Mam zbyt bujną wyobraźnię i cały czas wymyślam problemy. Sprawa dotyczy mojego kolegi, jak mam się z nim spotkać to zawsze przed spotkaniem wymyślam co mogłoby być nie tak, o co się mogę z nim pokłócić etc. A tak naprawdę nie mam do tego żadnych podstaw, nigdy się z nim nie pokłóciłam, zawsze miło spędzamy czas. A moja wyobraźnia robi wszystko żebym się do niego zniechęciła. Na przykład w mojej wyobraźni on jest strasznym egoistą, myśli tylko o sobie a ja jestem mu tylko potrzebna dla zapełnienia czasu. A tak naprawdę to on chyba zawsze najpierw myśli o mnie, pyta co ja bym chciała, czy mi pasuje. Wstydzę się tego, że tak źle o nim myślę i boję się że kiedyś naprawdę w to uwierzę. Jak skończyć z tworzeniem takich wyobrażeń, wymyślaniem problemów? Może ktoś ma podobny problem?
- kalinka86
- Woman In Red
- Nieaktywny
2 2014-04-01 23:17:33 Ostatnio edytowany przez thepass (2014-04-01 23:18:18)
Moze emocji Ci trzeba, to kreujesz je negatywnie. Tak maja DDA najczesciej. Takze osoby niedowartosciowane, ktore nie wiedza jak milo spedzic czas, to robią tak by w ogole cokolwiek sie działo. Jeszcze jakas choroba do tego byla, ale zapomnialem calkiem.
- enkeli
- Woman In Red
- Nieaktywny
Czasami też tak miewam. W moim przypadku to raczej z nudów, braków wrażeń. Może zajmij się czymś ciekawym, jakieś nowe hobby? Poznaj więcej ludzi?
- Tysia2525
- Niewinne początki
- Nieaktywny
Nie ty jedna , ja czasem tez tak mam,ze nie jezdze samochodem bo moge miec wypadek...sadze,ze nue jestes jedyna ze tak masz. Myske,ze to jest jakis lek..
- Lamika
- Dobry Duszek Forum
- Nieaktywny
Też tak mam. Wymyślałam różne bezsensowne powody żeby się czepiać męża. Nie mam już czasem siły sama do siebie. W moim wyobrażeniu mam rację, ale po każdej kłótni zdaję sobie sprawę jakie to było głupie z mojej strony, że bez sensu się czepiałam.
Teraz się nie kłócę. Chodzę tylko ciągle smutna, jakbym nie miała powodów do radości. A mam. Mam kochającego męża, 2 fantastycznych dzieci i trzecie w drodze. Wczoraj przez chwilę byłam szczęśliwa jak usłyszałam na wizycie u lekarza bicie serca dziecka. Wróciłam do domu rozpromieniona, przytuliłam się do męża, ale w jego zachowaniu zabrakło mi czułości i znów mam doła. 
