Beznadziejne życie i ciągły pech - Netkobiety.pl

Witaj moja droga, wiem co czujesz, ja mam 21 lat a mnie życie również nie rozpieszcza. Odkąd pamiętam ojciec się nad nami znęca, nade mną, 2 młodszymi siostrami i mamą, wykorzystuje nas do wszelkich prac, a sam czuje się jak pan i władca. Do tego w dzieciństwie często nas bił, niby nie pił, ale zachowywał się jak alkoholik. Teraz gdy jesteśmy starsze jest trochę lepiej, ale jednak ze mną i tak nie rozmawia od 5 lat, bo na niego strasznie naklęłam kiedyś, ale należało mu się. Problem mój polega na tym, że właśnie straciłam pracę, i to bez powodu, bo kogoś musieli zwolnić bo za duzo ludzi mieli... A w pracy pare miesięcy wcześniej poznałam chłopaka który odmienił moje życie, nigdy nie byłam w nikim tak zakochana, i nadal jestem, niestety on nie chce się teraz wiązać. Nie zliczę ile razy próbowałam się zabić, nigdy nic mi w zyciu porządnie nie wyszło, co z tego, że dobrze się uczyłam, zdałam maturę, jestem dobrym człowiekiem, porządnym, nigdy nie wywinęłam nic głupiego, no co z tego jak i tak od życia nie dostałam nic dobrego... Nie mam pracy, ojciec mnie nienawidzi i pewnie wyrzuci mnie z domu bo nie przynoszę kasy, tęsknię za swoją pracą i za kolegami, i za chłopakiem którego kocham... Jedynym powodem dla którego wciąż żyje jest właśnie ON. Jest teraz moim najlepszym przyjacielem, a jesli dobrze pójdzie to będzie z tego coś więcej bo wiem że zaczyna do mnie coś czuć, i tylko dla niego chcę żyć.

Twój problem polega na tym, że musisz odnaleźć coś dzięki czemu zapragniesz żyć. Masz jakąś przyjaciółkę? Powinnaś mieć kogoś bliskiego kto pomoże ci przejść przez życie. Jesteś jeszcze młoda, jak ja, więc na pewno jeszcze trafisz na odpowiedniego faceta. Jeżeli nie lubisz swojej pracy to staraj się szukać innej, wiem że to trudne w tych czasach i w tym kraju, ale powinnaś robić coś co sprawi ci przyjemność. Takie życie na dłuższą metę nie ma sensu, wiem po sobie, bo to jest tak, że człowiek codziennie wstaje, idzie do pracy, śpi i tak na okrągło, i żadnej radości z tego nie ma, więc co to za życie? Ja ukojenie znajduję w alkoholu. Oczywiście nie jestem jakąś alkoholiczką, ale raz na miesiąc umawiam się z kolegami na takie picie, jak trochę wypije to jestem wtedy skora do wyznań i wyrzucam z siebie cały ból który we mnie siedzi, to pomaga na chwilę. Ciężko jest mi dawać rady komuś kto jest w podobnej sytuacji jak ja, bo sama sobie nie potrafię pomóc. Tak to jest że łatwo się mówi i radzi, ale już gorzej jest to wprowadzić w życie. Mam nadzieję że sobie poradzisz. Kiedyś ktoś powiedział mi "Jesteś za fajna żebyś odchodziła, świat bardzo wiele straci jeśli się zabijesz" - i ty myśl w ten sam sposób. Jesteśmy młode, na pewno jeszcze wiele dobrego czeka nas w życiu, dopiero zaczynamy żyć swoim własnym życiem.

Myślę, że nie mam więcej do dodania po postach poprzedniczek. Chciałabym tylko wspomnieć, że wydaje mi się to piękne, że mimo tylu niepowodzeń ciągle walczysz. To naprawdę piękne. Jesteś niesamowicie silna i wartościowa. Kiedyś na pewno ułoży Ci się w życiu, jeśli tylko dopomożesz szczęściu, i wtedy dzięki kontrastowi z tą ciemną przeszłością będziesz jeszcze szczęśliwsza. Trzymaj się.