleczaniu,ona NATYCHMIAT to ucina. Nie chce o tym mówić absolutnie. Jedno tylko zdanie jej się wyrwało-że sobie latem to opali i będzie ok. Wnioskuję,że ona doskonale wie,jak goją się takie rany,czyli już gdzieś z tym się spotkała. I raczej nie zakładała rzeczy ostatecznych,kiedy się cięła. Bo ma plany na przyszłość. Konkretne,aczkolwiek teraz nie jest pewna czy uda jej się je zrealizować. Bo chciałaby studiować prawo !!! ,tak mówiła od dłuższego czasu. Dawna jej paczka się nie odzywa,chyba ją to bardzo boli. Ogólnie bywa nam się razem nie najgorzej,nawet lepiej jak kiedyś. Z wyjątkami,kiedy ona się wkurzy,albo ja...

Tak,ma aska.  Nic o cięciu się tam nie trafiłam. Razem czytałyśmy. Raz ją tam ludzie uwielbiają,raz nienawidzą.Raz prowokują. Raz dobrze motywują. Napisz,proszę coś więcej o asku.